4 2 - Zwangerschapsupdate Week 38 - De állerlaatste loodjes

Het is, wanneer ik dit schrijf, half 1 in de nacht en ik ben weer eens wakker. Niet alweer maar nog steeds. De afgelopen weken heb ik vaker in het donker gelezen, gepuzzeld en geschreven dan mij lief is. Die hormonen ter voorbereiding op de nachtelijke uurtjes met je kleine Uk mogen dan nuttig zijn, ik vind ze verrekte irritant. Maar het is niet alleen maar kommer en kwel hoor, de laatste fase is er ook eentje van stil staan bij, genieten van en rustig aan doen. Lees je mee?

Ik zit alweer in mijn 39e week, wat is de tijd toch snel gegaan. Nou ja, de ene week ging sneller dan de andere maar ik kan mijn zwangerschapsaankondiging, het live zetten van het artikel en de foto op Instagram, nog zó goed herinneren. Ook niet vreemd, het is niet zo dat ik dat een decennia geleden heb geplaatst, maar je snapt wat ik bedoel. Deze laatste weken gaan wel wat langzamer moet ik zeggen, nu ik richting het einde ga merk ik dat ik ook bewuster bezig ben met dat einde. En omdat ik er aan toe ben, mentaal en lichamelijk, kijk ik Zusje onderhand een beetje mijn buik uit.

Want vocht vasthouden, slapeloze nachten, rusteloze benen en een stijf schaambot is gewoon niet heel leuk. En sommige suffe kwaaltjes – zoals vocht vasthouden – is nog best pijnlijk ook! Mijn voeten zijn reusachtig en het is bijna absurd om naar te kijken. Boris helpt enorm door vrijwel elke avond het vocht weg te masseren en ik probeer zoveel mogelijk met de benen omhoog of in een koud badje te liggen. Helaas beperkt het mij wel in mijn doen en laten en kan ik minder optimaal genieten van mijn verlof dan dat ik zou willen.

Want ik zou best wat langer dan een kwartier willen rondstruinen, nog een beetje winkelen in de stad bijvoorbeeld. Of een simpel rondje lopen door het bos met Boris en Fos lijkt mij ook al fijn. Maar ik moet daar al teveel voor boeten dus het is online winkelen en op mijn gat Netflix zitten geblazen. En ach, hoe vervelend klinkt dat nou? Niet heel erg toch? Neh, is het ook niet. Het is een luxe probleem en tja, het hoort er ook gewoon een beetje bij.

Het is makkelijk te steunen en te kreunen, om aan te geven wat er allemaal niet lekker loopt en hoe vervelend die verrekte zwangerschapskwaaltjes in de allerlaatste weken (of dagen?) kunnen zijn. Ik klaag ook graag en heerlijk van mij af want dat werkt zo lekker ontnuchterend. Maar het is dus niet alleen die kommer en kwel waar ik het in de inleiding over had, zeker niet. Het is ook genieten van de allerlaatste schopjes, hoe pijnlijk gericht op je blaas ze ook mogen zijn. Want ik leef in de wetenschap dat het bijna voorbij is. Misschien wel voor altijd? Ik weet niet of Boris en ik een derde mogen krijgen áls wij al een derde zouden willen. Daar zijn wij ook nog helemaal niet mee bezig hoor, eerst deze maar eens uit mij zien te werken. Maar het geeft wel stof tot nadenken over deze zwangerschap en die beruchte laatste loodjes.

Zwangerschapsshoot met 35 weken door Martine van Vetportret

Aan de ene kant kijk ik haar dus mijn buik uit en aan de andere kant besef ik mij terdege dat ik de komende paar dagen nog met veel rust kan doorbrengen. Boris die helpt met Fos waar kan en op de dagen dat hij op zijn werk is en kleine kloon bij de opvang, dan heb ik het huis en mijn hoofd voor mijzelf. Ja, dan kan ik misschien niet de hort op zoals ik zou prefereren maar ik kan wel met mijn luie gat in de zon met een boekje zitten. In alle rust en vrede ook nog eens! Wat een luxe. En ik probeer dus, zelfs nu ik dit tik, te beseffen dat de komende weken en maanden ná de bevalling niet zo rustgevend zijn. Dat ik veel minder tijd heb voor mijzelf en dat ik straks super graag wil slapen, kán slapen maar ik word wakker gehouden door een klein hummeltje dat mij nodig heeft. Nu kan ik tenminste nog van mij aftikken en mijzelf op andere manieren nuttig maken.

Natuurlijk wil ik mijn lijf terug maar het is ook zo dat ik haar graag wil ontmoeten. Ik heb geen enkele goede en-profil foto van Zusje tijdens echo’s kunnen laten maken en de laatste keer dat ik goed naar haar heb kunnen kijken was met de 20 weken echo. Die trouwens al met 18 weken plaatsvond omdat dit in het ziekenhuis moest. Natuurlijk heb ik af en toe een handje of voetje kunnen zien tijdens het loeren met de Babywatcher maar ik ben een leek, weet ik veel waar ik nou precies naar kijk. En ze ligt ook al sinds die 18e week met d’r koppie naar beneden.

Elise's Weekly Pictorama Mei 2018 - Dagboek van een Zwangere #1

Hoe zal ze eruit zien? Hoe zal zij mij aankijken voor de allereerste keer? Hoe ruikt ze? Hoe zal het voelen om haar op mij te hebben? Hoe zal het zijn om haar bij haar naam te noemen? Hoe zal Fos reageren?

Ik kijk er naar uit haar vast te houden, haar te ervaren. Dat verlangen overstijgt elke negatieve reden – zoals het zeuren op de kwaaltjes – om te willen bevallen. De hoofdreden is dat ik háár wil, mijn dochter. Ze is zo ontzettend welkom, al voor het doen van de test was het verlangen om haar te ontvangen er al. Nu al is zij zo’n grote bron van liefde voor ons en alles is in opperste staat van paraatheid totdat zij zich zal melden.

Wanneer zal dat zijn? Vandaag is maandag 11 juni om 00:44 en dat betekent dat over minder dan twee weken mijn uitgerekende datum voorbij zal komen. Zal zij er dan al zijn? Zal ik weer eerder bevallen? Of wacht ze deze keer tot het verlangen mogelijk nog groter is? Mijn voorgevoel zelf zegt mij van alles en helemaal niks. Ik denk dat ik rond mijn uitgerekende datum zal bevallen, net ervoor of net erna. Ergens zou ik er niet vreemd van opkijken als ik deze keer wél de uitgerekende datum met dikke buik zal halen. En dat ik de nacht erop beval.

Wie weet, misschien is die grote dikke buik wel een grote glazen bol.

Tot de geboorteaankondiging!

Liefs,

Elise Joanne