1 8 scaled - Zwangerschapsperikelen & kwaaltjes: week tot 4 tot en met 12

Ik heb elke week een stukje geschreven dat afgelopen twaalf weken. Elke week opende ik dit concept en voegde ik een stukje toe. Het hielp mij enorm met het vastleggen van gedachten, gevoelens en kwaaltjes voor later en hopelijk vinden jullie het interessant!

Week 4

Zo, de test is positief. Dat is ook even schrikken! Je weet dat het kan, in één keer, maar toch verwacht je het niet. Althans, wij niet. Gek eigenlijk? Het nieuws moet even landen merk ik maar m’n lijf heeft daar weinig mee van doen want die is zwanger en wil dan in volle glorie tonen. Eigenlijk ben ik al misselijk sinds de ovulatie en ondanks dat ik verbaasd het tweede streepje waarnam wist ik ‘t gewoon al. Bijzonder hoe dat werkt!

Week 5

De eerste kwaaltjes beginnen echt al, en niet zo’n klein beetje ook. Ik heb tepels alsof er ieder moment een kind aan gehangen kan worden, de boezem is nú al een cupmaat groter, pijnlijk en warm. Ik heb een enorm opgezette buik van de hormonen, dat heb ik áltijd bij elke zwangerschap. Ik ben vijf weken maar lijk eerder twaalf weken. Dus ik heb al moeite met het verbergen van die pokkel onder m’n kleren. Zeker voor de camera moet ik nu al andere poses aannemen want anders zie je het gewoon. En dat is mij nog even te vroeg dus ik bedek het liever. De misselijkheid komt ook om de hoek kijken. M’n eetlust is dus weg en ik maak met lange tanden warm eten voor de rest van het gezin. De vermoeidheid is nu al sterk; ik slaap bijna elke dag wel even. Ik houd m’n oogleden gewoon niet open! En gelukkig slaapt Hazel nog tussen de middag zodat ik Fos achter z’n Lego kan zetten en zelf ook even de oogjes dicht kan sluiten.

Week 6

Ik heb ook last van emoties. Want de beslissing voor dit nieuwe leven is gemaakt én al aanwezigheid maar mijn hart moet het allemaal even inhalen merk ik. Ik ben druk met werk en het gezin, de zwangerschap is meer een feit dan een belevenis waar ik aan toe geef en dat komt er door middel van tranen, in het midden van week zes, uit. Je weet veel beter wat er mis kan gaan en wat er de vorige keren ‘mis’ ging. Wat je te wachten staat, tijdens de zwangerschap, de bevalling en het eerste jaar. En dat is ons zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Ik weet dat ik tegen het einde van de zwangerschap hulp moet aanvaarden om alles mentaal goed op een rijtje te zetten alvorens die bevalling in te gaan. Nu weet ik inmiddels ook bij wie ik daarvoor moet zijn gezien mijn geschiedenis met therapie na de bevalling van Hazel. Maar het zorgt wel voor een blokkade in m’n hoofd. Wat er in zit moet er immers ook weer uit. En die praktische zaken houden mij meer bezig dan de groeiende liefde voor dit kind. En dat sta ik ook toe, ik heb daar echt ruimte voor nodig dus de waterlanders vloeien rijkelijk.

Week 7

Okay, de kwaaltjes zijn vrijwel allemaal wieberen. Is dat een slecht teken? Normaal ben ik in week zeven hondsberoerd! Wat is dit nou? Ja, die enorme boezem is d’r nog en die buik ook maar ik ben minder moe en niet meer misselijk. Is het hartje wel gaan kloppen? Ziet alles er wel goed uit? Gelukkig heb ik de echo in deze week en dan weten we het zeker. De emoties van de weken ervoor zijn bedaard en er is ruimte gemaakt voor verlangen, voor liefde. De positieve gedachten waarom we überhaupt dit derde kindje wilden, komen weer naar voren en ik ben een stuk kalmer. En minder emotioneel. Toch..?

Het is Hazel d’r verjaardag en ze struikelt over een steentje. Plat op d’r bekkie valt ze op een tegel. Zij schrikken, ik schrikken. Zij huilen, ik heel hard huilen. Compleet onnodig, ik maak m’n kind alleen maar meer overstuur – en er is werkelijk niks aan de hand zo blijkt – maar ik jank de ogen uit mijn hoofd. Ja, ik ben zwanger.

Eerste echo

IMG 9928 scaled - Zwangerschapsperikelen & kwaaltjes: week tot 4 tot en met 12

En dan melden wij ons bij de verloskundige halverwege week zeven. Ik zit dus in m’n achtste week en kruip weer op die welbekende tafel. Een vreemde deja vú kan ik je vertellen, zeker omdat ik echt dacht hier nooit meer te liggen tot een paar maanden geleden. Ze zet het apparaat op m’n buik en ondanks dat ze hem de seconde erna d’r weer afhaalt om ‘m beter op mijn buik te positioneren, zie ik het al meteen; een rondje en een knipperlichtje. Het hartje klopt! Het ziet er allemaal goed uit en we worden hartelijk gefeliciteerd met ons derde kindje. Ik word iets teruggezet naar zeven weken en drie dagen (eerst was het zeven + vijf) maar wel met het bericht dat ze toch denkt dat ik weer vóóruit wordt gezet bij de termijnecho. Het maakt mij verder niet zoveel uit, de uitgerekende datum is een houvast en in mijn geval gok ik dat ik ‘m ook deze keer weer niet ga halen. I know, je weet het maar nooit maar toch, dat denk ik gewoon. Voor nu staat ‘ie op 12 februari 2021. Mooie datum wel! De volgende echo, de termijnecho, is al op tijd, in mijn elfde week en wel op mijn dertigste verjaardag!

Week 8

En daar begint het spugen! Oladiee, hoe fijn. Ja, het is een teken dat alles goed zit maar poeh, ik vind het heftig. Ik was tijdens de zwangerschappen van Fos & Hazel zeker misselijk maar niet tot spugen aan toe. En de misselijkheid verdween ook naarmate de dag vorderde en ging vaak over als ik in de ochtend meteen iets kleins at. Nu is het de hele dag door, wat ik ook eet, wat ik ook doe. En vooral in de ochtend om later in de middag lekker weer de kop op te steken. Avondeten maken is nog nooit zo’n kriem geweest! De vermoeidheid is ook heftig, ik lig een paar dagen compleet voor pampus op bed. Ik ben maar half aanwezig, alles gaat een beetje aan me voorbij merk ik. Pittig weekje wel zo.

Wel worden er ook foto’s gemaakt van ons gezin én meteen foto’s voor de zwangerschapsaankondiging. Dat konden we mooi combineren want die foto’s waren er anders ook gekomen, we wilden al wat langer mooie exemplaren van hoe ons gezin nu is. Nog even geduld tot we ze kunnen zien!

Week 9

Ik ben MISSELIJK! En ja, dat moet in hoofdletters. Ik lig alleen maar op de bank of bed wanneer dat kan, ik slaap of spuug alles eruit. En ‘alles’ is een groot woord want ik krijg zelden een hap naar binnen. Zeker op de dagen dat ik de kinderen rond mij heb dartelen vind ik het allemaal even niet zo leuk meer. Ik merk ook dat ik er chagrijnig, emotioneel en tikkie moedeloos van word. Waarom wilde ik ook alweer zwanger zijn? Oh ja, vanwege dat kindje ná die negen maanden, dat is waar ook. En daar houd ik me dan maar aan vast; ik weet waar ik het voor doe. Dat gaat de ene dag makkelijk dan de andere, afhankelijk van de hoeveelheid spuugmomentjes.

Week 10

Die misselijkheid begint bij mijn persoonlijkheid te horen, zo voelt het. Ik sta er mee op en ga ermee slapen, het is onafgebroken een metgezel. Ik probeer nu constant kleine dingen te eten. Ik merk namelijk dat, ondanks dat de misselijkheid gewoon zijn eigen plan trekt zonder enige aanleiding, bepaalde dingen het zeker verergeren. Een grote maaltijd of vetter eter is absoluut niet wijsheid. Ook drankjes met prik of simpele glazen water werken niet lekker. Ik probeer om het half uur/uur te eten, iets kleins. Dat kan een halve mini krentebol zijn, een simpele cracotte zonder iets d’r op, twee happen yoghurt etc. En dat helpt enigzins. Er zit iets in mijn maag waar hij mee kan stoeien maar niet teveel dat het een probleem wordt. Want ik moet wel blijven eten want zonder te eten word ik ook wéér misselijk. Het frustrerende is dat ik er bijna de hele dag mee bezig ben om het onder controle te houden. Er komt weinig terecht van andere zaken en ondanks dat ik zou willen dat het anders was geef ik er gewoon aan toe. Het kan ook niet anders; ik ben te brak of te ziekig om fatsoenlijk uit m’n doppen te kijken. Ik heb last van zelfmedelijden in ieder geval, zoveel is duidelijk. Die hormonen helpen ook niet mee. Hopelijk behoort dit echt tot het eerste trimester en gaat het spoedig voorbij.. Please?

Termijnecho

Net voordat ik 11 weken ben hebben wij ook de termijnecho, hoezee! Op mijn 30e verjaardag, op 21 juli aan het einde van de middag. Ik ga weer braaf liggen en wat we zien is zó mooi! Een dansend kindje van vier centimeter in mijn buik. MIJN buik! Wat een verschil kan drie weken maken zeg, heel bijzonder. Ze neemt echt de tijd voor ons en laat uitgebreid het kaakbotje zien, de plek waar de oogkassen zitten, de neus, het schedeltje (die al enorm lijkt op die van Fos en Hazel er is echt herkenning al!). Je ziet een zwaaiend armpje, botjes die een handje zullen vormen. Dan ineens steekt er een beentje en een ‘voetje’ naar boven die ook even ‘hoi’ wil zeggen. Het ontroerd mij enorm. Dit is waar ik het voor doe, dit is al het spugen waard.

IMG 0680 scaled - Zwangerschapsperikelen & kwaaltjes: week tot 4 tot en met 12

Alles ziet er dus heel goed uit en het kindje groeit goed. Ik word naar voren gezet, zoals aanvankelijk gedacht en de uitgerekende datum is nu 10 februari 2021.

Week 11

En dat betekent ook dat we het bekend gaan maken; een paar dagen na de termijnecho plaats ik de foto’s op social media in en er komt een stortvloed aan hele lieve, dierbare, hartverwarmende reacties. Wat fijn! Het sterkt me, het bemoedigt me. Het maakt me gewoon heel blij.

Het woord ‘misselijkheid’ is in dit artikel het meest genoemde woord volgens mij, haha. Maar het is echt nimmer aflatend. Dus in overleg krijg ik zetpillen tegen de misselijkheid. Fijn! Hopelijk helpt het en kan ik de dagen hiermee beter doorkomen. Ik ga, met twee ronddartelende kinderen, helpende handjes niet afslaan.

Mijn buik is eigenlijk even groot als dat hij was in week vijf toen ik het net ontdekte, heel typisch. Dat was bij de andere zwangerschappen ook zo. Meteen een groeispurt die pas na week 16 weer vervolg krijgt. Ik ben benieuwd wanneer ik weer beetje ronder ga worden! Met de vermoeidheid valt het de ene dag mee, de andere dag geef ik er rijkelijk aan toe. Vaak kan dat ook wel; op werkdagen sluit ik gewoon mijn ogen wanneer ik wil (voordeel van ZZP’er zijn!) en als de kinderen thuis zijn dan slaap ik wanneer Hazel slaapt.

Week 12

Nou, die zetpillen werken echt! Ik was een beetje sceptisch maar heel positief verrast. Ik neem er elke avond eentje voor het slapengaan en merk dat dit vaak voldoende is, een enkele keer neem ik het overdag. De eerste dagen werd ik er een beetje wappie van maar na een aantal dagen stopt dat gelukkig. Het is geen wondermiddel, dat zeker niet, maar het zorgt ervoor dat meer dan de helft van de dagen goed te noemen zijn en de momenten/uren/dagdelen dat het niet goed het niet meer dramatisch slecht verloopt.

Opluchting kan ik je zeggen! Ik ben er gewoon weer voor Boris en de kinderen. Koken vind ik nog steeds niet plezierig maar gaat gepaard zonder bezoekjes aan de pot. Ik heb meer energie om de bloedjes bezig te houden. Ik ben vrolijker en loop wat minder met m’n ziel onder m’n arm. Nou, goud waard vind ik. Dank voor de tips iedereen, vooral Angela; omdat jij zo concreet was en heel duidelijk in het hoe/wat van deze pillen heb ik stappen ondernomen. Oh, en voor degene die zelf benieuwd zijn; het middel heet Emesafene en ik heb dus de zetpillen. Normaliter worden de orale pillen voorgeschreven maar op verzoek heb ik zetpillen aangevraagd. Die werken blijkbaar sneller en beter. Dat blijkt!

Ik begin dus ook voor het eerst in weken te genieten van mijn zwangerschap zelf en dat vind ik echt heel fijn. Nu iedereen het ook weet hoef je het ook niet te verbergen, op wat voor manier dan ook.

Na 2000 woorden en elke week een stukje hou ik het hierbij en sluit ik het eerste trimester af. Als er interesse is wil ik zeker dit soort artikelen herhalen. Elke week een stukje blijven schrijven om in een zelfde soort artikel te publiceren. Het helpt mij ook om terug te kijken en goed op een rijtje te zetten wat er allemaal gebeurde in welke week. Leuk voor later! Dank voor het lezen en tot snel; woensdag komt de ‘tweede geheime vlog’ live.

Liefs,

Elise Joanne