IMG 3004 1 scaled - Zwangerschapsperikelen,  kwaaltjes & activiteiten: week 13 tot en met 16

Tijd voor weer een nieuwe update! Ik ga woensdag mijn 18e week namelijk in, tijd om alvast terug te blikken sinds week 13. De pretecho kwam natuurlijk langs, maar hoe is het met de misselijkheid en is de zwangerschap al een beetje ‘gedaald’?

Week 13

De medicatie helpt goed! Zoals ik vertelde in het eerste deel van ‘perikelen en kwaaltjes’ uit het eerste trimester was ik erg misselijk, constant. De Emesafene die ik van de huisarts kreeg neem ik trouw elke avond en ik merk dat ik er af en toe eentje extra moet nemen in de ochtend op dagen dat het nodig is. Het zorgt ervoor dat ik weer vrij normaal kan functioneren, hoezee! Wel moet ik nog steeds kleinere maaltijden eten verspreid over de dag en de ochtend is nog altijd het pittigst. Het is geen geneesmiddel maar zeker een fijn oplapmiddel.

Het is ook de eerste week van onze vakantie en daar maken we gebruik van door te bepalen wat er uit de ‘rommelkamer’ opgeruimd moet worden – want dat wordt de nieuwe babykamer! – en wat we waar zouden willen op termijn.

We beginnen vanwege het mooie weer en de tijd die we hebben in ieder geval aan het verven van de oude commode van Hazel, die past perfect in een kleine ruimte. Of het nou een jongen of een meisje is, de commode moet grijs worden, dat weten we wel. Dus gaan we samen aan de slag! Heel leuk om te doen en het resultaat mag er zijn. Precies zoals ik hoopte! Nu nog leuke knoppen vinden maar dat heeft geen haast, we wilden gewoon de commode in de vakantie schilderen en de rest komt na de 20 weken echo.

Week 14

Aan het einde van week 14 vergeet ik een keertje een pilletje te nemen en de volgende dag merk ik dat meteen, máár het is te doen! Heel fijn, een opluchting bijna. Met de zwangerschap van Hazel was ik misselijk tot week 18 en af en toe met vlagen tot week 22. Misschien is het ergste toch al geweest nu? Ik wil niet te vroeg juichen en dat blijkt ook maar goed want na drie dagen geen medicatie merk ik dat als een malle. Ik ben weer volledig lamgelegd en kom de dag amper door.

Mijn buik is zo’n heerlijke kleine babybump geworden, je ziet dat ik echt zwanger ben en broeken zitten tien keer strakker. Het is bloedheet dus ik loop voornamelijk in badpak of bikini maar als er dan een broek aan te pas komt is dit wel een zwangerschapsexemplaar. Ik koop de mijne altijd bij de H&M, ik zweer bij deze versies!

Week 15

Langzaam begint de misselijkheid echt stabielere vormen te krijgen en kan aan het einde van week 15 het merendeel van de dagen zonder medicatie of gekke eet-fratsen doorkomen. Ik ben moe maar minder moe als de eerste paar maanden, ook dat is fijn. Langzaam krijg ik meer energie. We hebben nog een weekje vakantie dus ik neem het er wel van door elke middag nog een dutje te doen, mede omdat het in de nachten zo ontzettend warm is en we allemaal minder goed slapen. We genieten in ieder geval volop van de vakantie met z’n allen en ik ga hier heel goed op!

En dan komt er buikgriep om de hoek kijken. Kort maar krachtig spuug ik alles eruit om het half uur voor bijna 14 uur lang. Poeh, dat is heftig. Sowieso is ziek zijn echt een kriem maar zwanger en ziek zijn absoluut niet mijn favoriet.

Maar, een lichtpuntje aan de horizon want de pretecho staat ook gepland! Even loeren naar ons kindje, ik kan daar enorm van genieten. We melden ons bij ‘Baby Live’ hier in de wijk zoals we ook deden bij de zwangerschappen van Fos en Hazel. Een vriendelijke en ervaren vrouw plaatst de echokop op mijn buik en het half uurtje loeren kan beginnen. Ze ziet meteen een kloppend hartje, laat ons het ook even horen, en na wat wiegelen met m’n heupen wordt de kleine wakker en mogen we gespring en gedans aanschouwen. Prachtig! Vijf kleine vingertjes aan elke hand, een mooi doorlopend ruggengraatje, armpjes die heen en weer schommelen en schoppende beentjes.

En dan vraagt ze of we het geslacht al hebben gezien.. Ik niet, ik was bezig het gewuif van onze baby te aanschouwen maar Boris zegt; ‘ja, volgens mij wel. Kan het zijn dat ik een piemeltje zag?’. Ik schrok toen hij dat zei, helemaal vergetend wat de reden was dat we hier zaten, het checken van het geslacht! Althans, eerst of alles goed gaat daarbinnen logischerwijs maar dit was toch ook echt een reden om de afspraak te boeken. Twee hele seconde verbaas ik mij over het idee dat er een jongetje en toch geen meisje in mij groeit, had ik het dan zo mis? En dan zegt de echoscopiste; ‘nee, er is geen piemeltje te zien’. Het duurt weer twee volle seconden voordat ik opkijk, haar aankijk en vraag.. ‘is het dan een meisje?’. Ja, het is een meisje!

IMG 2954 scaled - Zwangerschapsperikelen,  kwaaltjes & activiteiten: week 13 tot en met 16

Mijn gevoel zei het al en ik bleek gelijk, wat bijzonder om weer een dochter te mogen krijgen! Ik had beide zo leuk gevonden, ieder om eigen redenen. We hebben er al eentje van beide geslachten dus ik weet hoe leuke beide ook kan zijn. Het maakte niet uit maar m’n gevoel was zó sterk richting een toekomstige dochter. Ik kom zelf uit een gezin van een jongen, meisje, meisje dus ik vind dit extra bijzonder!

Een meisje. En dat betekent ook winkelen! Een van de eerste dingen die we nog doen tijdens de laatste vakantiedagen is naar een grote Babypark rijden (die in Staphorst vind ik prachtig!) en lekker neuzen en bedenken hoe we het zouden willen. Voor welke kinderwagen kiezen we deze keer en welk bedje? Weer een ronde box of toch een vierkante? Welke kleuren, welke kinderstoel? Zo leuk!

En we hebben het op beeld natuurlijk! Boris z’n reactie, de mijne en die van Fos kan je bekijken in de nieuwste vlog. Oh, en de allereerste shoplog met kleertjes en accessoires hier!

Week 16

Week 16 begint meteen vrij druk want de vakantie is voorbij en iedereen moet zich elke dag melden op plek van bestemming. Ik heb gelukkig echt meer energie en kan dus een dag werken zonder tussendoor te moeten slapen. Aan het einde van de dag ben ik werkelijk kápot maar ik voel me goed en ben blij met de productiviteit die ik ten toon stel. De eerste shoplogs worden opgenomen (zo leuk om te doen!) en we luisteren nog even naar het hartje bij de verloskundige. Het duurt even voordat ze het hartje kan vinden – ik schrik me werkelijk de pest pleuris – maar dat komt omdat ons meisje met d’r koppie naar beneden zit en het eerste deel van mijn baarmoeder bedekt is met placenta. Na tien seconden en een herplaatsing van het apparaat op m’n buik en voila; een heel duidelijk, krachtig en snel kloppend hartje is te horen. Fijn!

Aan het einde van de week merk ik dat ik teveel wil, teveel heb gedaan. Ik kan niet meer doorduwen en rauzen zoals ik gewend ben om te doen vóór de zwangerschap. Ik neem geen pauzes, ik knal m’n werk en opdrachten aan de lopende band eruit en ga met die banaan. Ik maak veel te veel uren en neem geen rust. Ik ga uitgeput slapen, besluit dat het vanaf maandag echt anders moet – gewoon, normaal dus – en start het weekend eerder. Ik heb toch ‘mamadag’ en stort me op de kinderen en schuif de laptop aan de kant.

De volgende keer dat ik een stukje tik, zal daar de 20 weken echo tussen zitten! Over precies twee weken mogen we ons in het ziekenhuis melden. Ik ben heel benieuwd, ik vind dat altijd een enorm spannende afspraak. En waarom in het ziekenhuis? Niks ernstigs (althans, dat is wederom de hoop), en de afgelopen – gezonde – zwangerschappen bevestigen dat alleen maar. Daarover de volgende keer meer.

Tot over een paar weken!

Liefs,

Elise Joanne