Zwanger van de tweede - anders dan de eerste?

Toen ik vroeg of jullie interessante onderwerpen hadden waar jullie graag over zouden willen lezen, kwam de vraag of ik de zwangerschap van Zusje anders vind sterk naar voren. Dat snap ik wel, ik beleefde de eerste zwangerschap heel intens en eigenlijk draaide alles en iedereen om mij en mijn buik. Is dat nu ook zo? En heeft mijn verdrietige ervaring in de periode daarvoor ook nog deel uitgemaakt op de manier waarop ik deze zwangerschap beleef?

Fos en Zusje zijn beide verwekt na een intense wens om een kindje. Ik smachtte naar een baby in mijn buik en Boris en ik namen onze taak heel serieus. De blijdschap en de opluchting dat het lukte was dan ook zeer groot en vanaf het moment dat de test positief werd, stond mijn wereld op zijn kop. Alles draaide om mijn zwangerschap, ik haalde er alles uit wat erin zat toen ik zwanger was van Fos.

De wens voor een tweede was ook prangend maar startte anders. Meer kalm en zonder intens diep verlangen. Nou ja, wel verlangen maar met een goede dosis relativeringsvermogen. Een zwangerschap is pittig, het eerste jaar behoorlijk zwaar en het zet je leven wel echt op zijn kop. Wij hadden het goed met Fos, hij sliep en at met een heerlijke regelmaat en wij hadden een geweldige routine. Waarom dat overhoop halen? Maar de wens werd groter dus wij wilden er wel absoluut voor gaan. En naar mate de maanden vorderden kwam het diepe en intense verlangen weer de hoek om kijken.

De positieve zwangerschapstest van Zusje kwam kort na een verdrietige ervaring in de maand ervoor. Onderhand heb ik de meest verdrietige ervaringen gelezen in de rubriek ‘bijzondere verhalen’, en dat zet alles meer in perspectief nu ik zwanger ben van een gezond en sterk kindje. Maar het verdriet van toen was er wel en dat mocht er ook zijn. Ik las in die tijd, op een naar plekje op het internet, dat mijn verdriet er niet mocht zijn omdat ik wél zwanger kon worden en Fos al had. Soms heb je niet onder controle wat je wel of niet voelt en van ratio kan je tijdens zo’n ervaring ook niet altijd spreken. Maar mede daardoor besloot ik er verder niet te schrijven of om er meer over te praten dan dat ik al had gedaan. Dat was al minimaal, meer dan een bevestiging van wat er was gebeurd wilde ik er ook niet aan wijden – tegen niemand niet – maar dat zorgde wel voor een volledig slot op mijn mond. De verzoeken van bezoekers om hier wel over te schrijven kwamen binnen maar ik had geen ruimte in mijn hart om mijn verhaal te delen. Zeker niet als mijn verhaal er volgens sommige niet mocht zijn. Ik liet mij beïnvloeden door een enkeling en daar heb ik nog steeds spijt van.

Leed met leed vergelijken is het ergste wat je kan doen op het moment van het ondergaan van dat verdriet. En het helpt de bewuste persoon heus niet ineens die tranen te stoppen. Daar is tijd voor nodig. Ik kan nu zeggen dat ik het verdrietig vond voor mijzelf om deze ervaring te hebben, dat ook ik dit heb mee moeten maken. Maar ook dat ik van geluk mag spreken dat het bij deze ervaring is gebleven. En dat mag en kan ik over mijzelf en mijn ervaring zeggen, niemand anders heeft dat recht. Voor een ieder die hetzelfde doormaakt nu? Onthoud dat. Niemand heeft het recht jou te vertellen hoe jij moet rouwen, hoe snel dat moet en of jij überhaupt verdrietige gevoelens mag tonen omdat een ander misschien wel iets ergers heeft of doormaakt. Nee, zo werkt het simpelweg niet. Huil je tranen, doe wat in jouw ogen moet en nodig is.

De zwangerschap van Zusje startte wat turbulent. Mijn eerste trimester bestond uit enorm veel stress vanwege het huis, ik had veel te veel hooi op mijn vork genomen qua werk en ik was er nog steeds niet helemaal bij met mijn hoofd. Wel was het een enorme start van blijdschap, de opluchting dat het weer gelukt was, was énorm groot! Het eerste trimester kroop voorbij én snelde voorbij tegelijkertijd. Nog steeds snap ik niet helemaal hoe dat kan maar toch was het zo, haha. Waar bij Fos het eerste trimester elke dag intens werd beleefd en alles werd bijgehouden qua groei, was ik nu met mijn hoofd bij andere dingen. Ik had een huis klaar te maken, een ander huis in te pakken en ik was gewoon véél te druk met werken. Genieten? Welnee, doorbuffelen!

In het tweede trimester werd dat al wel anders, toen eenmaal de rust was wedergekeerd, het huis wat op orde en wij ook konden visualiseren waar Zusje kwam te slapen begon het ook meer te kriebelen. De echo’s waren goed, alles was stabiel en de wereld wist dat ik zwanger was. Ik hoefde niks te verbergen en kon lekker ‘zwanger zijn’. En toch duurde het tot de geslachtsbepalende echo voordat ik echt genoot en er echt naar begon te handelen. Ik weet niet waarom maar dat moment was echt een omschakeling voor mij. Ik beleefde die echo ook heel bewust, heel intens en het feit dat het een meisje bleek maakte het allemaal nog mooier dan ooit gedacht. Ik zou een dochter krijgen. IK. Mijn prachtige zoon zou een zusje krijgen om zich over te ontfermen, hoe bijzonder is dat?

Bij Fos had ik ook de samenwerking met Ouders van Nu waardoor ik nog meer moest vastleggen dan wellicht gebruikelijk. Spullen moesten eerder in huis worden gehaald want tja, ik had deadlines met bepaalde onderwerpen te halen voor die rubriek. Een van de redenen om te stoppen was voor mij ook de druk en weinig vrijheid daarin, ik voelde mij er niet meer prettig bij. Maar het zorgde er dus voor dat met week 18 de babykamer al geschilderd was en met week 28 de hele kamer piekfijn klaar. Geen item stond verkeerd. En met week 32 stond de box al in de woonkamer om getoond te kunnen worden in een video.

Nu is dat deels anders. Ik bepaal veel meer zelf wat wanneer online komt en werk alleen samen met merken die écht bij mij en mijn zwangerschapservaring passen. En de agenda is ook grotendeels aan mij, ik ben immers de zwangere. De kamer van Zusje is wel, net zoals bij Fos, een van mijn droomprojecten. Hier kan ik echt mijn ‘styling-ei’ kwijt en ik vind het geweldig om alles bij elkaar te neuzen en te rommelen voor haar. Alles klopt precies en is zoals wij het willen. Of zoals ik het wil, Boris vind het deze keer wel allemaal best, haha. Wanneer ik dit schrijf ben ik 29 weken zwanger en de kamer is nog niet af. Dat was toen met Fos wel zo. Ik zit er niet ver vandaan hoor, de laatste items moeten nog opgehangen worden en de laatste rommeltjes moeten een plek krijgen. De commode is nog niet ingedeeld zoals moet en ik kan maar niet de perfecte mandjes voor bij de commode vinden. Maar ook nu ga ik ervan uit dat de kamer ruim op tijd klaar is. De box komt wel echt later, pas in week 38 wil ik dat ding in mijn woonkamer hebben. Niet omdat ik hem niet géweldig vind maar omdat onze woonkamer nu echt kleiner is dan in ons appartement van toen.

Ik ben op dit moment van publicatie bijna 38 weken zwanger en de box staat er inderdaad er nog steeds niet, haha. Zusjes kamer was af met 34 weken. Netjes toch? Misschien ook eens tijd dat ik de vluchttas ga inpakken., 

Qua lichamelijke klachten is deze zwangerschap toch wel anders. De misselijkheid was er bij Fos elke ochtend voor vijf weken lang maar ik heb nooit echt hoeven spugen. Nu bij Zusje was het er bijna altijd, als een nimmer aflatende metgezel. Ook nu geen sprake van spugen gelukkig maar het was wel echt meer aanwezig. De vermoeidheid bij Fos stopte precies bij week 16, bij Zusje pas ergens rond week 22. En toen kwam ook de bekkenpijn. Pijn die ik niet heb gekend bij Fos, nooit niet. Wel had ik tijdens de laatste weken enorme last van ischias en nu weer. Geen leuk kwaaltje!

Met Fos genoot ik wellicht wat meer van mijn zwangere lijf en de momentjes van zwanger zijn. Nu lig ik wel eens op bed in de avond, na een lange dag werken of gehannes met Fos en voel ik dan pas voor het eerst die dag aan mijn buik. Dan pas besef ik mij dat er een prachtig wormpje rondsnuffelt en mijn aandacht ook al wil en nodig heeft. Ik ben ronder zwanger, heb dezelfde onnavolgbaar vreemde honger – en hormonale buien en ben echt zichtbaar op en top zwanger. Dat vind ik heerlijk trouwens, laat die buik maar lekker groeien. Ik heb ook weer last van dezelfde ‘paniekaanvalletjes’ (lees hier het artikel waarin ik dat omschrijf) die komen en gaan maar wel minder nu bij deze, dat is wel zo prettig. Ook in deze zwangerschap kom ik aan, niet zoveel als bij Fos maar genoeg om straks weer aan de bak te moeten. Mits ik weer in mijn oude garderobe wil passen en die wens heb ik toch wel echt.

Ik ben ook minder onzeker deze zwangerschap. Even los van het eerste trimester dan he, toen was ik één brok nare onzekerheid maar dat lijkt mij niet vreemd. Ik ben minder krampachtig met uitzoeken van elk kwaaltje of pijntje en sta er ook allemaal wat makkelijker in. De verloskundigenpraktijk waar ik nu bijzit is vrij strict; zonder reden kom je gewoon elke vier+ weken, eerder is niet nodig. Extra echo’s worden ook niet zomaar gedaan, dit is niet standaard. Alleen hartje luisteren, dat wel. Ikzelf ben wel iemand die meer fijner vind en nodig heeft maar ik probeer ook mee te gaan in die kalme flow. Geen extra echo’s dus, geen extra afspraken.

Zwanger zijn als je al moeder bent is anders ja. Ik ben nu drukker met huis, kind en werk dan dat ik toen was. Kind was er toen niet, een eigen woning ook niet en ik werk nu meer en ook anders dan toen. Er hangt gewoon meer af van mijn werkzaamheden en de bijbehorende inkomsten. Wat ik doe is enorm belangrijk voor mijn gezin, meer dan in de aanloop naar de zwangerschap van Fos. Ik kon toen meer luieren, ook wel meer momentjes pakken om te genieten of zonder schuldgevoel en druk van een to-do lijstje iets nalaten te doen. Nu ga ik verder, ga ik geregeld over mijn eigen grenzen heen.

Vorige week zei de bekkentherapeut tegen mij; ‘Elise, je weet wel dat je zwanger bent toch?’. Terechte gekscherende vraag. Waarom alles maar zo willen doen als voor de zwangerschap? Dat kán helemaal niet, je draagt immers in je buik. Nu ik met verlof ben probeer ik wel een stuk bewuster rustiger de dagen door te komen dan met Fos. Een bevalling laat zich niet opjagen, ze komt wanneer zij wil komen. Ik maakte mij bij Fos constant druk om haar komst, om dat moment. Nu? Minder. Ik ben zéér benieuwd maar probeer mij te realiseren dat dit de laatste uren, dagen en weken zijn waarin ik nog relatief veel rust mag ervaren. En tijd alleen met mijn mannen. Dat zijn kostbare momenten, die probeer ik dan ook te koesteren. En dat lukt aardig!

Zwanger zijn is fantastisch. Eerste of tweede of derde of vierde of .. Ja, wel zwaarder naar mate de keren vorderen maar ergens ook mooier. Je weet immers wat je te wachten staat; een prachtig bundeltje liefde. Niets mooiers dan dat.

Liefs,

Elise Joanne