Uniforme Loedermoedermomentjes

Moeders zijn paradoxale wezens. Wij denken al snel het onze van opvoedkundige beslissingen die onze zus, buurvrouw of wildvreemde op het internet kan geven. Een deel van ons verbaliseert of schrijft dat ook, bemoeit zich recht in je gezicht of achter een beeldscherm naar hartenlust met je. Hoe ik daar over denk is onderhand wel duidelijk, iets met ‘houd toch eens je mond’, maar ook ik maak mij er – in stilte weliswaar – schuldig aan. Ik denk ook echt wel eens het mijne van dingen die ik bij vriendinnen of collega’s zie. Ach, daar ben je moeder en mens voor. De andere kant is ook waar, als je als moeder het even niet meer weet, je met de handen in het haar zit en je enorme behoefte hebt aan solidariteit dan kan je die vinden bij – jawel! – andere moeders. Wij kunnen elkaar – in stilte of niet – compleet afbranden en afvallig zijn maar wij kunnen elkaar ook als geen ander steunen. Prachtig is dat. Er zijn vaak genoeg momenten geweest dat ik radeloos was en dacht dat ik als moeder te kort schoot. En toen waren jullie daar in grote getalen om mij te steunen en met overgave te vertellen dat dit toch echt niet zo was en dat slapeloze nachten en hormonen ervoor zorgen dat je soms onzin uitkraamt. Liefde, pure liefde voor dat soort uniforme moedermonstermomentjes.

Soms doen wij het niet expres, de ander schuldig of een complete minkukel laten voelen over de keuzes die zij maken. Als jij trots bent op je lopende zoon van tien maanden dan wil je dat delen en soms vergeet je dan ook even dat de persoon tegen wie je hebt hebt, een dochter heeft van twintig maanden die nog niet loopt. Dat gebeurt. Niet omdat je innerlijke klok zegt; ‘laten wij die moeder eens behoorlijk onzeker laten voelen, te leuk om niet te doen’, maar omdat jij niet nadenkt en gewoon trots babbelt. Ook daar moet ruimte voor zijn, en lange tenen moeten maar gewoon ingetrokken worden. Ieder kind is anders, het kan zijn dat de Uk van 20 maanden later de nieuwe Usain Bolt wordt, weet jij veel. Rijd je eigen race, als moeder en kind.

Maar wat ik wel weet is dat gevoelens van onzekerheid en momenten van ‘falen’ ons als moeders meer samen kan brengen dan momenten van opperste kracht. Want iedereen kan zich wel herkennen in een nacht van snot, spuug en allerlei andere ongein. Want zelfs als je kind al bij zes weken doorslaapt heb ook jij wel iets wat wél een keer vervelend was in nachtelijke uurtjes wat resulteerde in een immense koppijn de volgende ochtend. En die momenten, die delen wij allemaal.

Dus hierbij deel ik wat van mijn momenten van opperst loedermoederschap, omdat het kan en iedereen zich daar in kan herkennen! Van groot tot klein, het mag er allemaal zijn. Al moet ik er een fout rijmende zin voor maken.

Fos drinkt pas sinds kort echt uit een normale beker. Ja, hij dronk naar hartenlust uit een tuitbeker en ik vond dat geen probleem. Tot ik de vraag op het formulier van het consultatiebureau te zien kreeg; ‘kan uw kind al uit een normale beker drinken of drinkt het nog uit een tuitbeker?’. Uhm.. Dus ik ben aan de slag gegaan met een normale beker waar hij sinds een paar dagen nu perfect uit drinkt. En ja, ik kan het dan niet laten om te zeggen tegen de dame van het consultatiebureau; ‘een normale beker? Jazeker! Geen problemen mee, he Fos?’.

Fos is denk ik al een stuk of zes keer van ons bed gedonderd. En laten wij nou een boxspring hebben van heb ik jou daar, modelletje hoog en droog weet je wel? En op de een of andere manier ben ik áltijd oplettend en houd ik mijn kind als een havik in de gaten. Maar ook ik beken; ik keek te laat op van mijn telefoon of half slaperige ontwaking om net op tijd bij het bloedje te zijn. Hij gillen, ik gillen, hij tranen, ik tranen. Het houdt niet op, niet vanzelf..

Ik wil schrijven dat ik wel eens mijn stem verhef naar de Uk maar in alle eerlijkheid is het wel meer dan stemverheffen. Je kan het aan het einde van de straat horen, dat idee. Totaal pedagogisch niet verantwoord en ja, ik weet dat het complete onmacht is, maar ik schreeuw ook wel eens. Vaker dan eens trouwens.

‘Mama doen? Mama doen? Mama doen? Mama doen? Mama doen’ – Mama doet nog stééds hetzelfde als de eerste keer dat je het vroeg Fos, mama KOOKT. ‘Mama doen? Mama doen? Mama doen?’ – MAMA KOOKT FOS! … ‘Mama doen? Mama doen? Mama doen?’ Fos, ga uit mijn keuken en houd op met mama lastig vallen, echt donderstraal een eind op, hup. BORRRIS! Houd je zoon bij mij vandaan. – Ik geef toe, soms trek ik het eindeloze gemieter van vragen om en over helemaal niks heel slecht.

Suikervrij, vetvrij, alles vrij. Ik probeer er op te letten dat ik mijn kind geen enorm chemische troep geef en ook niet al te vaak áls ik het dan doe. Maar afgelopen weekend bestond uit limonade, friet, pizza en krentenbrood met duimdikke lagen roomboter. #sorrynotsorry

Ik geniet zo intens van mijn kleine blonde bolletje wol, hij ruikt zo lekker en is altijd een genot om te knuffelen. Maar als hij een drukke dag heeft, mijn huis overhoop haalt en maar niet wil luisteren dan ben ik des te enthousiaster bij het afscheid nemen als hij naar opa en oma mag. Ga daar maar lekker de boel verbouwen snoes! #huldeaanallegrootouders

Buurman & Buurman zijn heilig. Fos mag in de ochtend tijdens ontbijt eigenlijk altijd tien minuutjes kijken, vast ritueel. En geloof mij, als ik ga koken, als ik écht moet werken of als hij niet wil eten tijdens het avondeten dan komt die tweeling ook tevoorschijn. Zonder moeite en schuldgevoel. Fos speelt heel veel buiten, met blokken en allerlei andere ongein waarmee mijn woonkamer des te lelijker oogt. Dikke prima!

‘Fos, stel je niet zo aan zeg jeetje’. Soms ontglipt het me.

Ach ja, zo hebben wij allemaal wel van die loedermoeder momenten! Zolang wij allen met liefde, gevoel én verstand ons kind opvoeden lijkt mij er geen vuiltje aan de lucht.

Liefs,

Elise Joanne

Afbeelding Shutterstock – You mother