Welkom lieve dochter & zusje

Boris heeft iets met het getal 17, altijd al gehad. Vindt ‘ie mooi, dat getal. Zodoende trouwde wij op 17 augustus en gaf hij dit jaar aan dat Vaderdag wel een mooie dag was om te bevallen. Ja, zo moest het lopen. Hij vraagt, ik draai.. Ik wil jullie met heel veel liefde, trots en kleine oogjes voorstellen aan ons tweede kindje en zusje, onze prachtige dochter.

Op zondag 17 juni 2018 is geboren, met 8 pond schoon aan de haak, om 13:22 allerliefste Hazel Louise Johanna dochter en zusje. Ja, met een kleine letter Z. Velen dachten dat wij onze werknaam door zouden zetten maar niets is minder waar, ze heeft van onze de naam Hazel gekregen. Voor degene die twijfelen; op zijn Nederlands uitgesproken. Dus als de Hazel van hazelnoot. Natuurlijk komt er een artikel over haar naam en hoe wij deze hebben uitgezocht.

Op dit moment van typen lig/zit ik op bed, met een slapende man naast mij – het is half 7 in de ochtend op 18 juni – en een slapende roze blakende wolk van een baby in het zo zorgvuldig uitgezochte kleine bedje aan het eind van mijn eigen bed. Ze doet het waanzinnig goed, is enorm sterk en helder en – jawel, dat ík dit mag en kan schrijven – ze drinkt. Elke keer dat ik haar aanleg, drinkt ze. Ik heb geen idee wat mij overkomt (ja, naweeën..) maar ik geniet met volle teugen.

Hazel kwam op 17 juni ter wereld na een slapeloze nacht en hele kalme voorafgaande dagen. Het was een ware stilte voor de storm. Om 10 uur begon de situatie serieuze vormen aan te nemen, de verloskundige, de geboortefotograaf, kraamverzorgster en de oppas voor Fos werden gebeld. Ik zat in (ons eigen) bad en heb daar vrijwel elke wee opgevangen. Eerst met Fos er nog in want tja, dat was praktisch, en later alleen met Boris er naast in mijn eigen wereld.

De bevalling ging snel, om 13:00 uur moest ik uit bad van de verloskundige en om 13:15 mocht en moest ik actief meepersen. Zeven minuten later is Hazel geboren. In de tussentijd had ze gepoept in het vruchtwater, op het laatste moment, en konden wij haar harttonen niet meer horen. De ambulance werd gebeld, en gelukkig voor ons bleek hij niet nodig. De ernst van die situatie heb ik niet meegekregen, pas toen Boris huilde van opluchting dat er uiteindelijk wél een hartje te horen was begreep ik dat er iets mis was. Ik moest doorpakken, mijn dochter eruit werken en met alle kracht die ik in mij had heb ik haar in een paar minuten op de wereld gezet. Het hele verhaal houden jullie van mij tegoed.

Het was een nog nooit eerder vertoon van een grootser lichamelijke kracht van mijn kant dan in die paar minuten, maar zij moest ter wereld komen. Zodra ze werd geboren kleurde ze snel roze en met een nagenoeg perfecte apgar score werd ze bij mij gelegd. Ze huilde, en daarna keek ze. En ze is niet opgehouden met kijken. Hazel is enorm krachtig, sterk, kalm en helder. Ze was bedekt met een enorme laag huidsmeer maar aan haar haar, nageltjes, manier van drinken en helderheid is te zien dat zij ter wereld wilde komen.

Met precies 39 weken zwangerschap zijn wij weer opnieuw ouders geworden. Nu van het mooiste meisje ter wereld en deze Vaderdag 2018 gaat de boeken in als eentje om nooit te vergeten.

Hazel en ik doen het kalm aan, die roze wolk is van ons. Ik zit er op en ben er niet van plan af te gaan.

Liefs,

Elise Joanne