shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #6

Het is de maand mei, dé maand voor Louise en haar partner want zij mogen binnenkort hun zoon eindelijk in hun armen houden! En met dit artikel van haar hand zijn we dan ook zo goed als geheel ‘bij’, ze vertelt namelijk hoe het met haar gaat tot aan de 37 weken. Nu is het afwachten geblazen en binnenkort introduceer ik met liefde de nieuwe dame die gaat schrijven voor deze rubriek.

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. In mijn blogs zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

De vorige keer kon je lezen dat wij onze hond moesten laten inslapen. Een groot verdriet in een zwart gat waar ik probeer uit te krabbelen. Er staan medische afspraken op de planning en daar vertel ik je deze keer graag over.

Wie mijn blogs leest vanaf het hele begin weet dat ik chronisch ziek ben. Ik heb een vorm van Reuma; Fibromyalgie. Tevens heb ik een afwijking aan mijn oog. In mei 2019 constateerde ik dat ik een zwarte stip en wat kriebeltjes zie met links. Sindsdien heb ik om de zoveel maanden een controle afspraak bij de oogarts om te zien wat de stand van zaken is. Er staat teveel spanning op de zenuwen in mijn oog. Dit zorgt ervoor dat ik die zwarte stip en kriebels zie en het risico bestaat dat door die spanning het netvlies gaat scheuren. Gelukkig is dat nog niet gebeurt maar die angst is er wel. Zeker omdat mijn vader en tante dezelfde klachten hebben en bij hun is het dus wel echt mis gegaan.

Ik wilde graag nog even een extra controle afspraak zo voor de bevalling. Een paar dagen voor die afspraak zie ik ineens ‘witte regen’. Witte verticale streepjes die van boven naar beneden vallen. Het duurt maar even en trekt gelukkig weg. Eng is het wel. Niet veel later zie ik ook kleurvakken. Kijk ik bijvoorbeeld naar een rood bord en draai mijn ogen dan weg, dan draait een rood vlak mee. Dat is super irritant. Dat had ik eerst nog niet dus ik ben blij dat ik over een paar dagen die controle afspraak heb.

Vanwege de Corona maatregelen wordt ik gebeld door de oogarts. Ze willen de afspraak eigenlijk niet door laten gaan maar nu ze hoort van deze nieuwe klachten is het toch verstandig dat ik langs kom. Een dag voor de afspraak wordt voor mij duidelijk dat ik deze nieuwe kleuren/witte regen met mijn rechteroog zie en niet met links. Beide ogen worden dus gecontroleerd en mijn vermoeden wordt bevestigd. Naast die ene plek in mijn linkeroog zijn er nu ook meerdere plekjes in mijn rechteroog. Er is geen sprake van een netvliesloslating, maar ook hier staat er teveel spanning op. Iets wat goed in de gaten gehouden moet worden.

Ik zie op tegen de bevalling. Extra druk, zoals bij het persen, vind ik maar eng. Helemaal nu met 33 weken zwangerschap er een ‘verse’ klacht is bijgekomen en mijn rechteroog dezelfde afwijking heeft. Ik spreek mijn zorgen uit bij de oogarts. Het lastige is dat deze oogklachten zeer weinig voorkomen bij mensen van mijn leeftijd. Je ziet het vooral bij zestig plussers, zoals bij mijn vader en tante dus. Er is daarom weinig bekend over het verloop i.c.m. een vaginale bevalling. In de literatuur vind de oogarts iets over één vrouw in Amerika met soortgelijke klachten die op natuurlijke wijze is bevallen en waarbij het goed is gegaan. De oogarts concludeert, mede op basis van dit artikel, dat er geen reden is voor een keizersnede.

Toch ben ik nou niet bepaald gerustgesteld. Wat zegt het nou van die ene vrouw? En oke, het hoeft niet meteen te betekenen dat het netvlies loslaat bij het persen maar bij minimale druk, denk aan het bukken om schoenen aan te trekken bijvoorbeeld, komen die gekke kleuren en witten regen in mijn zicht veld. Wat als dit net als die zwarte stip straks blijvend is? De verloskundige maakt zich ook zorgen en er wordt een consult ingepland bij een gyneacoloog.

In april word ik door gebeld. Ik leg mijn zorgen en angsten aan hem voor. Hij blijft terug komen op het verslag van de oogarts waar in staat dat er geen bezwaar is voor een vaginale bevalling. Toch zie ik het niet zitten en mijn wens zou dan ook zijn om een keizersnede te bespreken. Hij noteert mijn wensen, zal het bespreken in het team en een paar dagen later kan ik langskomen op de poli om de risico’s en bezwaren van een keizersnede te bespreken.

Op 10 april, met 35 weken zwangerschap, stappen mijn vriend en ik het ziekenhuis binnen. Een andere gyneacoloog dan die ik aan de telefoon had roept ons binnen. Zij hebben overleg gehad en ze zijn tot de conclusie gekomen dat ook zij geen bezwaar hebben tegen een vaginale bevalling. Dit valt een beetje rauw op ons dak want de beslissing is kennelijk al gemaakt maar wij zouden nu eigenlijk komen om alles tegen elkaar op en af te wegen, toch?

Het is een ingewikkelde kwestie. Er is weinig over bekend en wij hebben een oogarts die geen advies heeft geschreven. Die mij vertelde dat ze mijn zorgen wel begreep en dat ik mijn wens bij de gyneacoloog moest voorleggen. En juist die zegt weer; je moet je zorgen met de oogarts bespreken. Ons wordt duidelijk dat niemand zijn vingers er aan wil branden en ze de verantwoordelijkheid niet durven of willen nemen om voor een keizersnede te beslissen. Ik, de vrouw die moet bevallen en met de klachten en eventuele consequenties zit, heb hierin niets te zeggen. En dat vind ik best wel lastig.

Er zit niets anders op dan mij voor te bereiden op een vaginale bevalling en maar het beste te hopen. Ik zal in het ziekenhuis bevallen en het voorstel van de gyneacoloog is om dit met een ruggenprik in een vroeg stadium te doen. Zo is er in ieder geval in het begin zo min mogelijk druk, zakt het kindje hopelijk diep genoeg waardoor de duur van het persen mogelijk wordt verkort.

Dat ik in het ziekenhuis zal bevallen wist ik al. Dat zou ook onze eigen keus zijn, maar door medicatiegebruik (en nu ook vanwege mijn ogen) is er een medische indicatie. Wie al mijn blogs leest, weet dat ik voor het hele fertiliteitstraject al bij de POP poli ben geweest. Daar werd duidelijk dat de medicatie die ik slik veilig genoeg is voor mij en de baby maar dat ze ons, voor de zekerheid, na de bevalling wel even willen observeren. Het is protocol dat een kinderarts de baby na de geboorte even komt onderzoeken. Er word daarom ook een consult ingepland bij een kinderarts om dit bespreken. Dit is opnieuw telefonisch, vanwege Corona.

Aan de telefoon hoor ik dat de kinderarts ongeveer een uur na de bevalling bij ons op de kamer zal komen. Zij zal de kleine dan in ons bijzijn onderzoeken. Ze drukt ons op het hart dat dit echt voor de zekerheid is en wij ons geen zorgen hoeven te maken. De medicatie die ik slik is in zo’n lage dosering dat die kleine daar hoogstwaarschijnlijk totaal geen last van heeft. In een hele hoge dosering kan het voorkomen dat de kleine lichte afkickverschijnselen heeft. Je kunt dan denken aan een iets moeilijkere start; dat het iets langer duurt voor hij wil drinken, wat kribbig is of wat meer huilt. Dit hebben ze in de praktijk nog niet meegemaakt en dat ik een nog veel lagere dosis binnen krijg is dus positief. Het is fijn en geruststellend dat ze hoe dan ook even bij hem komen kijken. Wij zullen vervolgens ongeveer 12 uur moeten blijven ter observatie.

En zo kunnen wij de medische afspraken afvinken. Alles is besproken en ‘geregeld’. Netjes op tijd. Ik merk nu toch echt wel dat het steeds pittiger wordt. Het zijn écht de laatste loodjes. Ze zeggen altijd ‘een zwangerschap is het ultieme vrouw zijn’. Oke, tuurlijk. Er is veel over te zeggen en zeker in het begin voelde ik mij wel op en top vrouw. Na een lang fertiliteitstraject zwanger. Wow! Mijn lichaam deed (met hulp) wat het moest doen en er groeit gewoon een mensje in mij. Inderdaad heel vrouwelijk. Het mooiste wat mij is overkomen, het grootste geschenk en blabla.. MAAR!

Nu met de laatste loodjes voel ik mij alles behalve vrouwelijk. Je ziet geen verschil meer tussen mijn voet, enkel en onderbeen. Het is één dikke vochtophoping zonder enige vorm. Die leuke laarsjes zijn officieel ingeruild voor sneakers, die eerlijk gezegd ook gewoon verdomd knellen.

En sinds wanneer zijn mijn armen te kort? Ik ben daardoor een beetje hulpbehoevend. Soms kom ik echt niet meer bij mijn voeten en moet mijn vriend mijn veters strikken of die broek die aan het eind van de dag te strak bij die dikke enkels zit even uittrekken. En dat je uren daarna nog steeds de broek- of sok rand in mijn huid gegraveerd ziet, zullen we dan maar kunst noemen.

Charmant in bed of op de bank liggen is er ook niet meer bij. Kussens tussen mijn benen, in mijn rug, onder mijn voeten of knieholte. Je kunt het zo gek niet verzinnen. Als ik mezelf weer omhoog heb getakeld komt er lucht vrij. Boeren, my god! Een vent zal er jaloers op zijn. En daar waar mijn borsten eerst een hele mooie vrouwelijke groeispurt hebben gemaakt worden het nu langzaam melkkanonnen. Ik ben soms bang dat als je er naar wijst, laat staan aanraakt, ze worden afgevuurd. Zonder BH leunen ze op mijn buik. Is dat omdat mijn buik zo groot is? Of zijn die kanonnen te zwaar en bezwijken ze aan het gewicht waardoor ze nu al hangen?

Net voor de Pasen, voorbij de 35 weken, heb ik enorme steken in mijn onderbuik en vagina. Een zeurende buik- en rugpijn. Het lijkt een beetje op flinke menstruatiepijn. Dat houdt zo een dag aan, gaat weer weg en met name die steken komen telkens terug. Mijn buik lijkt lager, want mijn borsten hangen ineens weer vrij. Volgens google kan ik wel eens indalingspijn hebben. En dat blijkt inderdaad zo te zijn want tijdens de controle bij de verloskundige blijkt dat onze zoon is ingedaald. Hij ligt mooi met zijn koppie in mijn bekken. ‘Ligt hij al helemaal ingedaald of is hij nog met de tocht bezig?’ vraag ik. Volgens de verloskundige is hij al helemaal gezakt. Dat vind ik eigenlijk best gek want ik voel af en toe nog steeds schopjes helemaal onderin. Dat kan dan toch eigenlijk niet? Of ligt hij daar met zijn handen bij zijn hoofd mij te kriebelen? Kon je op dit soort momenten dan maar even naar binnen spieken he?

Over een paar dagen bereik ik de magische grens van 37 weken zwangerschap. De kleine zou officieel mogen komen. Wanneer dient hij zich aan? Hij zit in ieder geval al langer in mijn buik dan ik in die van mijn moeder zat. Het is zó spannend allemaal! Zal mijn volgende blog over de bevalling en geboorte gaan of blijft hij nog weken zitten? Wij gaan het meemaken.

Liefs, Louise.