shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #5

Tijd voor een nieuwe zwangerschapupdate! Deze volgt wat sneller op de volgende omdat we een kleine inhaalslag maken. Er komen – tezamen met dit artikel – nog drie updates online en tegen die tijd zal Louise hoogstwaarschijnlijk bevallen zijn en is het tijd om de nieuwe schrijfster voor deze rubriek te leren kennen. Vandaag vertelt Louise over een verlies waar ze het enorm moeilijk mee heeft gehad. Dit wilde ze graag delen en ik geef haar met liefde daar de ruimte voor.

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. In mijn blogs zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

De vorige keer vertelde ik over de babykamer, dat mijn vriend de schopjes in mijn buik eindelijk heeft gevoeld en de uitbraak van het Corona virus. Dit heeft grote impact op mijn zwangerschap en alsof dat nog niet genoeg is, krijg ik nog meer te verwerken.

Het is een gekke tijd. Mijn vriend werkt nog vanaf kantoor. Dit is voor zijn functie het makkelijkst en omdat veel collega’s op zijn afdeling wel thuiswerken is het er rustiger en veiliger. Ik zit thuis. Doe hier en daar een boodschap maar dat is het dan ook wel. Vrienden en familie zie ik niet, wij (video)bellen daarvoor in de plaats. Zelfs de wandelingen met mijn hond zijn gek want daar waar ik normaal met iedereen een praatje maakte, houd iedereen nu angstvallig meters afstand en gaat men sociaal contact uit de weg.

Een paar weken geleden heeft onze hond kennis gemaakt met onze zoon in mijn buik. Hoewel hij door die dikke buik al niet heel lekker meer bij mij/op mij kan liggen, probeert hij dat nog wel. Toen hij met zijn kop op mijn buik lag, schopte die kleine uit het niets zó hard dat hij een klap tegen zijn kaak kreeg. Hij sprong op en keek mij met grote ogen aan. Ik kon niet anders dan ontzettend hard lachen. De tranen liepen over mijn wangen. Sinds die tijd is hij een stuk voorzichtiger geworden en dat kan ik hem niet kwalijk nemen.

Ik ben ongeveer 31 weken zwanger wanneer ze opnieuw contact hebben maar nu (voor mijn hond) op een fijne manier. Hij voelde getrappel in mijn buik en werd nieuwsgierig. Hij port zijn neus in mijn huid, snuffelt en gaat op zoek. Ik voel dat ze elkaar aanraken en het is zo bijzonder. Ik kijk heel erg uit naar het moment dat zij elkaar écht ontmoeten. Dat wij thuis komen uit het ziekenhuis en ik ze aan elkaar kan voorstellen. Ze zullen een bijzondere band krijgen. Onze hond zou zo ontzettend lief voor hem zijn, dat is een ding dat zeker is.

Tijdens een boswandeling kom ik er achter dat het bukken voor stokken toch wel een stuk zwaarder wordt. Onze hond die daar altijd heel enthousiast van wordt lijkt ook dat te begrijpen want hij vermaakt zichzelf gelukkig ook nog. En ik kan ook niet meer zo ver lopen. Ik ben snel buiten adem en hoewel ik net nog naar het toilet ben geweest moet ik nu wéér plassen.

Het is zaterdag 21 maart, een dag na onze boswandeling, als onze hond begint met overgeven. Het arme beestje is ziek geworden. Iets verkeerd gegeten denk ik. Toch blijft hij spugen en in de avond vind ik het welletjes; ik bel toch maar een dierenarts. Hij heeft wat koorts dus krijgt iets om de koorts tegen te gaan en iets tegen de misselijkheid. Thuis kruipen wij weer op de bank.

In de nacht ga ik nog even bij hem kijken. Hij ligt niet op zijn eigen lekkere plekje maar beschut onder de tafel. Dat is niet goed. Ik besluit de koorts nog eens op te nemen en tot mijn grote schrik is die 40,8 graden. Ik bel direct de spoedarts. ‘Probeer hem maar te koelen met natte doeken’. Wij spreken af dat ik over twee uur weer terugbel. Hoewel ik geen oog meer dicht doe had ik voor de zekerheid toch de wekker gezet. Iets na zessen heeft hij diarree gehad. De koorts is ietsje gezakt maar nog steeds dramatisch hoog. Na telefonisch overleg gaan wij weer met hem naar de dierenarts. Ik dacht nog steeds dat hij ‘gewoon’ ziek was maar nu wordt duidelijk dat hij er slecht aan toe is. Het lijkt ze verstandig dat hij daar in het dierenziekenhuis wordt opgenomen. Ik kijk mijn vriend aan. He?!

En zo ligt mijn lieve vriend ineens aan het infuus in een hokje. Hij heeft uitdrogingsverschijnselen, nog steeds hoge koorts en hij wil geen stap meer zetten. Ze zullen onderzoeken wat er met hem is. Hoewel ik weet dat hij hier in de beste handen is, doet het pijn om hem achter te laten en naar huis te gaan. De uren kruipen voorbij en uit de onderzoeken komt maar weinig naar boven. Wat kleine dingetjes maar niet dé verklaring. De dierenartsen noemen hem ‘klinisch erg slecht’.

In de avond gaan wij op bezoek. Ik heb een van zijn knuffels en een shirt van mij meegenomen vanwege mijn geur. Hij blijft in zijn hokje liggen maar lijkt wel een beetje op te leven nu wij er zijn. Inmiddels weten wij dat hij ook bloedarmoede heeft. Dat gebeurt vaak niet zomaar, er moet een achterliggende oorzaak zijn maar dat kunnen ze nog niet vinden. Het stelt gerust om bij hem te zijn maar de dierenarts drukt ons op het hart dat ze niet weet of hij de nacht haalt. Ik snap er nog steeds helemaal niets van. Hoe kan dit nou ineens gebeuren? Hij is ruim dertien jaar maar eergister was er nog helemaal niets aan de hand, toch? Uiteraard doe ik in de nacht weer geen oog dicht. Onbewust lig je te wachten op het telefoontje waarvan je hoopt dat die er nooit gaat komen.

Op maandag 23 maart, op de dag dat ik precies 33 weken zwanger ben, wordt duidelijk dat zijn situatie uitzichtloos lijkt. Vele onderzoeken later is er nog steeds geen keiharde diagnose en wordt er vooral gekeken naar hoe hij zich voelt en gedraagt. Hij wil niet mee naar buiten, wil niet plassen ondanks zijn volle blaas, laat het eten uit zijn bek lopen etc. Wij gaan weer langs en wat ik zie is een hoopje ellende. Hij lijkt dwars door ons heen te kijken. We moeten kiezen of wij alles op alles zetten om de oorzaak te achterhalen maar dat neemt tijd in beslag. Tijd die hij misschien niet heeft en die je hem wellicht moet besparen.

De dierenartsen zijn van mening dat het écht mis is en dat als we de oorzaak eventueel zouden vinden dit waarschijnlijk niet tot beterschap zou leiden. Met heel veel pijn in ons hart weten wij dat wij hem niet moeten laten lijden. Iets voor 17:00 uur in de avond wordt hij in ons bijzijn ingeslapen. Onder mijn dikke buik en borst voel ik hoe zijn hartje er mee stopt. En is mijn allerliefste vriendje, die bijna veertien jaar in ons midden was en waarvan ik altijd heb gedacht en gehoopt dat hij nog een tijdje bij ons zou zijn, definitief niet meer onder ons.

Van mijn 33e en 34e zwangerschapsweek krijg ik maar weinig bewust mee. Ineens staat mijn leven in het teken van rouwen. En in deze bizarre Corona tijd voel ik mij extra alleen want niemand kan mij even komen knuffelen. Mijn vriend is gelukkig wel een enorme steun. Het kost tijd om schuldgevoel en alle vragen aan de kant te zetten en een plekje te geven waarna ik ook weer de mooie dingen van hem kan herinneren en mezelf er van overtuigd heb dat ik toch echt álles heb gedaan (uit liefde). Wij hadden een bijzondere band die ik voor altijd koester en die kleine van ons zal veel verhalen over hem horen en vele foto’s en filmpjes te zien krijgen. En dat voorstellen als wij straks met z’n drieën uit het ziekenhuis komen? Dat ga ik gewoon doen. Al is het dan met de maxi cosi op het grafje in onze tuin. En hoogstwaarschijnlijk dan niet met een traan van pure blijdschap maar een met verdriet.

In mijn volgende blog vertel ik over de medische afspraken die ik voor mezelf op de agenda heb staan en daardoor wordt (ongeveer) duidelijk hoe de aankomende bevalling er mogelijk uit gaat zien.

Liefs, Louise.