shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #4

Tijd voor weer een nieuwe update van Louise! Er zat even wat tijd tussen, Louise had wat minder te delen en wilde wel een gedegen artikel schrijven. Vandaag gaat het over het begin van haar derde trimester, de Corona-maatregelen en werkt ze meer toe naar het heden. Lees je mee?

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. In mijn blogs zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

De vorige keer vertelde ik over de goede twintig weken echo en onze namenzoektocht. Een nieuw jaar is van start gegaan en ik vertel je graag over de eerste maanden waarin wij de babykamer klaar maken, mijn vriend onze zoon voor het eerst voelt schoppen en waarin de wereld op zijn kop komt te staan door het Corona virus.

Het nieuwe jaar is aangebroken. Ik ben inmiddels dertig jaar en 22 weken zwanger. Nu komt het moment dat wij aan de babykamer gaan beginnen. Samen met mijn vader begin ik aan wat klusjes. Zo worden de verwarmingsbuizen netjes achter een koofje weggewerkt en ruim ik de kamer leeg. Voorheen was dit onze ‘waskamer’ en alles moet nu een nieuwe plek krijgen. Na een paar dagen is het kamertje leeg, opgeknapt en schoon en kan het échte werk beginnen; het leukste.

De babykamer is ongeveer vierkant en vrij klein. Ik kies er voor om veel wit te gebruiken met grijze en zwarte accenten. Zo wordt het stoer maar niet te druk. En als eyecatcher laat ik mijn schoonvader (die dat heel graag wilde doen) een okergele driehoek op de muur schilderen. Daar komt het witte ledikantje tegen te staan. Het pakt precies uit zoals ik in gedachten had. Wat leuk!

In het weekend halen mijn vriend en ik de commode en het ledikantje op. Wij zetten er geen kledingkast in maar houden het bij deze twee meubels, vanwege de beperkte ruimte. Volgens mijn tekeningen op schaal zou er ook nog ruimte zijn voor een stoel en dat vind ik wel heel leuk; een (voor)leeshoekje. Samen zetten we de meubeltjes in elkaar en op hun plek. En zo wordt het ineens heel echt allemaal. Het shoppen en stylen van de babykamer is hiermee echt begonnen en het wordt al snel de leukste ruimte in ons huis.

Ondertussen wordt er druk getrappeld in mijn buik. Het gaat er soms op! Telkens als ik mijn vriend roep en hij zijn handen op mijn buik legt is het direct stil. Dat is echt frustrerend, vooral voor hem natuurlijk. Wij blijven het proberen maar die kleine is ontzettend eigenwijs. Bij 24 weken zwangerschap is ie weer zo druk en besluit ik niets te zeggen en de hand van mijn vriend gewoon op mijn buik te leggen. Ik voel hem meteen tegen zijn hand aan schoppen. ‘Heb je dat gevoeld?!’, vraag ik hoopvol. ‘Ja, ik voelde wel iets ja’. Hij gaat er even goed voor zitten. ‘kleine man, kun je nog eens schoppen zodat we het zeker weten?’. En hop! ‘Ja, ik heb hem gevoeld!’, zegt mijn vriend blij. Verliefd staart hij naar mijn buik en ik pink een traantje weg. Wow, ik heb het eindelijk met hem kunnen delen.

Van die luie baby lijkt al lang geen sprake meer. Volgens de verloskundige hoef ik hem nog niet iedere dag te voelen maar dat is wel het geval. Bij de controle schopt hij tot twee keer over de doptone van mijn buik. Grappig hoe trots je over zoiets al kunt vertellen haha. Hij groeit goed en ik ook. Iets te als je het mij vraagt. Hoewel de verloskundige vind dat de aangekomen kilo’s nog binnen de lijntjes vallen, vind ik het veel. Het tekent ook heel erg in mijn gezicht, ik hou al een tijdje vocht vast. Op mijn verzoek wordt er voor de zekerheid een suikertest gedaan. Een dag later moet ik nuchter bloedprikken en een uur na het ontbijt nog eens. De uitslag is goed; er is geen sprake van zwangerschapssuiker. Gelukkig.

Het derde trimester is van start gegaan en dat is tevens het startsein voor de nesteldrang. Alles wordt uitgebreid opgeruimd en schoongemaakt. Dat is toch zoiets geks he? En toch ook helemaal niet handig dat dit juist in het laatste trimester is? Die buik zit enorm in de weg en van dat geklauter op de grond en het tillen van de stofzuiger, volle emmers schoonmaakmiddel en dozen krijg je alleen maar rug- en bekkenklachten.

Ik moet er even aan wennen dat ik niet alles meer kan zoals voorheen. Dat ik wat sneller en vaker rust moeten pakken omdat ik anders niet eens meer overeind kom en behoorlijk veel pijn krijg. Toch lukt het mij om in februari een paar uurtjes Carnaval te vieren met vrienden. Heerlijk om even niet alleen maar zwanger te zijn. Ik geniet volop en kan zelfs nog wat dansjes maken. Bij het gehos van links naar rechts op Snollebollekes stap ik voor de zekerheid wel even uit de menigte maar al met al ging het helemaal prima.

En dan is het 9 maart. Een persconferentie op de televisie. In verband met het Corona virus staat de wereld op zijn kop en worden er nu ook in Nederland maatregelen genomen. Dit is schrikken. De maatregelen treffen onze gehele samenleving en langzaam krijg ik door wat het voor ons en mijn zwangerschap betekent. Wij krijgen een uitgebreide mail van de verloskundige. Er worden geen handen meer geschud, partner mag niet meer mee naar afspraken en echo’s, consulten komen te vervallen en/of worden minder frequent, alleen de hoognodige onderzoeken worden verricht en de rest zal telefonisch besproken worden. Heb je klachten die mogelijk door het Corona virus komen? Dan moet je thuisblijven.

Het voelt allemaal wat surrealistisch maar in de dagen die volgen zie je Nederland steeds meer veranderen. Mensen raken in paniek, gaan hamsteren en winkels proberen een manier te vinden om veilig klanten te kunnen blijven ontvangen. Bij de verloskundige is het stil in de wachtkamer. Daar waar normaal een speelhoek was, een grote kast met folders en boeken stond en een grote tafel met allerlei stoelen en banken, is het er nu bijna helemaal leeg. Er staan welgeteld nog 4 stoelen met een enorme afstand er tussen.

De begroeting met de verloskundige is raar. Ik moet ook echt nog even wennen aan het nieuwe gedag zeggen zonder hand. Ook hier zit ik op een flinke afstand. Ineens heb je door dat je risico loopt met het meten van de bloeddruk, het voelen aan de buik, de buikmeting en het luisteren naar het hartje van de baby. Dit kan namelijk niet zonder lichamelijk contact en buiten de geadviseerde 1,5 meter. Gelukkig is alles goed en voor ik het weet sta ik weer buiten. Ik ben denk ik nog geen vijf minuten binnen geweest. Tijd voor vragen en uitleg is er niet, dat zal telefonisch moeten.

Op de parkeerplaats staat een andere zwangere, die netjes volgens de regels wacht tot ik het gebouw uit ben en zij in de wachtkamer plaats mag nemen. En dan komt het besef; hier zijn wij nog lang niet vanaf. Misschien wordt het zelfs erger. De kans is heel groot dat mijn zoon wordt geboren tijdens deze Corona uitbraak, in deze bizarre wereld, onder deze gekke omstandigheden met strenge maatregelen. Wat zal dit betekenen voor de bevalling en de kraamperiode? Wat een onzekerheid en onduidelijkheid. Wonder boven wonder lukt het mij om kalm te blijven. We wachten af en houden ons netjes aan de regels. Meer kunnen wij momenteel niet doen en de komende tijd zal er vast meer duidelijk worden.

De volgende keer vertel ik over een groot verlies dat wij geheel onverwacht moeten verwerken en breken de laatste loodjes van mijn zwangerschap aan. Hopelijk lees je dan weer mee. Blijf gezond!

Liefs, Louise.