shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #3

Louise is zwanger van een jongetje, hoera! Dus tijd om te bepalen hoe dit kleine wondertje gaat heten strakjes. Een makkelijke keuze? Of gooit partnerlief roet in het eten? En het is tijd voor de 20-weken echo. Dé echo! Gaat alles goed?

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. In mijn blogs zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

De vorige keer vertelde ik dat wij er achter zijn gekomen dat wij een zoon krijgen. Ik voel hem trappelen in mijn buik en ik heb het zelfs gezien. Deze keer vertel ik over onze namenzoektocht, de twintig weken echo en de feestdagen.

Ik ben voorbij de achttien weken zwanger wanneer ik mij onrustig voel. Die kleine jongen in mijn buik is steeds actiever. Ik voel hem met de dag duidelijker en krachtiger. Het is intiem en heel bijzonder maar het voelt onpersoonlijk want ik heb geen idee wie er in mijn buik zit. Dat hij nog geen naam heeft voelt voor mij vervelend. Alsof het mij en ons in de weg staat om nu al een band op te gaan bouwen en dat veroorzaakt die onrust die ik voel. Hoewel ik nog niet eens op de helft zit en wij dus nog alle tijd hebben, is er wat mij betreft toch haast bij.

Met zes weken zwangerschap hadden wij de meisjesnaam al. Mijn nummer één naam bleek ook een naam die mijn vriend heel leuk vindt en dus waren wij daar heel snel uit. De jongensnaam wilde nog niet lukken en dus hadden wij dat even geparkeerd tot na de geslachtsbepalende echo. Toen bleek dat wij toch echt verder moesten in onze zoektocht en nu is het ‘t moment om er weer voor te gaan zitten.

Ik heb in mijn telefoon een lijstje met jongens- en meisjesnamen die ikzelf erg leuk vind, verzameld gedurende het fertiliteitstraject. Soms ging er wat af, soms kwam er wat bij. Samen bespraken wij ze niet want het was toch niet aan de orde. Nu vind ik het belangrijk om te kijken wat de smaak van mijn wederhelft is. Ik wilde dus niet meteen mijn lijstje droppen maar eerst zijn meningen eens horen.

Er zijn verschillende apps te vinden waarin je je mening kunt geven over een babynaam. Als je aan geeft een naam niet leuk te vinden dan verdwijnt ie weer en de kanshebbers komen in een favorieten lijstje te staan. Als je de app koppelt met je partner kun je elkaars favorieten lijstje zien én hij geeft aan welke namen je allebei leuk vindt. Zo ontstaan er matches. Het is een soort Tinder maar dan voor babynamen dus.

Gelukkig zijn er een aantal overeenkomsten maar ik baal toch wel een beetje dat mijn favorieten namen kennelijk niet in de smaak vallen bij mijn vriend. Ik bekijk zijn lijstje en dat blijkt in tegenstelling met die van mij niet echt één stijl. De namen lopen uiteen van kort naar lang, Nederlands tot buitenlands, veel voorkomend tot wat aparte etc.  Er zitten vooral veel namen tussen die ik echt tien keer niets vind. Nou dan slaat de paniek toch wel een beetje toe.

Wat voor mij het lastigst is, is dat ik net als bij de meisjesnamen inmiddels één naam heb die er voor mij echt uitspringt. En ik ben daarmee een plaatje gaan creëren. Helaas behoord die naam niet tot een van onze matches. Ik kan de naam maar niet uit mijn hoofd krijgen. En na een aantal dagen moet ik ‘m toch nog eens onder de aandacht brengen. ‘Nee’, zegt hij resoluut, ‘dat wordt ‘m niet’. Hij vind de naam eigenlijk wel oke maar het is een associatie die er voor zorgt dat hij het echt niet wil. Tsja dan ben je klaar. Ik moet die naam definitief vergeten. Dat moet ik ook eerst doen voor ik andere namen toe kan laten en dat vind ik erg lastig.  Toch helpt het gesprek wel, ik moest het voor mezelf nog eens onder de aandacht brengen maar nu ‘ie écht van de baan is krijg ik er wel vrede mee.

Terug naar onze matches dus. Het waren er vijf of zes. Namen waarbij ik ook een hoop mitsen en maren zie. De schrijfwijze, manier van uitspreken of – daar heb je ‘m weer – een associatie. Twee namen springen er uit en omdat er één net iets unieker is lijkt dat de naam van onze voorkeur, ondanks mijn bezwaren. Ik wil even kijken of ik met deze naam opnieuw een plaatje kan creëren. En dat lukt maar het pakt niet goed uit. De naam gaat mij steeds meer tegen staan, de bezwaren worden groter en de baby in mijn buik voelt gewoon niet zo. Bij deze naam zie ik een vervelend jongentje voor mij en het paste ook qua uiterlijk niet bij ‘mijn zoon’. Hoe bizar is dat!

De naam word afgeketst en wij besluiten de tweede naam van het lijstje te proberen. In de dagen die volgen merk ik dat ik onbewust steeds vaker de naam gebruik in gedachten over mijn zoon. Hey, dat is een goed teken! Ik wil nog niet te vroeg juichen en geef mezelf wat tijd.

Net voor de kerst, op 20 december 2019 hebben wij de twintig weken echo, ik ben dan ruim 19 weken zwanger. Ik vind het een spannend moment en ben dan ook best een beetje zenuwachtig. Er gaat een paar keer door mijn hoofd dat het ook zo maar kan zijn dat er iets niet goed is en dat is het laatste wat je wilt horen en zien natuurlijk.

Ik ga liggen en het echo apparaat word op mijn buik gezet. Meteen zien wij onze zoon op groot scherm en ik weet niet wat het is maar het stelt mij direct gerust. De hele controle moet nog van start gaan maar ik heb er vertrouwen in. Gelukkig klopt dit gevoel. Alles wordt uitvoerig bekeken en dat gaat allemaal vrij snel want meneer ligt rustig te chillen. Met een hand achter zijn hoofd en zijn voetjes over elkaar, lijkt het net of hij aan het strand ligt. Volgens de verloskundige is het vandaag een luie baby. Ze maakt het niet vaak mee dat ze alles zo rustig kan bekijken omdat de kleine netjes blijft liggen.

Toch heeft dat ook een keerzijde, blijkt later. De andere kant van zijn lichaam moet onderzocht worden maar dan zou hij toch echt even moeten draaien. ‘Als ik lang genoeg met het apparaat in je buik por dan krijgt hij er vast wel genoeg van’, zegt de verloskundige. Nou niet dus. Op het scherm is te zien dat meneer zich er niets van aantrekt. Lekker eigenwijs. Goh, van wie zou hij dat nou hebben? Ik moet opstaan, springen, een glaasje water drinken en nog eens springen. Wanneer ik weer lig is er niets veranderd. Oei… dat is een dingetje. Moeten wij net als het vorige stel alle trappen op en af in het gebouw of zelfs een andere keer terug komen? Ik sta nog eens op en na nog een spring- en danssessie blijkt hij precies de goede kant op te zijn gedraaid. Yes, goed gedaan knul!

Met een USB stick vol met foto’s en een paar mooie afgedrukte exemplaren, gaan wij weer naar huis. Alles lijkt er op en er aan te zitten en onze zoon lijkt, voor zover ze dat kunnen zien, gezond. Samen hakken wij een dag later de knoop door. De naam voor onze zoon staat nu vast. Het wordt de naam waar ik wel een fijn gevoel bij heb gekregen. De onrust die ik eerder voelde verdwijnt compleet want ik weet nu wie er in mijn buik zit. Het voelt meteen persoonlijker, intiemer en vertrouwd. Hoe onze zoon gaat heten houden wij voor iedereen geheim tot na zijn geboorte.

En dan is het echt zo ver; kerst 2019. Ik had verwacht dat het hele emotionele dagen zouden worden. De afgelopen drie jaar was er vooral het besef van mislukte fertiliteitsbehandelingen en nog altijd een lege buik. Nu dat compleet anders is dacht ik dat het nu ook erg beladen zou zijn maar dit keer met goede emoties, namelijk vertrouwen, dankbaarheid en opluchting. En hoewel ik dat zeker ook heb gevoeld en er ook echt even bij heb stil gestaan, voelde het deze keer eigenlijk vooral als van ouds. Zoals vroeger. Gewoon als gezellige feestdagen, niets meer en niets minder.

Na een uitgebreid diner met mijn schoonfamilie, laten wij trots alle foto’s van de twintig weken echo zien. Hoewel wij van de meeste foto’s vergeten zijn wat er nou eigenlijk te zien is. Is het een long, een nier of de galblaas misschien? Ook de familie heeft vaak geen idee en zo zijn de foto’s van zijn hele lichaam, het koppie en zijn voetjes natuurlijk favoriet.

Een van onze neefjes, de jongste om precies te zijn, lijkt al heel goed te beseffen dat er een baby in mijn buik zit. Als hij lekker in mijn armen ligt, legt hij een handje op mijn buik. ‘Schopt ‘ie?’, vraagt hij. Ik knik. ‘Ik voel het niet’. Ik glimlach en vertel dat ik het nu nog alleen zelf kan voelen. Als hij een tijdje later op schoot komt zitten zegt hij met zijn hoge stemmetje; ‘Ik durf niet zo goed naar achteren, straks doe ik de baby pijn’. Om op te vreten deze jongen. Echt té lief!

Inmiddels is het oudjaarsavond en samen tellen wij af. 3,2,1….. Gelukkig nieuwjaar! Ik geef mijn vriend een dikke kus en samen strelen wij mijn buik. Het is 2020. Dit nieuwe jaar gaat intens, heftig, waardevol en bovenal bijzonder wonder. In mei (of misschien al wel april?) worden wij ouders en zullen wij onze zoon voor het eerst ontmoeten en vasthouden. Nooit eerder heb ik zo naar dit nieuwe jaar uitgekeken. En volgens mij is het nog nooit voorgekomen dat je de belangrijkste gebeurtenis van het komende jaar op 1 januari al weet. 2020; kom maar op, ik heb er zin in en ik ben er klaar voor!

De volgende keer vertel ik over het begin dat wij hebben gemaakt in de babykamer, merk ik dat de zwangerschap lichamelijk pittiger gaat worden en naderen wij het derde en laatste trimester. Hopelijk lees je dan weer mee. Tot dan!

Veel liefs,

Louise