shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #2

Tijd voor een nieuwe update van Louise! Hoe vergaat het Louise in haar zwagerschap, hoe zit het met de kwaaltjes, beginnende schopjes en .. het geslacht? Is hun mooie wonder een jongetje of een meisje? Ze vertelt het vandaag!

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Zwangerschapsupdate #2

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. In mijn blogs zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

De vorige keer vertelde ik over het eerste trimester van mijn zwangerschap. Wat was het wennen en wat was ik misselijk en vermoeid. Gelukkig is dat bij het aanbreken van het tweede trimester vrijwel direct verdwenen.

Met dertien weken zwangerschap is het tweede trimester officieel van start gegaan. Met de dag gaat het beter. Ik heb zin om dingen te ondernemen nu ik weer meer energie heb. Wel neem ik een soort voedsel-overlevingspakket mee in mijn tas voor het geval dat, maar gelukkig begint de misselijkheid ook af te nemen. Wat een verschil met een paar weken terug. Ik voel mij langzaam weer een beetje mezelf en dat is erg prettig.

In mijn telefoon staat de zwangerschaps+ app. Zo kan ik zien wat er met de baby en mijn lichaam gebeurt in iedere zwangerschapsweek. Super interessant! Vooral in het begin gebeurt er zoveel. Dat blijft onwerkelijk. Rond de veertiende week zou de baby kunnen horen. Dat lees ik net wanneer ik een aflevering van ‘het mooiste liedje van Nederland’ heb gekeken en verschrikkelijk vals heb meegezongen met alle klassiekers. Arm kind, kun je eindelijk horen en dan leer je de (zang)stem van je moeder op zo’n afschuwelijke manier kennen.

Op controle bij de verloskundige word er aan mijn buik gevoeld. Mijn baarmoeder zit tot net iets onder de navel. Alles lijkt goed te groeien. Wanneer ze een tissue pakt maakt mijn hart een sprongetje. ‘Vooruit, laten wij even binnen spieken’. Totaal onverwacht word er een korte echo gemaakt. De vorige was zo’n vier weken geleden en wat is de baby alweer gegroeid. Het is nu echt een lange dunne spriet. Ik heb het idee dat vooral de armen en benen enorm zijn. ‘Zou je al kunnen zien wat het geslacht is?, vraag ik. ‘Dat zou kunnen maar dat doen wij niet’.

Dat was ook niet mijn bedoeling, ik was gewoon benieuwd of het echt al goed te zien zou zijn. Ja dus. Mijn vriend en ik zijn zo ontzettend nieuwsgierig. Krijgen wij een zoon of een dochter? Wij bespreken hoe en wanneer wij daar achter willen komen. Een geslachtsbepalende echo wordt drie dagen later al gepland. Wij spreken af dat wij op het moment dat er tussen de beentjes gekeken wordt, zullen wegkijken. Wij willen het dan nog niet zien of horen. Onze lieve familie was niet op de hoogte van het fertiliteitstraject en het voelt voor ons nu heel goed om dit wél direct met ze te delen.

Op 14 november 2019 (ik ben dan 14+3 weken zwanger) gaan wij in de avond naar Echowonder. Wij luisteren even naar het hartje, kijken even naar onze kleine en dan is het zo ver. Ik hou mijn handen voor mijn ogen. In mijn ooghoek zie ik dat mijn vriend hetzelfde doet. Wat is dit spannend! Na ongeveer een minuutje zegt de echoscopiste dat ze het al weet. Het was duidelijk te zien. Er worden twee foto’s afgedrukt. Een die wij ‘mogen’ zien (van de baby in zijn of haar geheel) en een foto waarop het geslacht wordt bevestigd. Dit gaat samen met een briefje in een gesloten envelop. Samen rijden wij naar onze vrienden, die volgende maand hun zoon verwachten. Wij hebben afgesproken dat zij de envelop zullen openen en voor ons een ballon bestellen met roze of blauwe confetti er in.

Twee nachten gaan voorbij en dan is het zo ver. Onze kleinschalige gender reveal party. Iets dat ik altijd maar wat overdreven en hysterisch vond. Typisch iets dat uit Amerika is over komen waaien. Toch staan wij er anders in, nu wij na al die jaren eindelijk zwanger zijn. Dat is genoeg reden voor een bijzonder moment. Voor ons geen echt feest maar wij hebben onze beide ouders, broertjes en tantes uitgenodigd.

Aan het eind van de ochtend druppelen de acht familieleden binnen. Op een schaaltje heb ik roze en blauwe ballonnen gelegd. ‘Blue or pink, what do you think?’ Een voor een pakken ze allemaal een blauwe ballon. Mijn vriend en ik zijn de enige twee die kiezen voor een roze. Waarom? Dat kunnen wij beide niet onderbouwen. De afgelopen weken zijn wij al een beetje met babynamen bezig geweest en wij waren het verrassend snel eens over de meisjesnaam. Ik heb altijd gedacht dat ik een echte jongensmoeder zou zijn maar doordat er nu eerder een meisjesnaam bekend is er een plaatje ontstaan. Een dochter, dat zou natuurlijk ook gewoon kunnen. Voel ik dan nu sterker dat er een meisje in mij groeit in plaats van een jongen? Nee, dat denk ik niet. Het is vooral het besef dát het zo zou kunnen zijn.

De grote zwarte ballon met ‘Hello Baby’ wordt van boven gehaald. Er is echt niets doorheen te zien. Onze familie staat om ons heen en dan is het moment daar. Wij tellen af. 3,2,1. Mijn vriend en ik prikken de ballon door en het is….. blauwe confetti! Wij krijgen een zoon. Onze familie vliegt ons om de nek en wij krijgen dikke zoenen. Op het filmpje die wij hebben gemaakt van dit moment, is te zien dat de twee die elkaar als laatste feliciteren mijn vriend en ik zijn. Dat geeft niet. Het is mooi om te zien dat wij dit moment met onze familie hebben gedeeld en hoe enthousiast iedereen is.  

Nu wij weten dat het een jongetje is maakt het ’t allemaal nog echter. En als ik net na de zestien weken zwangerschap in de avond steeds iets lijk te voelen in mijn buik wordt het nog realistischer. Zijn dit nou mijn darmen of is dit de baby? Telkens als ik even bewust wil voelen stopt het. Dit zorgt er voor dat ik de serie op de televisie niet meer mee krijg. Wat kan mij die aflevering nou schelen. Stil eens, pauzeer eens. Voel ik hem nou? In de dagen en weken erna komt het frequenter voor maar ik durf het nog niet met zekerheid te zeggen.

Op 8 december 2019 komen wij thuis van een etentje. Wij krijgen een telefoontje van onze vrienden. Zij zijn ouders geworden. Wat een bijzonder telefoongesprek. Hoewel mijn vriend zijn vriend aan de telefoon heeft kan ik (gelukkig) alles horen. ‘Hoe heet hij?’, ‘Hoe gaat het?’, ik wil alles weten. Op de achtergrond horen wij vervolgens een babyhuiltje. Wow! Prachtig! De tranen stromen over mijn wangen. Het is bijzonder dat ons lieve vrienden een zoon hebben gekregen en het is ook het besef dat wij dit over een aantal maanden zelf ook zullen meemaken.

Met achttien weken zwangerschap heb ik weer een controle bij de verloskundige. Ze vraagt of ik de kleine al voel. Ik denk het wel maar weet het niet 100% zeker. Ik lig op de bank en ontbloot mijn buik. Ze pakt de doptone en plaatst deze op mijn buik. Ik zie beweging. ‘Dit is je knulletje al!’ zegt ze. Ik kijk met open mond naar mijn buik. Ik dacht dat het een gevalletje zwaartekracht was. Zo van; je plaatst hier iets waardoor het wat indeukt en dan bolt het daar iets op. Niets is minder waar. Ik zag het én ik voelde het. Dit is de bevestiging dat ik hem toch echt al voelde. Ik durfde het alleen nog niet te erkennen.

Helemaal trots sta ik vervolgens op de parkeerplaats. Ik app mijn vriend dat alles goed is en uiteraard vertel ik over deze nieuwe bevestigde mijlpaal. Wow! En op het moment dat ik op verzenden klik voel ik het weer. Het lijkt nu nog duidelijker maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het nu echt weet en toelaat. Mijn vriend is nu super nieuwsgierig en wil dit zelf zo graag zien en voelen. Dus telkens als ik iets voel ontbloot ik mijn buik maar je zal het net zien, dan is het stil. Iedere dag voel ik hem vaker en sterker maar het is nog niet van buitenaf waar te nemen. Mijn vriend moet dus echt nog even geduld hebben.

Voor mezelf voelt het als een spinnetje die over mijn buik kruipt. Het kriebelt en ik ga er automatisch van krabben, iets wat natuurlijk nul effect heeft. Daarnaast voel ik soms een schopje, maar het heeft nog niet veel kracht. Ook lijk ik hem soms te voelen draaien en dan is het weer een kabbelend beekje. Al met al gebeurt er dus al een hele hoop daar binnen. Jammer dat er niet een raampje in mijn buik zit, zodat je op die momenten even kunt spieken wat hij nou allemaal uitspookt. Voor nu is het vooral gissen en bovenal…. Genieten!

De volgende keer vertel ik over de twintig weken echo, onze namenzoektocht en het klussen aan de babykamer gaat beginnen! Ik hoop dat je dan weer meeleest. Tot dan!

Liefs,

Louise