shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's zwangerschapsupdate #1

Mocht je het gemist hebben; lieve Louise is zwanger! Dit zalige nieuws deelde ze een paar weken geleden met ons. Zij beloofde een update te geven in haar zwangerschap en de eerste deelt ze vandaag, van haar eerste trimester en hoe ze het vertelde aan haar familie. Een prachtig artikel om te lezen!

Heb je het artikel waarin Louise haar zwangerschap, positieve test en alle gevoelens die naar boven kwamen, deelt gemist? Klik hier!

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Edit herfst ’19: hoera, Louise is zwanger! Zij deelt de komende maanden, in een update, hoe het met haar en het groeiend wondertje in haar buik vergaat.

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Zwangerschapsupdate #1

De afgelopen tijd schreef ik over een periode van drie jaar proberen, medicatie en fertiliteitsbehandelingen en nu is het ons dan eindelijk gelukt; ik ben zwanger! Wij verwachten ons kindje in mei 2020. De komende tijd zal ik vertellen over mijn zwangerschap en alles wat er in dit, voor ons nog zo onbekende nieuwe wereldje, gebeurt.

Wow! Wat is het bijzonder dat ik jullie in het vorige deel mocht vertellen dat het ons eindelijk is gelukt. Heel erg bedankt voor alle lieve woorden en felicitaties. Het waren er zoveel! Écht super leuk. Ik ben nu dus zwanger en wij bevinden ons in een compleet andere wereld. Elise heeft mij gevraagd om te blijven schrijven en jullie op de hoogte te houden van mijn zwangerschap en alles wat ik nu mee maak. Ik hoop dat jullie weer mee lezen.

De vorige keer kon je lezen over de positieve zwangerschapstest die ik deed op 4 september 2019. De ochtend daarna was heel vreemd wakker worden. Ik ben zwanger. Ik voelde mij enthousiast, in de war en niet zo lekker. Mijn vriend komt net onder de douche vandaan en kleed zich altijd buiten de slaapkamer aan zodat ik niet zo snel wakker wordt. Deze ochtend hoor ik hem en ik roep ‘m. ‘Kun je je niet even hier aankleden?’ Ik zie de verbazing op zijn gezicht als hij in de slaapkamer staat. ‘Uh nee.. waarom?’. En weg is hij.

Lig ik daar helemaal alleen in het grote bed. Het prachtige nieuws heeft mij veel wakker gehouden en op deze allereerste ochtend word ik weer overvallen door van alles en nog wat. Dat zal de reden zijn waarom ik even niet alleen wil zijn. Hallo ik ben zwanger hoor! Als ik mij bedenk dat het stom is dat hij niet even wilt blijven omdat hij naar zijn werk moet bedenk ik mij dat dit misschien een eerste mood swing is. Daar kan ik dan wel weer om lachen. (Zie je, weer een!).

In het weekend is mijn tante jarig en wij komen mijn familie daar voor het eerst onder ogen sinds wij het weten. Het gesprek gaat over vakanties en de maand mei – waarin wij ons kindje verwachten – komt ter sprake. Het is een favoriete maand voor mijn ouders en tante om op vakantie te gaan, nog voor de drukke en dure zomer. De plannen worden besproken en mijn vriend en ik kijken elkaar aan. Als zij toch zouden weten wat wij nu weten, dan gingen zij écht niet op vakantie!

De ochtenden daarna ben ik ook super vroeg wakker. Ik sta dan maar op en zet een kopje thee. Misselijkheid komt met vlagen en ik ben wat vermoeider. Wat vooral kenmerkend is voor deze eerste weken is het gevoel van alleen zijn. Het is eindelijk gelukt; ik ben zwanger maar er is geen controle, geen gesprek, niets. Ja, over een paar weken maar ik heb er eigenlijk nú behoefte aan. Dit is zo nieuw, zo anders, zo eng! Al die jaren lag de focus op het zwanger worden. Het fertiliteitstraject gaf een bepaalde zekerheid. Ik wist precies wat wanneer zou gebeuren. Er waren richtlijnen en dat voelde inmiddels vertrouwd en veilig. Nu ben ik ineens zwanger en valt dit allemaal weg. Ik voel mij in het diepe gegooid zonder dat ik kan zwemmen. 

Mijn vriend wil het graag zo snel mogelijk aan iedereen vertellen. Als het mocht zou hij het nu al van de daken schreeuwen. Ik ben gereserveerder en voel mij er nog niet prettig bij. Ik ben naast super blij en enthousiast vooral overdonderd. Ik worstel een beetje met deze negatieve gevoelens die ik ook ervaar. Het gaat nu echt allemaal gebeuren. Sterker nog het gebeurt al. Met mij, IN mij! Ik vind het bizar en eng dat er van alles gaande is mijn lijf. Dit gaat ons leven voorgoed veranderen. Dat is wat wij ook willen maar nu het eenmaal zover is, vind ik het toch wel heel erg spannend. En dat ik dat voel maakt mij verdrietig. Hoe kan het dat ik niet alléén maar blij en dankbaar ben? Ik probeer het mijn vriend uit te leggen en er komen tranen. Het helpt nu ik het heb uitgesproken ook al schaam ik mij en voel ik mij schuldig richting de kleine in mijn buik. Toch besluit ik ook deze gedachten en gevoelens te accepteren. Ze zijn er, ik moet er mee dealen en ik zal vast niet de enige zijn.

In het weekend van 14 en 15 september is het prachtig weer. Wij gaan samen met mijn filmcamera de hei op om een zwangerschapsaankondiging te maken die wij over een aantal weken of maanden op social media zullen plaatsen. De ballonnen die het woord ‘baby’ vormen hebben wij meegenomen. Wij spannen een lijntje tussen de bomen en hangen ze op. De camera draait en wij maken wat liefdevolle shots die ik later zal monteren. Er komen een hoop mensen langs. Ze kijken maar ze zeggen niets. Waarom feliciteren ze ons niet? Joehoe lees dan. Wij worden ouders! Ik word helemaal enthousiast van het eindresultaat. Wat een leuk filmpje. En het voelde goed om, al is het behoorlijk anoniem zo op de hei, voorzichtig naar buiten te treden met het nieuws.

Ik ben zes weken zwanger wanneer ik enorme pijn heb in mijn rug en buik. Wat zou dit zijn? Het lijkt te erg voor bandenpijn maar wat weet ik daar nou van? Ik vind het nog steeds vervelend dat ik niet even een arts gezien heb, nog geen verloskundige heb en bij niemand terecht kan. Ik besluit de poli van het fertiliteitstraject te bellen. Ik leg uit dat ik op 27 september, net iets voor de acht weken een eerste afspraak en echo heb maar dat ik mij zorgen maak. De arts begrijpt mij en zegt ‘kom zo meteen maar even langs. Dan kijken wij even’. Die had ik ook weer niet verwacht. Snel bel ik mijn vriend die op zijn werk is. Hoogstwaarschijnlijk wordt er een eerste echo gemaakt en daar moet (en ik weet ook dat hij dat wil) bij zijn.

Samen zitten wij in de auto op weg naar het ziekenhuis. Ik krijg een inwendige echo. Ik zie meteen op het scherm dat het er heel anders uit ziet dan wat ik gewend ben. De baarmoeder was altijd leeg maar nu ligt er een vruchtzak met een bolletje erin. In dat bolletje zien wij een knipperend lichtje. Het heeft al hartactiviteit! De pijn is meteen al een stuk minder. Wow. Het is écht zo. Er groeit een baby in mij en alles ziet er goed uit, in hoeverre je dat nu kunt bepalen.

Nu er een eerste echo is gemaakt heb ik het kleine stukje zekerheid heb wat ik zo nodig had. De afgelopen dagen overheerste blijdschap en trots al en dit is voor mij het laatste zetje. Voor mij voelt het nu ook goed om het nieuws te delen met de belangrijkste mensen om ons heen.

Ik ben bijna zeven weken zwanger als wij op een zaterdag naar mijn ouders gaan. Ik heb een taart gekocht en daar slagroom opgespoten. Witte, roze en blauw muisjes omranden een foto die wij op de hei hebben gemaakt. Mijn moeder maakt de doos open en mijn ouders kijken elkaar aan. Vervolgens roept mijn moeder ‘Echt? Echt? Echt waar?’ Ja, het is echt waar. Jullie worden voor het eerst opa en oma. Ik word geknuffeld en wij krijgen dikke zoenen. Wat een bijzonder moment. Mijn moeder begint meteen te rekenen. ‘Maart, april, mei…..Oh dan gaan wij niet zo vroeg op vakantie!’ Wij lachen hard omdat wij dit al hadden voorspeld.

Mijn tante geven wij een enveloppe met dezelfde foto. Op de achterkant, die zij het eerst zal zien, staat; ‘Misschien maar even niet op vakantie in mei, want dan komt er een familielid bij’. Ze pakt de envelop aan en stopt nog net even een koekje in haar mond. ‘Wat is dit nou’ mompelt ze al kauwend. ‘Maak maar open’. Ze leest de tekst en haar mond valt open. ‘Ben jij zwanger?’ JAA! Ze springt op en stikt zowat in haar koekje. Wij zien meteen dat zij de zus is van mijn moeder, want ook zij herhaalt een paar keer de woorden; ‘Echt, echt waar?’.

De dag daarna brengen wij tompoezen mee naar het gezin van mijn vriend. Op de slagroom hebben wij de witte, roze en blauwe muisjes gestrooid. Daar zijn mijn schoonvader, – moeder, een tante en een van de twee broertjes van mijn vriend. Aan mijn schoonmoeder de eer om de doos open te maken.

Met z’n allen kijken ze naar de gebakjes. ‘Oh dat heb je goed gemaakt’, zegt mijn schoonmoeder. ‘Dat hebben jullie zeker goed gemaakt’ zegt mijn schoonvader, die direct door heeft wat er gaande is. Hij strekt zijn hand al uit naar zijn zoon om te feliciteren maar het kwartje is bij de rest nog niet gevallen. Het broertje van mijn vriend merkt iets op en kijkt zijn vader vragend aan. ‘Niet iedereen heeft nog door dat er muisjes op zitten’, zegt mijn vriend. Wij zien de blik van zijn broertje veranderen. Hij heeft ‘m nu ook door. Mijn schoonmoeder wil nietsvermoedend een hap nemen als ze doorkrijgt dat er wel heel hard gelachen wordt. De woorden van zojuist dwalen waarschijnlijk door haar hoofd. ‘He wat, ben je zwanger?!’ Haar tweelingzus wordt nu ook wakker en kijkt ons vragend aan. JA! Het gebakje wordt terug in de doos gesmeten en ze rent naar haar zoon. ‘Oooh wooow!!’.

De vrienden, waar ik eerder over vertelde omdat zij in verwachting raakten toen wij het zo moeilijk hadden in het fertiliteitstraject, hebben net te horen gekregen dat zij een jongetje verwachten. Als wij bij ze op bezoek gaan nemen wij een roze en een blauwe ballon mee. Ik zeg ‘Wij hebben elkaar nog niet gezien nu jullie het geslacht weten. Hoera een jongen!’ En ik sla de blauwe ballon de kamer in. Ze lachen. Ha wat leuk! Direct daarna sla ik een roze ballon de kamer in. ‘Of toch een meisje?’ Ze kijken elkaar aan. Zij weten toch echt heel zeker dat het een jongen is. Dan gaat het lampje branden en vliegen ze ons om de nek. Hoe bijzonder, wij zijn tóch nog samen in verwachting!

Na de bekendmakingen hebben wij ook aan onze familie vertelt dat wij in een fertiliteitstraject hebben gezeten. Iedereen was verbaasd en vond het verschrikkelijk dat het voor ons nodig was. Niemand voelde zich eigenlijk gepasseerd, waar ik een beetje bang voor was. Iedereen begreep waarom wij dit niet hebben gedeeld. Mijn moeder zei later ook dat ze wel blij was dat ze het niet wist omdat zij zich dan alleen maar zorgen had gemaakt.

Alle blogs die ik heb geschreven over het fertiliteitstraject heb ik gebundeld in een boekje en laten afdrukken. Zo kan de familie alsnog lezen wat wij hebben doorgemaakt. Daar zijn ook wel wat traantjes bij gevallen. Het moet vast heel gek zijn om zoiets te lezen over je kind. Mijn vader houd niet van lezen en kan het ook niet zo goed meer vanwege oogproblemen. Ik had gedacht dat mijn moeder delen zal voorlezen en/of dat ik hem het hele verhaal eens zal vertellen. Maar ik kreeg een appje van mijn moeder dat hij inmiddels al op de helft was en nog steeds aandachtig zat te lezen ondanks het hem zoveel moeite kost. Dat ontroerd mij dan weer. Mijn eigen vader; hij moest en zal alles lezen want het ging over zíjn dochter.

Het is 27 september als wij onze tweede echo hebben. Bizar dat ‘het’ in lengte al is verdubbeld. Het is nu 1,2 cm. Je ziet al een beetje een verschil tussen romp en hoofd en het heeft stompjes wat later de armen en benen worden. Hoe trots kun je zijn op die kleine centimeter. Wij worden officieel ontslagen van het fertiliteitstraject en wij mogen op zoek naar een verloskundigenpraktijk.

Rond de acht weken zwangerschap ben ik intens moe. Ik ben niet meer zo vroeg wakker maar in de middag lig ik daar waar kan, maar wat te hangen op de bank. En ik heb intense honger. Niet te stillen ook gewoon. De geur bepaald of ik er zin in heb of dat ik er misselijk van wordt. Toen ik in de supermarkt voorbij de broodafdeling liep kwam er een heerlijke geur uit de ovens. ‘Oeh dat wat nu in de oven zit en zo lekker ruikt, dat wil ik!’. Het meisje lacht, pakt een zakje en loopt naar de oven. Ik vraag nog even wat het eigenlijk is. ‘Koffiebroodjes’, zegt ze. ‘He gadverdamme, dat lust ik helemaal niet! Mensen om mij heen beginnen te lachen. En dan heb ik zelf pas door hoe idioot dit geweest moet zijn haha.

Als de misselijkheid komt opzetten moet ik ook echt even iets kleins eten. En zo red ik het eigenlijk goed. Ik heb nog geen een keer hoeven overgeven. Er gaan dus ook geen kilo’s af maar die komen er al bij. En rond de negen á tien weken zwangerschap zie je toch echt al een buikje. Dat had ik ook wel verwacht omdat ik ook tijdens het spuiten van de hormonen soms een buikje had. Ook mijn gezicht is dikker, iets waar ik niet bepaald blij mee ben maar daar is helaas niets aan te doen.

Ik ben tien weken zwanger als wij onze eerste afspraak hebben bij de verloskundige. Het is een intake, termijnecho en uitleg over de prenatale screening ineen. Op de echo, zo’n kleine 2,5 week later dan de vorige, is nu al een echte baby te zien. Ongelofelijk! Het heeft armen met handjes, benen met voetjes. Hoewel het rond deze periode vaak al erg beweeglijk is, is die van ons lekker aan het chillen. Zo kunnen wij ‘m goed bekijken. Het is voor het eerst een buikecho en dat is even wennen. Dat blijkt als de baby met zijn armen beweegt. Na mijn idee zwaait het naar ons en ik moet heel hard lachen. Mijn buik schud er van en zo verdwijnt het beeld. ‘Hey!’. ‘Ja, dan moet je rustig blijven liggen schat’, lacht de verloskundige.

Ik krijg twee bloedprikformulieren mee. Een voor een algeheel onderzoekje naar mijn bloedgroep, ijzer, suiker etc. En een voor de NIPT test zonder nevenbevindingen, die wij besluiten uit te voeren. Na een dag of vijf word ik in de avond gebeld dat alles goed is. Dat is fijn!

De laatste paar weken van het eerste trimster gaat het op en af. Soms zo misselijk dat koken erg moeilijk is. Die geuren kan ik dan gewoon echt niet hebben. Ik heb inmiddels uitgevonden dat ik sommige gerechten prima in de middag, als het nog goed gaat, kan maken. Dan tegen het avonduur even opwarmen en dan alleen nog de moeilijke taak om het ook nog naar binnen te werken. Zo staat er toch nog een gezond prakje klaar. Ook zijn er soms wat goede momenten en heb ik zin om even iets te doen maar die vermoeidheid gooit wel vaak roet in het eten. Toch mag ik niet klagen. Ik ben het eerste trimester best redelijk doorgekomen.

De volgende keer vertel ik je over het tweede trimester. De periode waarin wij het nieuws facebook official hebben gemaakt, wij te horen krijgen of wij een jongen of een meisje verwachten, wij flink gaan shoppen en meer. Lees je dan weer mee? Tot dan!

Liefs,

Louise