Vol Verwachting: Louise's verhaal - Deel 15

‘De kans dat ik zwanger ben en voor het eerst in mijn leven een positieve zwangerschapstest in mijn handen ga krijgen lijkt ineens heel reëel.’ Normaal schrijf ik uitgebreide intro waarbij je enigszins kan verwachten waar het nieuwste deel van Louise haar hand over gaat. Ik laat het bij deze quote. Dit deel is hét deel om te lezen.

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Deel 21

Toen wij besloten om voor een zwangerschap en dus kindje te gaan, brak er een spannende en leuke tijd aan. Langzaam aan verliep niet alles zoals je hoopt en uiteindelijk zijn wij bij de voortplantingspoli gekomen in het ziekenhuis en volgen wij een fertiliteitstraject. Een traject vol met hoop, onzekerheid, afwachting, teleurstelling, blijdschap, pieken en dalen. Genoeg om over te schrijven en Elise geeft mij het podium om dit met jullie te delen. De komende tijd zal ik jullie meenemen vanaf het begin tot het eind.

In het twintigste deel heb je kunnen gelezen dat ik leuk contact heb met een aantal lotgenoten. Dit steunt mij enorm. Ik zit nu in de wachtweken en zal starten met de anticonceptiepil als mijn menstruatie begint. Het IVF traject is nu heel dichtbij en dat boezemt mij toch wel angst in.

Net na de zesde en laatste inseminatie kom ik er achter dat ik een blaasontsteking heb. Ik word aan de antibiotica gezet. Tuurlijk, denk ik, het is de allerlaatste kans om zwanger te worden vóór IVF en dan krijg ik extra medicatie in mijn lijf. Ik weet dat het een veilige kuur is, maar ik kan mij gewoon niet voorstellen dat een ontsteking met een kuur als gevolg goed is voor het gehele proces wat zich af zou moeten spelen in dezelfde regio.

Als de ontsteking voorbij is en de kuur net klaar is krijg ik een flinke verkoudheid. Ik moet nog zo’n 9 dagen tot de verwachte menstruatie. Ik voel mij rot, niet alleen lichamelijk maar geestelijk heb ik het ook ontzettend zwaar. Jolande en Simone zijn inmiddels met de medicatie begonnen voor IVF. Zij hebben erg last van de bijwerkingen, iets waar wij alle drie erg bang voor waren. Het is voor hun een pittige tijd en wij proberen elkaar te steunen.

Nu het IVF traject zo dichtbij is voor mij begin ik er steeds meer tegenop te zien. Al die medicatie, die bijwerkingen, alle ziekenhuisbezoekjes, die punctie en het op en neer pendelen van Arnhem naar Utrecht. Ik ben bang mezelf te verliezen, door de hoeveelheid hormonen in de medicatie en de algehele impact dat dit allemaal op mij gaat hebben. Voor het eerst in dit hele traject voel ik dat het dieper zit. Dat ik bijna mijn grens heb bereikt en ik misschien niet heel veel meer aan zou kunnen.

Ik vind dat ik hier iets mee moet. Ik wil het mezelf niet nog moeilijker maken dan het al is. Er zijn maatschappelijk werksters verbonden aan de Voortplantingspoli en zij kunnen steun en hulp bieden. Ik heb daar nooit behoefte aan gehad maar nu is het moment. Ik wil voorkomen dat ik weg zak, alleen maar negatief en somber kan zijn. Die gevoelens zijn oke en ook te begrijpen, maar ik vind dat het wel moet afwisselen met hoop, vertrouwen en positiviteit. Ik stuur een mail naar de poli en zij gaan dit voor mij in gang zetten. Dat is heel fijn!

In de laatste dagen van mijn tweede wachtweek trek ik, daar waar dat kan, mezelf steeds meer terug. Of de zon nou schijnt of niet, ik betrap mij er vaak op dat ik de jaloezieën voor het raam wat verder dichtdraai. Ik probeer een veilige bubbel voor mezelf te creëren thuis. Ik heb ook geen behoefte aan contact met anderen. Laat mij hier maar, ik vind het even prima zo. Het gekke is dat ik hoop koester, een soort van vertrouwen heb in deze laatste poging. Er is een stemmetje in mij dat zegt; het kan wel eens gelukt zijn. En ik vind dat een vervelende gedachte. Probeer het weg te stoppen want het maakt dat het straks een enorme klap is dat het ook nu weer niet is gelukt. En we waren er toch over uit dat het deze keer gewoon voor de vorm was en wij ons richten op IVF?

En er is nog iets; schaamte. Schaamte voor mijn lichaam en dan met name mijn buik die is veranderd. Ik ben in gewicht wat aangekomen maar gelukkig niet schrikbarend. Ik stoor mij vooral aan mijn ‘hormoonbuikje’. Dat is kennelijk echt een begrip. Door de hormonen krijgen veel vrouwen een opgezette buik. Deze weken lijkt het nog erger te zijn dan anders. Als ik voor de spiegel sta en mijn ene hand net onder mijn borsten op mijn buik leg en de ander onder mijn buik, zoals zwangere vrouwen dat altijd doen om te poseren, dan is het een kloppend plaatje. Je zou zo geloven dat ik een paar maanden zwanger ben. Uit angst dat men die vraag gaat stellen en omdat ik van het beeld zelf erg somber wordt probeer ik het zoveel mogelijk te verbergen onder mijn kleding.

Het is maandag 2 september 2019, een dag voor mijn menstruatie. Het zomerseizoen is officieel afgelopen en mijn danslessen beginnen weer. Hier keek ik al weken naar uit maar vandaag heb ik er totaal geen zin in. Ik wissel de hele ochtend en middag het ene na het andere setje kleding af. Die buik, dat is toch niet normaal! Wat ik ook aan trek, het enige dat ik zie is die buik. Ik ben van mezelf helemaal geen onzeker typje. Ik ken mezelf dus ook niet zo, maar ik voel mij nu diep ongelukkig. Verstand wint het uiteindelijk van gevoel waardoor ik toch naar dansles ga en daarna een stuk vrolijker thuiskom. Gelukkig maar.

Meestal heb ik de avond voor mijn verwachte menstruatie al wat verkleuring/bloedverlies. Ik check het voor ik ga slapen maar er is nog niets. In de nacht van maandag op dinsdag word ik wakker van menstruatiepijn die flink toeneemt. Het lijkt het hoogtepunt te bereiken. Ik neem twee paracetamol in en val uiteindelijk gelukkig weer in slaap. Dinsdagochtend word ik wakker en ik check het meteen. Hm.. niet ongesteld geworden. Dat komt zo dan wel. De hele tijd heb ik menstruatieklachten maar het varieert een beetje in heftigheid. Telkens als ik mega veel kramp krijg ga ik naar het toilet. In de middag zie ik in mijn inlegkruisje – dat alvast in mijn ondergoed zit voor als de menstruatie doorbreekt- wat verkleuring. Het is wat geel/oranje en niet het roze/bruine wat ik gewend ben, maar ach, ook dat komt dan zo wel.

Dinsdagavond nog geen menstruatie te bekennen. Dit vind ik heel vreemd omdat ik in de afgelopen 24 uur steeds pijn heb gehad met hier en daar heftige uitschieters. Ik kan er niets aan doen, de hoop en het vertrouwen dat ik misschien wel zwanger ben begint steeds meer te groeien. Ik ga vrij vroeg naar bed. Ik heb het gehad, dit is killing. In bed doe ik nog even een schietgebedje en kijk hoopvol en vragend naar de hemel, terwijl ik totaal niet gelovig ben. ‘Asje- asjeblieft, ik zou zó dankbaar zijn’.

Iets voor vier uur word ik wakker. Ik moet heel nodig plassen. Iets wat ik zelden moet in de nacht. Bij terugkomst in bed heb ik een ander soort buikpijn. Dit heb ik nog nooit gehad. Mijn borsten doen zeer en ik voel mij…… raar. Heel raar. De spanning stijgt en ik krijg er zelfs hartkloppingen van. Ik besef mij dat dit wel echt zó anders is. De menstruatiepijn is compleet verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor dit. Dit onbekende. O MY GOD! Ik overweeg midden in de nacht een zwangerschapstest te doen, maar dat is gek. Ik wil mijn vriend hier ook niet voor wakker maken want hij moet er vroeg uit voor zijn werk. Of het nou positief of negatief zou zijn, in beide gevallen zullen wij niet meer kunnen slapen van de uitslag van de test. Ik besluit dat dit niet het moment is. Na een kleine twee uur gespannen wakker te hebben gelegen val ik weer in slaap.

Als ik in de ochtend opnieuw wakker word is mijn vriend al naar zijn werk. Ik heb nog steeds hetzelfde aparte gevoel. De kans dat ik zwanger ben en voor het eerst in mijn leven een positieve zwangerschapstest in mijn handen ga krijgen lijkt ineens heel reëel. Ik wil dat bijzondere moment graag filmen. Op een goede en mooie manier. Ik vang wat urine op in een potje, ga douchen, laat mijn hond uit en pak wat kwark als ontbijt. Die krijg ik natuurlijk met geen mogelijkheid weg. Ik pak de camera en ga filmen. Ik scheur de test uit de verpakking en doop het in mijn urine. Ik leg mijn hand over de test zodat ik de uitslag nog niet kan zien en zet een timer op 3 minuten. Ik klets nog wat in de camera. ‘Zou er al wat te zien zijn? We zijn nog geen minuut verder..’

Ik besluit toch al te kijken. En op dat moment staat de hele wereld stil. Mijn mond valt open. Ik had niet meer durven dromen dat ik dit ooit mee zou maken. Op de test staan twee dikke roze strepen. Er tikken een paar seconden voorbij en dan barst ik in huilen uit. Ik blijf dezelfde woorden keer op keer herhalen; Oh mijn god. Oh mijn god. Oh mijn god. Op 4 september 2019 om 09:30 uur kom ik er achter dat ik in de maand waarin ik drie jaar geleden stopte met de anticonceptiepil, zwanger ben. Het is een wonder. Het is gelukt en wat is dit magisch!

Door de allerlaatste inseminatie die eigenlijk niet volgens het boekje is verlopen, aan de vooravond van IVF waarin wij zeiden dat het er op of er onder was, is het er op. Ondanks een blaasontsteking met antibiotica en een flinke verkoudheid en daardoor een verslechterde weerstand, is er toch iets wonderbaarlijks gebeurt dat ons leven nu voorgoed veranderd. Die rijstkorrel in mijn baarmoeder is nu al zó sterk. En ik heb nota bene de foto van het eitje dat is bevrucht en zich heeft ontwikkelt tot ons toekomstige kind.

Wanneer ik langzaam aan weer een beetje land op aarde bedenk ik mij wat de volgende zet is. De poli bellen en vertellen dat ik níet aan de anticonceptiepil ga. Er volgt een zeer emotioneel en bijzonder telefoongesprek. Ingeborg (de schat van een verpleegkundige van onze laatste inseminatie) neemt op. Ik stotter. Hai Ingeborg. Uhm… ik heb een positieve zwangerschapstest. En ik barst weer in huilen uit. ‘Oh wat goed! Gefeliciteerd. Wow. Wat een fantastisch nieuws!’. Ik vertel haar dat zij daar aan heeft bijgedragen. Ze zegt dat ze er kippenvel van krijgt. Wij kletsen even over hoe ik mij voel en dat ik mag vertrouwen op de test. ‘Ben ik nou de eerste die je dit vertelt?’ Ja, dat is ze. Mijn vriend is aan het werk en na al die jaren proberen ga ik hem echt geen appje sturen om te vertellen dat hij vader wordt. Ik wil er een mooi moment van maken.

‘Ik ga alle afspraken en het schema voor het IVF traject uit het systeem halen’. Dit valt mij rouw op mijn dak. Huh?! ‘ Ja, lieverd. Als je zwanger bent heb jij geen IVF meer nodig he’. Het voelt onwerkelijk en heel apart om dit ineens achter ons te laten. Dit is het einde van een lang, heftig en onzeker fertiliteitstraject. Het is klaar, het is gelukt en ik ben nu een ‘gewone’ zwangere vrouw. Dat is toch niet te bevatten!

Er wordt een echo ingepland. Op vrijdag 27 september aanstaande, over ongeveer 3 weken (na het moment van schrijven) zullen wij voor het eerst naar onze rijstkorrel kijken. Ik kan het niet bevatten. Ik sta van het een op het andere moment in zo’n andere wereld. Ik heb tijd genoeg gehad om te bedenken wat ik zou doen als het zo ver zou zijn, kunnen wennen aan het idee, mij kunnen voorbereiden, zou je denken. Maar nu het moment daar is sta ik te bibberen van spanning en ben ik alles even vergeten.

Zodra ik weer wat vaster op mijn benen sta ga ik naar het winkelcentrum om ballonnen te halen. Gekleurde ballonnen in de letters B, A, B en Y. Ik hoop vurig dat mijn vriend vandaag zo druk is op zijn werk dat hij niet kan appen, want als hij dat doet dan gaat hij natuurlijk vragen hoe het met mij gaat. Ik zou niet willen liegen dus denk ik dat ik dan zijn appjes dan maar ga negeren.

Thuis blaas ik de ballonnen op en als ik de jaloezieën aan beide kanten heb dichtgedaan hang ik ze aan de muur, boven de bank. Het is een echte eyecatcher voor als mijn vriend straks thuis komt. Ik plaats een camera op de lamp die de blik van mijn vriend zal filmen en een camera gericht op mij die ons zal filmen als wij de meest intense en blije knuffel ooit zullen hebben. De minuten tikken voorbij en door een kiertje van de jaloezieën zie ik mijn vriend aan komen fietsen. Ik zet de camera’s aan en sta klaar met de zwangerschapstest in mijn kontzak.

Hij opent de deur en ziet mijn stralende gezicht. ‘Is het eindelijk zo ver”, vraagt hij nuchter. ‘JAAAA!’ Hij besluit eerst zijn regenpak uit te doen omdat hij mij niet drijfnat in de armen wil vallen, maar wat kan mij dat nou schelen! Hij verdwijnt weer naar de gang en het duurt even voor hij terug komt. Wat is hij nou aan het doen? Hij komt de kamer weer in met zijn jas nog steeds aan. Hij weet met zichzelf geen raad. Gooit alsnog zijn regenjas uit, geeft mij een lange kus en valt in mijn armen. Zo staan wij een tijdje als de tranen weer in mijn ogen schieten. Je wordt vader, zeg ik hem. ‘Zoiets heb ik begrepen ja. En jij moeder!’ Ja, kennelijk, concludeer ik.

Samen hebben wij zo’n anderhalf uur waarin wij moeten eten, ik hem de emotionele video’s laten zien van het doen van de zwangerschapstest en hem bijpraat, voordat hij naar voetbaltraining gaat. Beide zijn we, ieder voor zich, ontzettend druk in ons hoofd. Ik zou van alle spanning en emoties om half acht in de avond al in slaap kunnen vallen. Mijn vriend krijgt te horen dat hij voetbalt als een vaatdoek. Deze dag is het begin van een nieuw hoofdstuk, een nieuw avontuur en oh wat zijn wij blij.

Op het moment van schrijven ben ik vier en halve week zwanger. Heel pril dus. Ik voel mij goed maar heb last van wat zwangerschapskwaaltjes. Ik heb bandenpijn, ben erg moe, soms wat licht in mijn hoofd en met vlagen ben ik misselijk. Wij kijken uit naar de komende periode waarin wij onze ouders op de hoogte zullen brengen. Zij zullen van beide kanten voor het eerst opa en oma worden. En daarna volgt de rest van de familie en onze beste vrienden. Wanneer en hoe wij dit gaan doen dat weten wij nu nog niet. Ik denk ook dat wij eerst de allereerste echo zullen afwachten, dat voelt voor mij in ieder geval wel prettig.

Hiermee komen de blogs over ons fertiliteitstraject ten einde. En ik vind het fantastisch dat het een goed einde heeft. Ik wil jullie bedanken voor al jullie lieve reacties onder mijn verhalen. Van een aantal van jullie weet ik dat zij momenteel nog in een fertiliteitstraject zitten. Ik hoop dan ook dat dit einde jullie sterkt en het vertrouwen geeft dat het écht mogelijk is. Hou vol. Jullie zijn krachtig. Ik duim voor een ieder want dat wat ik nu meemaak wens ik iedereen toe!

In het bijzonder natuurlijk grote dank aan Elise, die mij de kans heeft gegeven dit onderwerp en mijn verhaal met jullie te kunnen delen. Zij die het belangrijk vindt dit soort taboe onderwerpen onder de aandacht te brengen, waardoor ze een nog grotere doelgroep aanspreekt. Haar reactie op de aankondiging van mijn zwangerschap heeft mij tot tranen geroerd. (ja, hallo zwanger!) Elise, je bent een bijzondere, lieve en prachtige vrouw. Bedankt!

Heel veel liefs,

Louise

Lieve Louise.. Toen jij mij vertelde dat je zwanger was heb ik zó hard gegild! En ook zo hard gehuild van blijdschap. Je verhalen hebben mij elke keer weer geroerd en doen laten beseffen hoe kostbaar mijn eigen kinderen zijn. Ik gunde het je zo om te mogen ervaren hoe het is om moeder te zijn, om je hartenwens in vervulling te laten gaan. Het waren drie hele zware jaren en ik heb enorm veel ontzag voor de manier waarop jij/jullie hiermee om zijn gegaan. Dank voor je woorden, voor je verhalen. Dank dat je dit wilde delen op mijn website. Ik vind het een enorm grote eer. Nogmaals van harte gefeliciteerd, het is jullie zo enorm gegund.

Lieve loyale lezer van ‘vol verwachting’; het moment is daar! Ook Louise heeft haar fertiliteitstraject tot een positief einde kunnen brengen. Louise zal binnenkort delen hoe het nu met haar gaat en waarschijnlijk, verderop in haar zwangerschap, nogmaals. Ze zal dus nog een tijdje bij ons blijven – hoera! – maar er zal logischerwijs wel een einde komen aan haar rol in deze rubriek. Mocht jij je geroepen voelen om het stokje van Anna en Louise over te nemen, zit je aan het begin van je medische traject en wil je graag van je af schrijven? Dat mag, zoals de dames die jou voorgingen, zeker anoniem. Voel je je aangesproken? Dan ben je welkom mij te mailen (elisejoanne@hotmail.nl), schroom niet.