Vol Verwachting: Louise's verhaal - Deel 15

Het is tijd voor IVF, het schema ligt voor Louise en haar partner klaar zodra ze terugkomen van vakantie. De laatste stap, de heilige graal om hun ultieme doel te bereiken. Er is nog voldoende tijd voor twee inseminaties tot dat moment, tijd om rust in te lassen of toch deze inseminaties door laten gaan?

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Deel 20

Toen wij besloten om voor een zwangerschap en dus kindje te gaan, brak er een spannende en leuke tijd aan. Langzaam aan verliep niet alles zoals je hoopt en uiteindelijk zijn wij bij de voortplantingspoli gekomen in het ziekenhuis en volgen wij een fertiliteitstraject. Een traject vol met hoop, onzekerheid, afwachting, teleurstelling, blijdschap, pieken en dalen. Genoeg om over te schrijven en Elise geeft mij het podium om dit met jullie te delen. De komende tijd zal ik jullie meenemen vanaf het begin (tot hopelijk het eind).

In het vorige deel heb je kunnen lezen hoe het IVF traject besproken wordt bij de gyneacoloog. Wij worden op de wachtlijst geplaatst en het lijkt er op dat wij in september van start zullen gaan.

Het is 2 juli 2019 als mijn menstruatie weer is begonnen. Wij hadden gehoopt dat die ‘boost’ van het HSG onderzoek het verschil zal maken, maar dat is helaas niet het geval. De moed zakt in onze schoenen. Hoe gaan wij de komende maanden doorkomen tot aan IVF? Voor ons gevoel duurt het nog eeuwen voordat het september is. En wij weten ook helemaal nog niet zeker of wij dan ook echt mogen beginnen of dat de start misschien nog later zal zijn.

Wat opvalt is dat vooral mijn vriend deze keer erg down is en ik het wat makkelijker naast mij neer kan leggen. Mijn vriend voelt zich opgefokt op het werk en als dan ook nog een collega van hem bekend maakt dat hij opnieuw vader gaat worden, wordt de dag extra zwaar. Het is het gesprek van de dag. Collega’s maken een schemaatje en iedereen moet invullen wie volgens hen vanaf nu als eerste bekend gaat maken dat hij of zij vader of moeder gaat worden. Mijn vriend komt samen met een collega op een gedeelde eerste plaats. ‘Hij heeft al zo lang een stabiele relatie, vast inkomen een eigen huis. Ik durf er om te wedden dat hij de eerste is’. Mijn vriend zondert zich af en is druk aan het werk en zorgt voor een daar bijpassende uitstraling waardoor hij met rust wordt gelaten.

Mijn vriend en ik knijpen er even een weekend tussenuit. Wij zitten in een huisje in Nederland. Even met anderen dingen bezig zijn. Bij thuiskomst ligt de voor ons zo belangrijke brief op de mat. Het is het schema voor ons IVF traject. In september start ik met alle medicatie en begin oktober zal er een eerste echo zijn en hopelijk niet veel later een punctie en een terugplaatsing.

Er lijkt voldoende tijd te zijn voor nog twee inseminaties tot IVF.  Er werd ons gevraagd of wij dit wel willen, of dat wij liever rust in lassen. Dat laatste betekent voor ons dat de kans op een zwangerschap nóg kleiner is. Niet dat wij vertrouwen hebben dat het nog gaat lukken met insemineren, maar de kans is dan in ieder geval in percentages nog net wat hoger.

Op 15 juli heb ik een vijfde inseminatie en de wachtweken gaan weer in. Ietwat down zit ik een paar dagen voor de verwachte menstruatie met de bijbehorende klachten op de bank. Ik probeer mij op te vrolijken met een Friends marathon. Ik kan altijd zo heerlijk lachen om die serie. En alsof de duivel er mee speelt volgt er een aflevering waarin Monica en Chandler naar een fertiliteitskliniek moeten gaan. Het is nog wat luchtig en er zit een goede overgang in met hilarische scenes. Tot het einde, die ik totaal niet aan zie komen. Monica en Chandler horen dat ze beide niet vruchtbaar zijn en dat de kans zeer groot is dat zij nooit samen een kindje kunnen verwekken. Ik zet de tv direct uit en stort mij op het avondeten, vechtend tegen mijn tranen. Wat een fijne afleiding had moeten zijn is een pijnlijke confrontatie geworden.   

Een aantal dagen later komt mijn menstruatie. De aller laatste cyclus waarin er geïnsemineerd gaat worden breekt aan. Het is begin augustus als ik mij weer meld in het ziekenhuis. Het is fijn dat wij voor deze zesde en laatste poging ruim de tijd hebben, want volgens het IVF schema moet ik voor of op 10 september beginnen met de anticonceptiepil. Als deze cyclus dus niet helemaal gemiddeld loopt maar langer duurt dan is er nog niet zoveel aan de hand en dat geeft mij rust.

Op 8 augustus heb ik weer een follikelmeting. Het baarmoederslijmvlies is nog geen halve centimeter en hoewel er in beide eierstokken wel weer een hoop follikels liggen is niets het waard om überhaupt op te meten. Ik moet bloed laten prikken. De Oestradiol waarde wordt gemeten. Hiermee kunnen ze zien of het echobeeld misschien iets achter loopt en dat er wel al voldoende hormonen in mijn lijf zijn die nog voor een groeispurt gaan zorgen. Later die dag word ik gebeld. De hormoonwaarde is nog erg laag en dus is besloten dat ik voor het eerst Gonal F moet ophogen van 25 naar 37,5 eenheden. Tevens word er een nieuwe echo afspraak ingepland.

Ik merk dat het moeilijk wordt om ons verhaal te delen met de kleine kring om ons heen die wel op de hoogte is. Ze luisteren aandachtig en zijn er voor ons maar het is, gelukkig maar, voor hun zo’n ver van hun bed show. Zij kunnen het soms niet meer volgen, al die verschillende onderzoeken, behandelingen en stappen. Wij kunnen het ze niet kwalijk nemen. Het is ook allemaal wat, maar juist daarom heb ik meer behoefte om er over te praten. Het liefst met mensen die hetzelfde doormaken want zij zijn momenteel de enige die onze gevoelens en angsten kunnen begrijpen. Ik meld mij daarom aan bij verschillende forums voor fertiliteitstrajecten en IVF. Zo kom ik een aantal dagen later met drie dames in contact. Linde, Jolande en Simone. Linde gaat ook starten met IVF in dezelfde ziekenhuizen en dat maakt dat wij een hoop informatie kunnen uitwisselen.

Met Jolande en Simone ontstaat zelfs een appgroepje. Wat een leuke, lieve dames zijn dat. Beide zitten ook al jaren in een fertiliteitstraject en hebben dezelfde stappen doorlopen als wij. Er is een klik en er worden al snel heel veel berichten naar elkaar gestuurd. Grappige dingen over het weekend en hele diepgaande verhalen over het traject wisselen elkaar af. En juist die afwisseling, dat wij alles kunnen bespreken is voor mij ontzettend waardevol en het helpt mij echt.

Net voor een tweede echo merk ik op dat ik een Candida heb. Een vaginale schimmelinfectie is bij een vrouw niet zo gek en al helemaal niet na al deze wisselende en flinke hoeveelheid hormonen. Gelukkig is het snel te behandelen en heb ik er binnen twee dagen ook helemaal geen last meer van. Bij de tweede echo is te zien dat het baarmoederslijmvlies inmiddels dikker is geworden. Yes! Maar ik juich te vroeg, de follikels zijn niet doorgegroeid en nog steeds niet de moeite waard om op te meten. Dat is bijzonder. Er wordt weer bloed geprikt en opnieuw krijg ik dezelfde dag telefonisch te horen wat de uitslag is. De waarde is gestegen maar ze zijn nog niet tevreden. Gonal F wordt opgehoogd naar 50 eenheden.

Een aantal dagen later, op 16 augustus, is er weer een echo. Mijn vriend gaat mee want hij is toevallig vrij. Inmiddels heb ik behoorlijk last van mijn buik en liezen. Ik merk dat er meer druk staat op mijn eierstokken en dat is over het algemeen een goed teken. Het baarmoederslijmvlies is nog weer dikker geworden en er is eindelijk een mooi eitje te zien van 14 bij 12 mm in mijn rechter eierstok. De echo werd gemaakt door een arts in opleiding en omdat het ‘hoe nu verder’ praatje met de arts zelf besproken moet worden wordt de echofoto uitgedraaid. Mijn vriend is tijdens echo’s altijd braaf achter het gordijntje blijven zitten en heeft dus nooit op het scherm gezien wat ik zie. Terwijl de arts in opleiding haar bevindingen in mijn dossier zet pak ik de echofoto en laat aan mijn vriend zien hoe zo’n eitje er nou uitziet. ‘Interessant he? Je mag de foto anders wel hebben hoor’. Wat grappig! Ik stop ‘m veilig in mijn tas. Ik heb nog nooit een echofoto meegekregen. Hoe bijzonder is het als je bij een zwangerschap kunt zeggen; dit is de aller eerste foto, toen het nog alleen een eitje was.

Op 20 augustus is onze laatste, zesde inseminatie. Wij doen dit meer voor de vorm, om er gewoon alles aan te hebben gedaan en iedere kans te hebben benut want in gedachten en in alle voorbereidingen zijn wij met IVF bezig. In het kader ‘dood of de gladiolen’ hebben wij besloten de seksregel aan onze laars te lappen. Er wordt geadviseerd  voor de inseminatie geen seks te hebben, in verband met de zaadkwaliteit. Dat hebben wij lekker wel gedaan. Ik zei ‘Boeiend, wij hebben altijd alles volgens de regels gedaan en een zwangerschap is er niet van gekomen. Laten wij lekker dwars doen, deze laatste keer. Het maakt toch allemaal niet uit’.

Deze zesde inseminatie wordt door een schat van verpleegkundige gedaan. Het is de derde inseminatie bij ons die zij uitvoert. Als ik vraag naar de uitslag van het zaad bedenkt zij zich dat ze die nog bij de balie heeft liggen. Ze gaat het even halen en ik kleed mij vast uit. Als zij weer binnenkomt en ziet dat ik al in de stoel lig, met mijn vriend op een stoel er naast zeg ik giechelend ‘het zit er al in hoor!’.

Dat seks dicht op de inseminatie een negatieve invloed heeft op de zaadkwaliteit blijkt een feit. Na bewerking zijn er nog 1,1 miljoen topzwemmers over. Het laagste aantal tot nu toe maar volgens de poli nog steeds een zeer goede uitslag. Binnen een mum van tijd zit het weer hoog in mijn baarmoeder. Er ligt een nieuw doe het zelf pakketje voor ons klaar maar die weiger ik. ‘Het is niet meer nodig, volgende maand starten wij met IVF’.

In het volgende deel vertel ik dat de wachtweken toch erg heftig zijn en dat is opmerkelijk omdat wij er met zo’n andere mindset zijn in gegaan. Lichamelijk gaat het ook niet lekker; weer een ontsteking en een flinke verkoudheid. En er gebeurt nog iets.

Na een hele lange tijd doe ik weer eens een zwangerschapstest.

Liefs,

Louise