Nieuwe Vol Verwachting: Louise stelt zich voor!

Louise stelde zich twee weken geleden aan jullie voor, zij neemt het ‘stokje’ van Anna over als het gaat over het onderwerp ongewenste kinderloosheid. Louise wil samen met haar man graag een kindje en bevindt zich op dit moment in de medische malle molen. In dit deel neemt ze ons aan de hand mee hoe ze overstapte van anticonceptie om haar natuurlijke cyclus in kaart te brengen. Ze namen de stap om naar de huisarts te gaan en een afspraak bij de gynaecoloog volgde. Lees je mee?

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Deel 2

Toen wij besloten om voor een zwangerschap en dus kindje te gaan, brak er een spannende en leuke tijd aan. Langzaam aan verliep niet alles zoals je hoopt en uiteindelijk zijn wij bij de voortplantingspoli gekomen in het ziekenhuis en volgen wij een fertiliteitstraject. Een traject vol met hoop, onzekerheid, afwachting, teleurstelling, blijdschap, pieken en dalen. Genoeg om over te schrijven en Elise geeft mij het podium om dit met jullie te delen. De komende tijd zal ik jullie meenemen vanaf het begin (tot hopelijk het eind).

In het eerste deel kon je lezen dat ik stopte met de anticonceptiepil en dat wij overgingen op condooms omdat de schadelijke stoffen van medicatie die ik slikte nog uit mijn lijf moest. In die tijd ontwikkelde ik een eigen cyclus en kon ik vast kijken wat mijn lijf deed, zonder er gebruik van te maken.

Ik was net 13 jaar toen mijn huisarts de anticonceptiepil voorschreef. Tussentijds -met uitzondering van de stopweek natuurlijk – was ik nooit gestopt, tot nu. Ik had geen idee hoe een eisprong voelde en óf ik die überhaupt wel zou voelen. Wel wist ik waar ik op moest letten, want google was mijn grote vriend. Ik wilde alles weten over zwanger worden, zwanger zijn en bevallen.

Vrij snel had ik allerlei symptomen die ik herkende uit de vele artikelen die ik had gelezen. Pijnlijke borsten, steken in mijn onderbuik en het bekende ‘slakkenspoor’. Ik schreef dit in mijn agenda om eens te zien of ik zo’n 14 dagen later ongesteld zou worden. En ja hoor! Hoe gaaf is dat. En makkelijk ook!

De eerste maanden had ik een schitterende cyclus, maar tegen de tijd dat wij veilig onveilig konden vrijen veranderde dit. De cyclussen werden langer en de symptomen wat vager. Daar waar ik eerst netjes rond de 30 dagen zat, werd het nu 40 en 50 dagen. Er leek steeds langer tussen te zitten. Alsof de duivel er mee speelde; nu wij voor het echie gingen veranderde alles ineens!

Het was juli 2017 toen ik de huisarts een bezoekje bracht. ‘Ik ben het met je eens dat je cyclus verstoord is en erg lang duurt’, concludeerde hij. Op basis van mijn verhaal leek het niet alsof er iets aan de hand zou zijn, het is vooralsnog vooral onhandig als je zwanger probeert te worden. ‘Er is een eisprong dus je bent vruchtbaar, maar die is er niet zo vaak als wenselijk is. Je hebt hierdoor minder kansen in een jaar om zwanger te worden.’ Hij besloot toch een afspraak te maken bij de gynaecoloog. Er was tenslotte al een wat korter lijntje i.v.m. mijn medicijngebruik en mijn afspraak op de POP-poli.

Ik was blij dat de huisarts mij meteen doorstuurde. Normaal wordt er gezegd dat stellen het eerst een jaar zelf moeten proberen. Gelukkig wordt er dus een uitzondering gemaakt als er in dat eerste jaar al dingen voorkomen die een zwangerschap bemoeilijkt.

In de weken die volgden en in afwachting van de afspraak bij de gynaecoloog was ik nog altijd niet ongesteld geweest. Emoties wisselden elkaar af. Blijdschap, want hey ik ben overtijd! Teleurstelling, want er volgt geen positieve zwangerschapstest. Onzekerheid, want ik heb geen idee waar ik mij in mijn cyclus bevindt en mijn lijf geeft steeds minder aanwijzingen. En ook nog angst omdat ik wellicht niet (meer) vruchtbaar ben. Maar liefst 96 dagen waren voorbij gegaan. De droom van een vrouw die níet zwanger wil worden; een heel seizoen zonder menstruatie. Voor mij was dit alles behalve prettig en ik hoopte op het beste.

De gynaecoloog wist mijn gevoel prachtig te omschrijven. Ze zei: ‘Het is vermoeiend en stressvol als de opwinding van het verwekken van een baby omslaat in een opeenvolging van emoties en automatische gemeenschap om een kind te maken.’ Ik kan er niets meer aan toevoegen. Ze verwoord het zo goed!

Ik krijg een inwendige echo en gelukkig wordt een vroegtijdige overgang uitgesloten. Alles ziet er prima uit. Wel is zij van mening dat het belangrijk is om te onderzoeken waarom mijn cyclus zo is verstoord en mij daarmee te helpen. Wij worden doorgestuurd naar de Voortplantingspoli. Iets waarvan ik aan het begin van het avontuur niet verwacht had te belanden. Toch heb ik er geen moeite mee. Ik hoor en lees wel eens dat stellen het lastig vinden om in een fertiliteitstraject terecht te komen. Natuurlijk is het jammer dat ik kennelijk hulp nodig heb bij het verwezenlijken van onze droom, maar ik zie het zeker niet als falen.

Misschien is het voor mij ook makkelijker omdat ik überhaupt al gewend ben dat mijn lichaam niet altijd doet en kan wat het zou moeten en wat ik zou willen door mijn chronische ziekte. Dat heeft lang geduurd, maar ik heb er nu vrede mee. Ik heb het geaccepteerd en ben opnieuw van mezelf gaan houden. Ik kijk nu veel meer naar mijn mogelijkheden in plaats van naar mijn beperkingen. En dat ik nu hulp nodig heb bij het zwanger worden komt dus eigenlijk niet eens zo als een verrassing. Ik weet hoe waardevol artsen, onderzoeken, behandeling en/of medicatie kan zijn. Ik zie het dus vooral als een positieve stap en hopelijk dichterbij ons doel.

Omdat het wel even duurt voor wij terecht kunnen bij de voortplantingspoli stelt de gynaecoloog voor dat ik in de tussentijd alvast bloedonderzoek kan doen. Zij weet precies waar op geprikt wordt voor het intakegesprek en dit zorgt er voor dat er op de dag van de eerste afspraak wellicht al wat bruikbare informatie binnen is.

Ze vertelt dat ik bloed moet prikken binnen de eerste vier dagen van mijn menstruatie. ‘Wanneer verwacht je die?’, vraagt ze. Wij kijken elkaar aan en ik begin te lachen. Tsja.. dat is nou zeg maar net het dingetje. Maar voor ieder probleem is een oplossing! Ze vertelt over een Provera kuur. Als ik over twee weken nog niet ongesteld ben, dan moet ik een zwangerschapstest doen. Bij een negatief resultaat moet ik Provera slikken. Dit medicijn zorgt voor een onttrekkingsbloeding waardoor er een nieuwe cyclus start.

Er komt inderdaad geen menstruatie uit zichzelf en dus slik ik Provera waardoor ik netjes op tijd bloed kan prikken. Wij kunnen al snel terecht op de Voortplantingspoli voor de intake en de uitslag van mijn bloed is binnen. Spannend! Is er een oorzaak gevonden en beter nog; is er een oplossing? In het volgende deel geef ik hier antwoord op.

Tot dan!

Liefs, Louise.

Lees hier Vol verwachting: Louise vertelt – Deel 1