shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Louise's verhaal - Deel 12

Louise vind het lastig om positief te blijven als ze, na weer een nieuwe ronde, begint te menstrueren. De teleurstelling is tastbaar, wanneer zal het eindelijk wel lukken? Tijd voor een nieuwe afspraak bij het ziekenhuis, zal ze door moeten gaan met hormonen spuiten? Lees je mee?

Om de paar weken zal Louise vertellen hoe het met haar en hun wens gaat. Terwijl ze dit schrijft is haar hartenwens nog niet in vervulling gegaan, haar ervaringen deelt zij ‘live’ met ons de komende maanden. Ik vind het erg mooi dat ook zij wil vertellen hoe het er aan toe gaat, ik kan dat simpelweg niet. Maar ook dit onderwerp moet absoluut plaats blijven krijgen op mijn website, er zijn zoveel vrouwen die herkenning zoeken maar dat niet vinden in hun directe omgeving. Hopelijk kan ook Louise die gewenste hart onder de riem én die herkenning geven bij het delen van haar verhaal. 

Anna schreef eerder in de rubriek ‘Vol Verwachting’, zij is inmiddels bevallen van een prachtige zoon. Alle negen delen kan je hier lezen

Alle eerdere delen van Louise haar hand kan je hier lezen

Louise’s verhaal – Deel 12

In het elfde deel vertelde ik over de eerste weken van een nieuw jaar. Een tweede cyclus met hormooninjecties en helaas volgde er wéér een menstruatie. Het wordt steeds moeilijker om positief te blijven en hoop te houden.

Begin februari 2019 heb ik op cyclus dag 11 opnieuw een echo om te kijken hoe het er voor staat. De avond voor de ziekenhuisafspraak is het laat geworden op mijn werk. Hoewel ik pas om half 11 in de ochtend een afspraak heb, weet ik mij toch te verslapen. Ik spring onder de douche, eet mijn ontbijt in de auto en probeer een beetje door te rijden op de weg.

Ik heb nogal een slecht richtingsgevoel. Ik moet bepaalde routes meerdere keren rijden onder begeleiding van de navigatie, totdat ik het in mijn geheugen op kan slaan. Die route ken ik dan, maar de omgeving nog steeds niet. Er van afwijken is dan ook geen optie. Het is inmiddels al vijf minuten voor half 11 en ik ben pas halverwege. De parkeergarage bij het ziekenhuis is altijd mega druk, dus dat zal ook nu weer een hoop tijd kosten.

In de verte zie ik op mijn weg een bord staan; Weg afgesloten. Omleiding. Neeeeeeee!!! Ik vervloek alles en iedereen. Voor de omleiding moet ik bordje B volgen en dat doe ik dan ook braaf. Het is met recht een omleiding, want ik rijd nu ook gi-gan-tisch om! En ineens kom ik op een kruising waar geen bordje meer te bekennen is. Shit! Ik sla de weg in die ik denk dat goed is. Ik heb nu al helemaal geen idee meer waar ik ben. Ik gooi mijn auto aan de kant van de weg en zet de navigatie aan op mijn telefoon. Op Google Maps zie ik dat ik inmiddels dichterbij huis ben dan bij het ziekenhuis. Zucht. Aankomsttijd over 8 minuten en het is inmiddels half 11 geweest.

In de parkeergarage bij het ziekenhuis is het, zoals verwacht, file rijden. Vervolgens ren ik het ziekenhuis binnen en scan mijn patiëntenkaart bij de aanmeldzuil. ‘U bent meer dan 10 minuten te laat, meld u bij de balie’. Ik verontschuldig mij en hou er al rekening mee dat ik een nieuwe afspraak in moet plannen, maar tot mijn grote verbazing zegt de assistente; ‘kan gebeuren, neem plaats’!

Ik draai mij om en de gynaecoloog komt al aangelopen. Zij krijgt een melding wanneer ik word aangemeld en zij zat natuurlijk al een tijdje te wachten. In de spreekkamer kleed ik mij gehaast uit en vertel ik hijgend waarom ik zo laat ben. Verstrooid loop ik naar de stoel waarin de echo gemaakt word. Net voordat ik wil gaan zitten merk ik op dat ik mijn ondergoed nog aan heb. Echt niets, maar dan ook niets gaat momenteel goed. Met schaamrood op mijn kaken trek ik dit alsnog uit en neem plaats. Het echoapparaat wordt ingebracht en ik zie haar bedenkelijk kijken. ‘Het baarmoederslijmvlies is nog erg dun.’ Oh…

Mijn linker- en rechtereierstok wordt geïnspecteerd en op het scherm zie ik niet wat ik normaal zie. ‘Het ziet er naar uit dat je nog een tijdje door moet spuiten’, concludeert ze. Die zag ik niet aankomen. Oke, ik had inderdaad nog geen ovulatieverschijnselen maar ik dacht dat ik het misschien niet had opgemerkt omdat ik zo vreselijk druk ben geweest of dat het misschien nu nog niet zo ver was, maar dan zeker wel morgen.

Ietwat teleurgesteld kleed ik mij weer aan en neem ik plaats aan haar bureau. Ik ben inmiddels bijna door mijn voorraadje hormonen heen, dus er wordt weer een nieuw recept aangemaakt. Bij de balie plan ik een nieuwe afspraak in voor over zes dagen. Dan wordt er opnieuw een echo gemaakt.

Met een recept in mijn handen neem ik plaats in de apotheek van het ziekenhuis. Dik drie kwartier later loop ik beteuterd naar buiten, met in mijn hand een grote plastic tas met zowel Gonal F als Ovitrelle daar in. Voor een derde keer heb ik een waarde van ongeveer duizend euro in een tasje. Het is ongelofelijk hoe duur dit is. Godzijdank word het volledig vergoed vanuit mijn zorgverzekeraar. Je moet er toch niet aan denken dat je dit zelf zal moeten ophoesten. Dat is niet te doen! Met z’n allen mopperen wij over de hoge en dure zorgpremies, maar dit zet het wel in een ander perspectief.

Eerder vertelde ik dat het spuiten die laatste dagen steeds vervelender is, omdat mijn buik gevoeliger en beurser is. Ik tel dan af tot wanneer ik uiterlijk de eisprong spuit mag zetten, maar die dag is nu niet bekend. Ik heb geen idee hoe lang ik nu nog door moet gaan, dus aftellen kan niet. Ik heb nu een andere mindset. De knop gaat om en ik negeer de ongemakken tijdens het spuiten.

Op maandagmorgen gaat voor de zekerheid al vroeg de wekker. Het zal mij niet gebeuren dat ik nu weer te laat ben. Ook zet ik in de auto alvast de navigatie aan en zo kom ik ruim op tijd in het ziekenhuis. In de wachtkamer zitten een paar stelletjes. Allemaal zijn ze hier met een zelfde reden, maar ieder verhaal is anders, iedere behandeling is anders en iedereen gaat er anders mee om. Een diversiteit hier op de Voortplantingspoli. Wat moet het eigenlijk bijzonder zijn om hier te werken.

Op het toilet merk ik ‘slakkenspoor’ op. Bijna vruchtbaar, zou het? Op de echo word dit bevestigd. Het baarmoederslijmvlies is volgens de gynaecoloog ‘lekker dik’. Voor het eerst tijdens het spuiten van hormonen rijpt er nu een eitje in mijn rechtereierstok. Hij is nu maar liefst 25 mm. Wat is dit ineens snel gegaan zeg. Bij thuiskomst mag ik meteen spuiten met Ovitrelle en diezelfde avond en de avond er na kunnen wij weer een poging doen.

Het leek er in eerste instantie op dat een eisprong flink vertraagd zou zijn, maar in de praktijk blijkt nu dat ik maar 4 dagen langer heb door moeten spuiten. Nu een eisprong op dag 17. Mijn cyclus zal deze keer dus iets langer zijn, maar mij hoor je niet klagen. Ik ben dankbaar dat het ook deze keer blijkt aan te slaan. En nu begint het duimen weer….

In het volgende deel vertel ik dat ik ziek ben geworden. Ik word aan een zware antibiotica kuur gezet. De datum waarop mijn menstruatie wordt verwacht komt dichtbij en dit wordt onverwachts ineens heel spannend. Waarom? Dat lees je de volgende keer!

Liefs, Louise.