shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 8

‘Vrijdag 3 april, om 09:45 werd ik gebeld, eindelijk! We waren zo nieuwsgierig dat het wel een eeuwigheid leek te duren voor ze belden. De verpleegkundige had wederom goed nieuws, er hadden zich 11 embryo’s gevormd’. – Tijd voor een nieuw verhaal van Eline!

Mocht je het leuk vinden kan je Eline haar Instagram volgen via ‘Letterbloei‘ waar zij gedichten en illustraties plaatst. Louise is bevallen van Zoon Cas en schrijft sinds kort onder een nieuwe rubriek ‘Het Moederschap‘.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 8

De vorige keer schreef ik over de punctie van woensdag 1 april en dat er 18 eitjes geoogst werden. De verpleegkundige vertelde mij dat dat heel goed nieuws was, maar dat er een kans op overstimulatie zou zijn. Dit betekende dat ik goed rust moest houden en in ieder geval 2 tot 3 liter water moest drinken. Daarbij moest ik mij goed elke dag wegen, om in de gaten te houden of mijn gewicht niet ineens flink zou toenemen. Met die informatie in gedachten, reden we weer terug naar huis.
Rond een uur of 12 smeerde Frank een paar boterhammen voor ons en ik kroop vast in bed. Moe, maar wel voldaan. Ik voelde me goed, het nieuws dat er 18 eitjes geoogst waren, deed mij goed. Er leek schot in de zaak te zitten en eindelijk kregen we weer goed nieuws en een beetje hoop. Hoop dat het toch allemaal nog goed zou kunnen komen!
Ik sliep zo nu en dan een tijdje. Van te voren had ik al gelezen dat ik napijn zou kunnen krijgen. Dat klopte ook wel, ik merkte dat ik een soort menstruatie-achtige krampen kreeg. Geen helse pijnen hoor, maar soms vond ik de krampen vervelender dan de punctie zelf. Ik kwam de rest van de middag prima door, slikte paracetamol en hield me zo rustig mogelijk.

Donderdag 2 april belde een verpleegkundige van het medisch centrum, om te informeren hoe het met mij ging. Ik had van tevoren deze dag al vrij genomen, gewoon voor de zekerheid. Hier was ik achteraf gezien erg blij mee. Ik vertelde de verpleegkundige dat ik nog buikkrampen door mijn hele buik had en dat ik merkte dat liggen het fijnste was. De verpleegkundige drukte mij op het hart dat ik écht rustig aan moest doen en paracetamol mocht blijven gebruiken. Ik was qua gewicht niets aangekomen en had voldoende water gedronken. Ik verplaatste mij die donderdag dus maar tussen mijn bed en de bank en kwam zo de dag goed door. Het verbaasde mij dat ik nu achteraf meer pijn ervaarde dan tijdens de punctie. Maar gelukkig wist ik, dit is maar tijdelijk en het hoort erbij. Frank en ik keken uit naar de volgende dag, waarop we te horen zouden krijgen hoeveel embryo’s zich ontwikkeld hadden.

Vrijdag 3 april, om 09:45 werd ik gebeld, eindelijk! We waren zo nieuwsgierig dat het wel een eeuwigheid leek te duren voor ze belden. De verpleegkundige had wederom goed nieuws, er hadden zich 11 embryo’s gevormd. 11!! Wow, geweldig! De embryo’s zien er voor nu allemaal goed uit, de komende 5-6 dagen gaan ze zich delen en wordt er bekeken hoeveel embryo’s daadwerkelijk ingevroren kunnen worden. De embryo’s ontwikkelen zich dan tot Blastocysten. De verpleegkundige kon geen inschatting maken hoeveel er over zouden blijven. Dat vond ik wel jammer, ik wilde natuurlijk al graag weten waar ik aan toe was. Maar voor nu, 11 embryo’s in het vroege stadium, prachtig.
Nadat de verpleegkundige ophing, holde ik snel naar zolder, waar Frank nietsvermoedend zat te werken. Vol enthousiasme riep ik, we hebben een elftal lieverd, een elftal! Ik voelde tranen van geluk over mijn wangen rollen en Frank gaf mij een dikke knuffel. We voelden ons gelukkig, eventjes verlost van de zorgen van de laatste tijd. We appten direct onze vrienden en familie met het goede nieuws. Ze waren ontzettend blij en verbaasd tegelijkertijd. Een compleet elftal had niemand verwacht!

Op maandag ben ik altijd vrij van werk en Frank werkte thuis vanwege Covid-19. We zouden vermoedelijk die maandag een mailtje krijgen van het medisch centrum, met het bericht hoeveel embryo’s er ingevroren waren. Net iets voor 12 uur ging mijn telefoon af en ontving ik een mailtje van het medisch centrum. Net als vrijdag stormde ik weer direct de trap op naar boven om samen met Frank het mailtje te bekijken. Vanaf de overloop hoorde ik al dat hij nog in overleg zat, grr, ik wilde niet langer wachten! Ik stond te drentelen op de gang en deed stiekem de deur een beetje open om Frank te laten weten dat ik een mailtje had. Hij had een videovergadering, maar ik zag zijn gezicht opbloeien. Hij maakte snel een eind aan zijn overleg en zo konden we samen het mailtje lezen:
“Uit uw ICSI-behandeling zijn 10 embryo’s ingevroren.”
Wat? 10? Is er maar eentje afgevallen? Dit is toch niet normaal! Frank en ik keken elkaar vol ongeloof aan en we voelden ons goed. We lunchten samen beneden en tussendoor riep ik meerdere keren “we hebben gewoon 10 embryo’s” en “er liggen 10 kinderen van ons in de vriezer!” Het besef was er enerzijds wel, maar anderzijds ook niet. Best een gek idee toch, dat er 10 embryootjes in de vriezer liggen te wachten op een terugplaatsing. En, we willen graag kinderen, maar 10? Wat nou als het allemaal vlot loopt, dan houden we er nog een heleboel over! Misschien kunnen we van deze ‘lichting’ wel twee kinderen krijgen, het zal toch niet?

Je leest het al, er schoten ons allerlei ideeën en gedachten door het hoofd. Blijdschap vanwege het goede nieuws, maar ook onrust vanwege het feit dat we niet wisten wanneer een eventuele terugplaatsing zou kunnen plaatsvinden.

Na afloop van de punctie van 1 april, werd ons medegedeeld dat het medisch centrum haar deuren zou sluiten, voor nog onbepaalde tijd. Dit in verband met Covid-19, alle niet noodzakelijke zorg werd afgeschaald. We begrepen deze boodschap natuurlijk goed, een logische keuze. Tegelijkertijd deed het ons verdriet, we zouden dus langer moeten wachten terwijl we zó graag verder wilden met ons traject.
We realiseerden ons ook dat er stellen zijn bij wie het waarschijnlijk allemaal al veel langer duurde en wisten daarmee ook dat wij tot nu toe heel vlot door het proces gegaan waren. We vonden dat we niet mochten klagen, het kon nog veel erger. Maar toch, we wilden dit zo graag.

In het medisch centrum hadden ze ons verteld dat alle informatie rondom het weder opstarten van behandelingen, via facebook of de website verstrekt zou worden. We konden het dus niet laten om wekelijks, al niet dagelijks de website te bezoeken. Gewoon, om even te weten of er al nieuws was.

En zo verstreken de dagen en de weken. De weekenden waren relatief rustig, we hadden minder sociale verplichtingen en waren, genoodzaakt, veel thuis. Met Koningsdag hielpen we mijn beste vriendin met klussen in haar nieuwe appartement en de vrijdag erop hielpen we haar verhuizen. Een maandje later hielp ik een andere vriendin met klussen en verhuizen en ondertussen hadden we ook onze eigen zolderkamer opgeknapt. Daar hadden we nu alle tijd voor en het leidde ons af van het wachten, want wachten, dat kunnen wij niet zo goed!

De volgende keer schrijf ik over het doen van ovulatietesten en het plannen van onze zomervakantie.

Groetjes,

Eline