shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 7

D’r op of d’r onder, zijn de follikels groot genoeg? Zal de echo uitwijzen dat ze weer verder mogen en kunnen?

Mocht je het leuk vinden kan je Eline haar Instagram volgen via ‘Letterbloei‘ waar zij gedichten en illustraties plaatst. Louise is bevallen van Zoon Cas en schrijft sinds kort onder een nieuwe rubriek ‘Het Moederschap‘.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 7

Mijn vorige artikel sloot ik af met het nieuws dat de hopelijk laatste controle echo gepland stond, op maandag 30 maart. Ik hoopte van harte dat de follikels groot genoeg zouden zijn en dat de punctie gepland kon worden.

En of het goed was! De follikels groeiden als kool en er waren er zelfs een stuk of 15 te tellen. De verpleegkundige vertelde mij dat er zelfs zoveel follikels gerijpt waren, dat er een kans bestond op overstimulatie. Ik moest een nieuw medicijn toedienen, namelijk Ovitrelle.

Ovitrelle is een HCG (zwangerschapshormoon) en zorgt ervoor dat de laatste rijpingsstappen van de eicellen in gang worden gezet. De tijd van toediening van de Ovitrelle kwam heel precies, namelijk 35 uur voor de punctie. De punctie planden we woensdag om 08:30 uur.

Dit medicijn zou de overstimulatie kunnen uitlokken, met bijbehorende kans op vocht in de buikholte, een embolie of trombose. De verpleegkundige gaf aan dat ik mij echt rustig moest houden en veel water moest drinken om deze klachten te voorkomen. Daarnaast vermeldde zij dat er sowieso geen terugplaatsing zou hebben plaatsgevonden, omdat er na een terugplaatsing vergroot risico op het ontstaan van bovenstaande klachten zou zijn. Geen goed nieuws dus, maar ik moest maar rustig afwachten. Thuiskomend plofde ik neer op de bank, ik was moe en een beetje op van alles.

Maandagavond prikte ik eerst om 19:00 uur de Decapeptyl en om  21:30 uur prikte ik de Ovitrelle. Dat was best even een bijzonder moment. Ik had het prikken van de afgelopen weken helemaal niet zo erg gevonden. Wonder boven wonder had ik geen last van bijwerkingen gehad. Wel had ik wat blauwe plekken en emotioneel gezien was ik wel klaar met de prikken. Dat ik de laatste prik mocht zetten, was dus heel fijn.

Frank liep elke avond met mij naar boven, ging naast mij zitten op bed en keek toe hoe ik de prik zette. Dat vond ik heel lief. Ik zei weleens gekscheers, “jij hebt een probleem, en ik moet alles doen!” Een grapje natuurlijk, maar tijdens dit proces heb ik mij ook absoluut niet alleen hoeven voelen.
Tijdens de laatste prik vroeg ik of Frank een foto wilde maken en of hij een stukje wilde filmen. Gek misschien, maar het leek mij mooi voor later. Dit was het dan, de laatste prik. De stimulatiefase was voltooid. Yes!

De dinsdag erna was ik aan het werk, ik voelde niets van de injectie van de avond ervoor. Wel zat de aankomende punctie erg in mijn hoofd. Ik was zo benieuwd. Hoe zou het voelen? Zou het zeer doen? Hoeveel follikels zouden er uiteindelijk zijn? Zou de bevruchting daarna goed gaan? Je leest het, mijn gedachten schoten alle kanten op. En bij Frank ging het net zo hoor, ook hij voelde de spanning.

Woendagochtend stonden we op tijd op, nadat Frank zijn klusje had geklaard. Frank zou, voordat we naar de punctie zouden gaan, zijn productie inleveren. Hij had ook de mogelijkheid om dat tijdens de punctie te doen in de Herenkamer, maar wij kozen ervoor het thuis te doen. Een prettige bijkomstigheid, zo dichtbij het medisch centrum wonen.

Iets na achten parkeerden wij de auto voor de deur. Bij binnenkomst ontsmetten we onze handen en namen we de lift naar de 3e verdieping, om ons te melden bij de balie. Na een ID controle gingen we naar de 2e verdieping om Franks productie naar het lab te brengen en te wachten tot we werden opgehaald voor de punctie. Mijn hart bonkte in mijn keel, ik vond het allemaal best spannend. De negatieve ervaringen hadden er geen goed aan gedaan. Mijn vertrouwen had een deuk gekregen en daardoor nam mijn spanning toe.

Om 08:30 uur werden we opgehaald door de verpleegkundige. Frank en ik stonden op, waarop de verpleegkundige direct aangaf dat Frank niet bij de punctie aanwezig mocht zijn. Huh? Dat was vreemd. Eerder werd mij bij het secretariaat namelijk verteld dat Frank wel bij de punctie mocht zijn, omdat dat een ingrijpendere ingreep is. Ik koppelde dit aan haar terug, waarop zij aangaf dat ze dit met de gynaecoloog zou bespreken. Al gauw kon ze melden dat het geen enkel probleem was als Frank erbij was. Dat vond ik prettig. Ik gaf aan dat ik niet wist wat ik moest verwachten. Dat ik de ingreep an sich niet spannend vind, maar dat het natuurlijk fijn zou zijn als Frank erbij mocht zijn.

We werden naar een behandelkamer gebracht, waar de verpleegkundige een infuus zou aanbrengen. Ervaring leerde mij dat dat geen gemakkelijk klusje is. Mijn koude handen en bijna onzichtbare aderen maken het een uitdaging voor de prikker. Zo ook nu. Mijn rechterarm bleek geen succes, ze prikte naast, geen prettig gevoel. Daarom gingen we over naar mijn linkerarm. Eerst even wrijven, warm worden en zo werd het infuus dan toch geprikt.

In de kamer stonden alvast bedden klaar, daar mocht ik mij omkleden ter voorbereiding van de punctie. Er was mij gevraagd een badjas en fleecedeken mee te nemen. De gynaecoloog stond ons in de punctiekamer al op te wachten. Ik nam plaats op de behandeltafel, Frank op een stoel in de hoek op gepaste afstand. Wij waren er klaar voor.

De gynaecoloog hield mij goed op de hoogte van de stappen die zij doorliep. Eerst bracht ze een eendenbek in om zo de baarmoeder te kunnen bekijken. Zij constateerde dat ik er klaar voor was, de punctie kon beginnen. Via het infuus werd pijnstilling toegediend en dat deze zijn werk deed, voelde ik vrijwel direct. Alles begon te draaien, ik voelde mij alsof ik in een kermisattractie zat. Ik sloot even mijn ogen en na een kort ogenblik werd alles rustiger, ik was weer geland. Het echo apparaat was mij al bekend, maar nu werd daarop een naald bevestigd die de vloeistof uit de follikels zou prikken. De gynaecoloog begon met de rechter eierstok. Één voor één prikte ze de follikels leeg. Geen aangenaam gevoel, maar echt pijnlijk kan ik het niet noemen. Ik zou het beschrijven als een licht stekend, zeurend gevoel. Het doorprikken van de eierstok zelf was het meest gevoelig, ik schoot iets omhoog uit mijn stoel.
De linker eierstok bleek iets lastiger te prikken, de verpleegkundige werd daarom gevraagd op mijn buik te drukken om zo ruimte te creëren. Geen aangenaam gevoel en het aanprikken van de follikels in deze eierstok was dan ook iets gevoeliger. Nogmaals, echt pijnlijk kon ik het niet noemen. De vloeistof werd opgevangen in buisjes welke naar het laboratorium werden gebracht. De gynaecoloog gaf aan dat er meer dan genoeg follikels leeggeprikt waren, ze schatte zo’n 12. Wow, 12 follikels? Dat leek mij hartstikke veel! Frank en ik keken elkaar dolgelukkig aan, zou het dan toch allemaal goed gaan komen?

Gedurende de punctie werd er vloeistof naar binnen gespoten, waardoor ik niet zomaar op kon staan. Ik kreeg een incontinentiematje tussen mijn benen en zo liep ik wijdbeens achter de verpleegkundige aan naar de uitslaapkamer waar ik in bed mocht gaan liggen. In bed gaan liggen? Ik voelde mij kiplekker! De verpleegkundige gaf aan dat ik wel echt even moest gaan liggen, dat dat niet voor niets was. Ik kroop dus braaf op bed onder mijn fleecedeken en al gauw snapte ik wel waarom. Ik voelde mij toch nog wel wat moe en wazig in mijn hoofd. Frank zat aan mijn hoofdeinde, hij vond dat ik het goed gedaan had. Ondertussen appte ik mijn ouders dat de punctie erop zat en “dat ik het een eitje vond”. 😉 Tijdens de punctie had Frank op mijn verzoek een aantal foto’s gemaakt. Die stuurde ik naar ze door, op het scherm waren de follikels mooi zichtbaar. Mijn vader verwoordde het mooi, hij gaf het de woorden “klinisch vrijen”. Niets meer en niets minder!

Na ongeveer 45 minuten kwam de verpleegkundige terug met goed nieuws. Er waren 18 follikels leeggeprikt, dus 18 eitjes geoogst. Mijn ogen werden groot en ook bij Frank zag ik een kleine twinkeling. 18? Tsjonge, dat was veel! De verpleegkundige vertelde dat we mochten verwachten dat ongeveer 2/3 hiervan overbleef voor bevruchting. Nou, wij waren tevreden, dit was fantastisch! De verpleegkundige gaf ons aanvullende informatie over het vervolg. Vrijdag 3 april zouden we gebeld worden, 2 dagen na de punctie. Ze zou ons dan mededelen hoeveel eitjes er bevrucht waren, dus hoeveel embryo’s er ontstaan waren. Spannend!

Na dit goede nieuws hadden we nog een kort gesprekje met de verpleegkundige over de mogelijk tijdelijke sluiting van het centrum, vanwege COVID-19. Alle behandelingen werden tijdelijk stop gezet en, bij groen licht, weer stap voor stap opgestart. We zouden geduld moeten hebben, veel geduld..

De volgende keer vertel ik over de dagen na de punctie en het telefoongesprek van vrijdag.

Liefs,

Eline