shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 6

Tijd voor een nieuw verhaal van Eline! Hoe is het met haar? Het is tijd om medicatie toe te dienen. Spannend! Want hoe doe je dat eigenlijk en wanneer?

Mocht je het leuk vinden kan je Eline haar Instagram volgen via ‘Letterbloei‘ waar zij gedichten en illustraties plaatst. Louise is bevallen van Zoon Cas en schrijft sinds kort onder een nieuwe rubriek ‘Het Moederschap‘.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 6

Mijn vorige blog sloot ik af met onze oppasdag. Voorafgaand daaraan hadden we onze afspraak met de arts en verpleegkundige over het vervolgtraject.

Vrijdag 13 maart kwam mijn menstruatie een beetje door. Dat vond ik heel onhandig, want dat zou betekenen dat mijn eerste echo op zaterdag zou plaatsvinden. Ik had de hoop dat dat geen probleem zou vormen. Daarnaast hadden we die zaterdag met mijn schoonfamilie afgesproken om ’s avonds samen te eten. Moest ik daar dan mijn eerste prikmedicatie toedienen? Dat vond ik wel spannend. Vrijdagmiddag belde ik het MCK om door te geven dat mijn menstruatie was gestart en dat ik graag een startecho wilde plannen.
Zaterdagochtend om 10:00 uur mocht ik langskomen. Ik wist niet of deze echo inwendig of uitwendig zou zijn. Het leek mij geen prettig idee, een inwendige echo tijdens de eerste dag van mijn menstruatie. Toch bleek het om een inwendige echo te gaan. De echo zelf, stelde niet veel voor. De arts bracht een echokop in, net als tijdens mijn eerdere onderzoeken. Zij gaf aan dat het er allemaal goed uit zag en dat ik mocht beginnen met de medicatie. Wow, het zou nu echt beginnen!


Ik pakte mijn schema erbij om daarop duidelijk aan te geven wanneer ik welke medicatie zou gaan gebruiken. De arts vertelde mij dat ik zondag mocht beginnen met het prikken van de eerste medicatie. Fijn, ik hoefde dus niet al zaterdagavond te beginnen. De arts vroeg mij hoe ik erin stond, of ik het spannend vond. Tegen het prikken zelf zag ik niet erg op, wel was ik nieuwsgierig naar de eventuele bijwerkingen. Tijdens de stimulatiefase, zoals het genoemd wordt, mocht ik twee soorten prikmedicatie gebruiken. Decapeptyl en Menopur. Deze medicatie valt onder FSH, het stimuleert de follikelgroei. Daarnaast wordt de natuurlijke ovulatie tegengehouden.

We hadden ons eigenlijk voorgenomen niet precies te vertellen wanneer we zouden starten met het traject, maar gezien de kans was dat ik dit bij mij schoonfamilie thuis moest doen, hadden we het toch maar vertelt. Achteraf gezien was het niet nodig geweest, maar het was ook wel fijn om het er met ze over te kunnen hebben. Zij vonden het, net als wij, spannend dat we nu echt gingen beginnen.

Frank en ik hadden besloten dat ik ’s avonds rond 19:00 uur de medicatie zou toedienen. Zondagavond was het zover, ik mocht de eerste prik toedienen. Ik was een beetje gespannen. De Decapeptyl is een voor geprepareerde injectie, niet zo ingewikkeld dus. Frank vroeg mij of ik het fijn vond als hij erbij was, en dat vond ik zeker. Hij had ook al eens geopperd of hij de injectie zou zetten, maar dat vond ik geen prettige gedachte. Hoewel ik het ook een gek idee vond om mijzelf te prikken, had ik het wel liever zelf in de hand.
Ik pakte de medicatie erbij, haalde de dop van de naald en bracht de vloeistof omhoog in het spuitje. Het was maar een kleine naald, ik hoopte daar niet zoveel van te voelen. Ik ging op bed zitten, pakte een vetrolletje om daarin te prikken. Ik ademde één keer diep in en zette zelfverzekerd de eerste prik. Wat viel dat mee zeg! Ik voelde er vrijwel niets van, dat was een opluchting. De eerste prik was gezet, de kop was eraf. Doordat deze prik mij zo mee viel, zag ik minder op tegen de prikken erna en het toedienen van de 2e prik op maandag.

Maandagavond mocht ik de Decapeptyl én de Menopur toedienen. Voor de zekerheid pakte ik nog even het instructieboekje en bijbehorend filmpje erbij, want dit was geen voor geprepareerde medicatie. Het was de bedoeling dat ik een deel van de vloeistof met de poeder zou mengen, met een andere naald dan waar ik mee zou prikken. De Decapeptyl prikte ik weer met gemak, de Menopur was iets lastiger. Waarschijnlijk prikte ik net in een zenuw, en oei, dat voelde niet fijn. Toch prikte ik door, want eruit halen leek mij ook geen goed idee. Zo, dat waren de prikken. Ik was benieuwd of de combinatie van medicatie voor bijwerkingen zou zorgen.

Dinsdag werkte ik met mijn collega in het ziekenhuis. Het was een drukke dag en ik merkte dat ik om de haverklap begon te zweten en het wel erg warm kreeg. Het leek wel alsof ik opvliegers had, zo voelde dat dus! Gedurende de dag namen de opvliegers toe. Ik kreeg het met vlagen wel érg warm en het zweet brak me uit. Even dacht ik, ik krijg toch geen koorts? Maar aan het einde van de dag voelde ik mij ineens beter, de opvliegers leken verdwenen.

De dagen erna gingen prima. Iedere avond prikte ik netjes om 19:00 uur en ik werd er steeds handiger in. Een aantal keer deed het prikken wat zeer, dan haalde ik snel de naald eruit en probeerde ik een andere plek. Ik merkte dat ik het liefst links in mijn buik prikte, ik kon er goed bij en op één of andere manier was het daar minder gevoelig. Aan het einde van de week begon ik al aardig wat prikgaatjes in mijn buik te zien en ook had ik her en der wat blauwe plekken. Wat betreft de bijwerkingen, ik had nergens last van. Ik voelde mij kiplekker, had voldoende energie en zat eigenlijk goed in mijn vel. Even dacht ik, het lijkt wel alsof ik mij beter voel dan normaal.
Ik ben bekend met Fibromyalgie en daardoor ervaar ik lichamelijke klachten en vermoeidheid. Het leek wel alsof de toediening van deze medicatie er juist voor zorgde dat ik mij energieker voelde, maar dat kon toch bijna niet?!

Een week later, maandag 23 maart, had ik mijn eerste controle echo. Tijdens deze echo wordt het aantal follikels en de grootte daarvan bekeken.
Bij het MCK hadden ze inmiddels ook maatregelen getroffen met betrekking tot COVID-19 en dat betekende dat ik deze echo alleen moest doen. Ik vond dat geen probleem, inmiddels had ik meerdere echo’s gehad dus ik wist een beetje wat mij te wachten stond. Gedurende de echo kon ik meekijken op het scherm, dat vond ik weer interessant. De follikels groeiden gestaag, in juiste snelheid. Ik mocht in ieder geval doorprikken tot vrijdag, dan zou ik weer een controle echo krijgen. Net voor het afscheid vertelde de arts mij, dat er na de punctie geen terugplaatsing zou gebeuren. Mijn adem stokte even, zei ze dit nu echt? Ze vertelde dat het centrum mogelijk enkele weken zou moeten sluiten vanwege de COVID-19 perikelen. De punctie zou daarom nog plaatsvinden, maar alle behandelingen zouden daarna gepauzeerd worden. Bam, the word is out. Natuurlijk heel begrijpelijk en er zijn absoluut ergere dingen in de wereld. Maar onze wereld werd even stilgezet. Letterlijk, na de punctie zou het proces stil te komen liggen, voor hoelang? Dat wist niemand.
Eenmaal thuis vertelde ik Frank het nieuws, dat ik nog even door mocht prikken, maar ook dat de punctie voorlopig het laatste zou zijn. Ook hij was even aangeslagen.


De dagen erna prikte ik braaf door. Richting het einde van de week werd ik het prikken een beetje zat. Met vlagen werd ik er wat emotioneel van. Het lukte mij allemaal prima, maar soms daalde alles een beetje in. Het was een intensieve periode en het prikken was niet altijd fijn. We probeerden, afgezien van werken, ons rustig te houden.
Aan het einde van de week, vrijdag 27 maart, had ik de 2e echocontrole. Ik hoopte dat de follikels groot genoeg zouden zijn, zodat de punctie snel gepland kon worden. Eigenlijk had ik mij al voorbereid op de punctie in dat aankomende weekend, dat leek mij in de lijn der verwachting. Helaas bleek niets minder waar. Wederom groeiden de follikels goed, maar ik mocht toch het weekend in ieder geval nog door prikken. Bah, daar zat ik niet op te wachten, maar het was niet anders.
De maandag erop  had ik mijn hopelijk, laatste controle, zou het dan nu goed zijn?

De volgende keer vertel ik je graag over de laatste controle echo, de uitkomst daarvan en de punctie. Tot dan!

Liefs,

Eline