shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 5

‘“Nee, ik weet het niet zeker, maar we gaan ervoor!” Dat waren de woorden waarmee ik mijn vorige artikel afsloot. Vandaag schrijf ik hier meer over, maar ook over een kraambezoek én belafspraak met onze arts van het MCK’. Lees je mee?

Mocht je het leuk vinden kan je Eline haar Instagram volgen via ‘Letterbloei‘ waar zij gedichten en illustraties plaatst. Louise is bevallen van Zoon Cas en je kan haar bevallingsverhaal hier lezen.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 5

“Nee, ik weet het niet zeker, maar we gaan ervoor!” Dat waren de woorden waarmee ik mijn vorige artikel afsloot. Vandaag schrijf ik hier meer over, maar ook over een kraambezoek én belafspraak met onze arts van het MCK.

Zoals ik de vorige keer al schreef, liepen wij vanuit het ziekenhuis direct door naar het MCK. Een beslissing die we niet zomaar maakten, maar één die weloverwogen was. Zo overwogen, dat ik op een gegeven moment er niet meer over na wilde denken. Ik ben van nature geneigd alle voors en tegens af te wegen, om uiteindelijk tot een besluit te komen. Het gesprek met de gynaecoloog had onze twijfels grotendeels weggenomen.

Het MCK ligt tegenover het ziekenhuis, dus al hand-in-hand lopend, staken we de straat over. Even ging er een golf van gelukzaligheid door mij heen, dit voelde goed.

Frank en ik namen de lift naar boven, ik voelde mijn hart een beetje in mijn keel bonken. Bij de balie identificeerde ik mij en toen was het hoge woord eruit “We willen graag ons traject voortzetten”. Bam, we hadden het gezegd, we gaan door!

De secretaresse vertelde ons dat onze arts nog contact op zou nemen om het vervolg van het traject te bespreken. Nadat we deze afspraak hadden gepland, gingen we terug naar huis. Moe, maar wel voldaan. Het was een intensieve dag, mijn hoofd had overuren gedraaid. De rest van de dag deden we het daarom lekker rustig aan.

De dag erna hadden we een etentje voor de verjaardag van mijn schoonvader. Het was gezellig, maar wat waren we moe. Alle keuzes en emoties van de afgelopen tijd hadden ons best een beetje uitgeput. Wel was het mooi om te kunnen vertellen dat we het traject wilden voortzetten. We dronken na het diner nog wat bij mijn schoonzus thuis en daarna waren we stiekem erg blij dat we naar bed mochten. Moe, maar voldaan.

Zondag lunchte ik met mijn vriendinnen in een café in de stad. Dat was gezellig en het was fijn om ook hen het goede nieuws te kunnen vertellen. Ze leven zo met ons mee, dat is ontzettend fijn!

Daarna vlogen de dagen voorbij, voor we het wisten was het woensdag 4 maart, de dag waarop ik mijn belafspraak had. Ik was vergeten dat er die dag ook een stagiaire met mij mee liep in het ziekenhuis. Dat leek mij wat onhandig, ik was toch wat gespannen voor het telefoontje dus die samenloop van omstandigheden vond ik niet zo prettig. Natuurlijk werd ik precies op een onhandig moment gebeld, maar gelukkig kon ik later terugbellen.

De arts vroeg mij allereerst hoe we ons voelden. Ik vertelde haar over het gesprek met de gynaecoloog, dat we erg veel nagedacht hadden maar dat we een besluit hadden genomen. Daarnaast benoemde ik dat we met een positief gevoel de rest van het traject in willen gaan, maar dat we ook een stukje angst met ons meedragen. Iets als “met volle angst vooruit!” De arts begreep mij goed, maar was blij te horen dat we het aandurven. We planden een nieuwe afspraak, twee dagen na de belafspraak, om het vervolg van het traject te bespreken. De prikmedicatie, echo’s en de punctie zouden dan aan bod komen.

Vrijdag 6 maart hadden we de afspraak met de arts. Zij gaf ons duidelijke uitleg maar het ging ons wel wat snel. De informatie over de prikmedicatie was allemaal nieuw en ik moet eerlijk zeggen dat ik er op dat moment nog niet zo heel veel van snapte. Wanneer er in één keer veel informatie op mij afkomt, heb ik moeite om de hoofd- en bijzaken te onderscheiden. Het werd een beetje en brij, vooral ook voor Frank, waarvoor veel medische termen als Chinees klinken.

We waren daarom ook heel blij dat we na ons gesprek van 15 minuten, nog met een verpleegkundige alles rustig konden doornemen.

De  verpleegkundige was een heel aardige meid en nam rustig de tijd voor ons. Ik merkte dat ik dat heel prettig vond. We merken bij de gesprekken met de arts dat het soms wat snel gaat, we voelen ons geen nummertje, maar missen soms wat extra empathie of tijd.

De verpleegkundige gaf ons een a4tje met daarop een duidelijk overzicht wanneer ik welke medicatie zou moeten gebruiken en wanneer de echocontroles ongeveer zouden plaatsvinden. De precieze data daarvoor zouden afhangen van de start van mijn menstruatie, maar ook van de impact van de medicatie.

In het kort kwam het erop neer dat ik 2 soorten prikmedicatie mocht gebruiken, Decapeptyl en Menopur. De Menopur was een voor geprepareerde spuit, de Decapeptyl moest ik zelf klaarmaken door een vloeistof met een poeder te mengen. De verpleegkundige liet alle handelingen zien. Van te voren had ik verwacht ook het prikken te mogen oefenen, zonder medicatie natuurlijk, maar dat kwam niet aan bod. Wel liet ze zien hoe het prikken in zijn werk zou gaan, namelijk door het pakken van een vetrolletje van de buik en daar zelfverzekerd de prik inzetten. Ik vond het toch allemaal best even gek. In het ziekenhuis zie ik bijna dagelijks verpleegkundigen de patiënten prikken, maar het idee om het nu bij mijzelf te doen.. toch gek! De verpleegkundige vertelde ons dat er verschillende bijwerkingen te verwachten zijn tijdens de prikperiode. Bijwerkingen als hoofdpijn, vermoeidheid en stemmingswisselingen zijn redelijk veelvoorkomend. Joepie, daar ben ik toch al niet gevoelig voor! 😉  

Even later gaf de verpleegkundige nog aanvullende uitleg over de echocontroles en de punctie, een duidelijk verhaal. Ruim een uur later verlieten we de behandelkamer, met een hoofd vol informatie, een prikschema en folders met prikinformatie. Op naar huis, ik was er helemaal klaar voor! Nu was het alleen nog wachten op de komst van mijn menstruatie, die ongeveer een week later gepland stond.

’s Avonds gingen wij naar vrienden, op kraambezoek. Zij waren twee weken daarvoor ouders geworden van een prachtige dochter, dus wij waren razend benieuwd. Zoals eerder bij zwangerschapsaankondigingen voelden we ons nu ook blij en verdrietig tegelijk. Het voelde heel bijzonder om met zo’n prachtig, klein meisje op de arm te zitten. Wat blijft dat toch een wonder. Alles erop en eraan, zo klein en zacht. Geweldig! We besloten haar maar mee naar huis te nemen. Dat was immers toch een veel gemakkelijkere oplossing?

We bevonden ons trouwens een groot deel van het weekend tussen de kinderen, want de dag erna pasten we op de kinderen van andere vrienden. We bezochten een geitenboerderij waar de kinderen, en stiekem wijzelf ook, dolblij werden van het geven van een melkflesje aan de geitjes. Het voelde net alsof Frank en ik met onze kinderen op pad waren. Het voelde goed, zo’n gezinnetje. Aan het einde van de dag hebben we de kinderen toch maar weer netjes thuisgebracht.

De ervaringen van dat weekend deden ons goed. Natuurlijk is het met kinderen van een ander altijd anders, je hoeft ze niet op te voeden. Maar de positieve ervaringen deden ons goed. Het zorgde ervoor dat we nog meer uitkeken naar het vervolg van het traject en bovenal naar de (hopelijke) uitkomst ervan. We houden moed.

De volgende keer schrijf ik over de echocontroles en het starten van de prikmedicatie. Een spannende en intensieve tijd. Ik hoop dat je meeleest!

Liefs,

Eline