shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 4

Een vakantie in Oostenrijk is precies wat Frank en Eline nodig hebben, even ontspanning voordat ze een nieuw gesprek aangaan met de gynaecoloog. Eline heeft Uterus Bicornis en ze heeft heel veel vragen aan de arts omtrent vruchtbaarheid, mogelijke miskramen, zwangerschapsduur en nog veel meer. Ze kreeg haar antwoord, lees je mee?

Voor degene die natuurlijk graag willen weten hoe het met Louise is; zij is bevallen van een prachtige zoon! Je kan haar volgen op Instagram. Zodra zij daar behoefte, tijd en rust voor heeft zal zij nog een laatste keer schrijven over de naderende bevalling en de geboorte van haar zoon.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 4

Mijn vorige artikel sloot ik af met onze wintersport plannen naar Oostenrijk en het gesprek met de gynaecoloog dat gepland stond.

Onze wintersport week was echt heerlijk. Het was ontzettend fijn om even met z’n tweeën weg te zijn van alle zorgen. Letterlijk en figuurlijk even alles achter ons laten en genieten van elkaar en de natuur. Dat loslaten is voor het grootste gedeelte goed gelukt, maar ik had één moment waarop het mij allemaal even teveel werd. Frank was heerlijk aan het skiën, terwijl ik in een ligstoeltje genoot van het uitzicht en de zon. Voor mij zaten een moeder, dochter en haar oma. Oma dolde vrolijk met haar kleindochter, ze hielden een sneeuwballengevecht. Een prachtig gezicht, ik zag dat ze aan het genieten waren. Voor ik het wist rolde er een traan over mijn wang en al snel volgden er meer. Ik besloot snel mijn zonnebril op te zetten, zodat het niemand zou opvallen. Een gevoel van geluk vermengde zich met tranen van verdriet. Een prachtig schouwspel, maar wat deed het mij tegelijkertijd ook zeer

Ik stuurde mijn moeder een appje, ik zei haar dat ik hoopte dat zij ook snel als oma zo met haar kleinkind zou mogen spelen. Ik schetste mijn uitzicht en mijn moeder reageerde heel lief.

Even later kwam Frank terug. Hij zag aan mij dat er wat was, ik liet nog een paar tranen en gaf hem een dikke knuffel. Wat is het op zulke momenten toch fijn om zo’n lieve en begripvolle man te hebben. Hij weet precies wat ik nodig heb. Een dikke knuffel en een kort, maar goed gesprekje. We houden hoop, blijven geduldig en genieten van elkaar.

De rest van de week was heerlijk, dat genieten was ons wel gelukt! Een prachtig helderwit landschap werd verlicht door een felle, brandende zon. We rodelden de langste rodelbaan van Europa, skieden bergweggetjes en dronken een Jäger thee op een verwarmd terras. We verlengden onze vakantie nog met een dag. Op zondag reden we toch echt weer naar huis, waar we terugkwamen in één van de stormen van de afgelopen maanden.

Eenmaal thuis ging het gewone leven weer door. Frank en ik gingen allebei weer aan het werk en probeerden alles voor nu wat los te laten. We konden niets anders dan afwachten tot vrijdag 21 februari, dan zou onze afspraak met de gynaecoloog plaatsvinden. De dagen vlogen voorbij en op vrijdag 14 februari, Valentijnsdag, genoten we nog van een heerlijke High Tea die mijn schoonvader ons cadeau had gegeven. Het was overheerlijk en heel fijn samen!

Een week later, vrijdag 21 februari was het zover. We hadden de afspraak bij de gynaecoloog om 13:00 uur gepland, zodat Frank ’s morgens nog thuis kon werken. We lunchten even samen thuis en stapten daarna, allebei gespannen, de auto in. Onderweg naar de afdeling hoopte ik geen collega’s tegen te komen, ik heb het nog bijna niemand op werk verteld. Dat voelt gewoon nog niet zo goed.

De arts riep ons binnen en vroeg ons wat de reden van onze komst was. Hierop legde ik onze situatie kort uit. Ik vertelde hem over mijn Uterus Bicornis (de hartvormige baarmoeder) en dat wij hadden begrepen dat dit gevolgen kan hebben voor mijn vruchtbaarheid, maar ook voor de draagduur tijdens een zwangerschap. Ik gaf hierbij aan dat het best hard was binnengekomen, dat er bij Frank een ‘probleem’ is en dat het bij mij nu ook niet goed blijkt te zijn. Hierop gaf de gynaecoloog direct aan dat er niet iets ‘niet goed is’ maar dat het afwijkt van wat we als ‘normaal’ beschouwen. Daarin had hij wel gelijk, maar voor mij voelde het voornamelijk alsof ik nu faalde, alsof er iets echt helemaal niet goed was.

De gynaecoloog was heel begripvol. Gaf duidelijke informatie en stelde ons gerust. Hij prikte al gauw door mij heen, had door dat ik graag de controle behoud, en dat het daardoor voor mij erg lastig is om geen zekerheid te krijgen. Echte cijfers en zekerheid kon hij ons niet geven, dat was al snel duidelijk. Wel gaf hij aan dat er geen enkele reden was om ons IVF/ICSI traject te staken, in tegenzin. Hij gaf aan dat hij in het afgelopen jaar vier vrouwen begeleid had in hun zwangerschap, met dezelfde ‘afwijking’ als ik. Twee vrouwen bevielen met 38 weken, één met 34 weken en één met 32 weken. Dat klonk mij goed in de oren. Oké, geen enkele vrouw beviel met 40 weken, maar dit klonk goed. De gynaecoloog beschreef dat de grens bij 32 weken ligt. Vanaf de 32 weken kan het kind gezond ter wereld komen. Er volgen een aantal weken couveuse, maar de organen en hersenen zijn volmaakt.

Daarnaast vertelde hij ons, dat er in wetenschappelijk onderzoek, niets bekend is over de nadelige effecten op zwanger worden. De kans op een zwangerschap is dus, met een Uterus Bicornis, niet minder. Ook vroeg ik mij of er een verhoogde kans aanwezig is op aangeboren afwijkingen of op extreme vroeggeboorte/miskramen. Hij gaf hierop aan dat hierover geen negatieve cijfers bekend zijn. Deze risico’s zijn absoluut niet groter dan bij een ‘normale’ baarmoeder. Dit laatste gaf wat meer rust, maar tegelijkertijd twijfelde ik nog steeds. Waarom had ik hierover dan wel op internet gelezen?

Frank vond het prettig te merken dat de gynaecoloog door mij heen kon prikken. Daardoor stond Frank er niet alleen voor, hij voelde zich gesteund. Frank had vanaf het begin af aan minder twijfels gehad over het voortzetten van het traject. Hij had er meer vertrouwen in. Zoals ik hierboven al aangaf, vind ik het belangrijk de controle te houden. Die was ik kwijt. Mijn plannen en ideeën stonden vanaf het begin af aan al op de kop en nu dit er ook nog bij kwam, wist ik het gewoon even niet meer. Het was alsof iemand ons duidelijk wilde maken dat dit niet voorbestemd was. Tijdens het gesprek realiseerde ik mij, dat niemand ons die zekerheid kon geven. Dat alleen Frank en ik konden beslissen waar we goed aan deden. Ik kon nog wel blijven piekeren, alle scenario’s de revue laten passeren, maar het zou mij niet verder brengen.

Daarom besloot ik, toen we het ziekenhuis uitliepen, dat we maar direct door naar het MCK moesten lopen om door te geven dat we ons traject wilden voortzetten. Frank keek verschrikt op, ik zag een glunderende kop, maar ook vroeg hij mij of ik het zeker wist. Daarop antwoorde ik: “nee, ik weet het niet zeker, maar we gaan ervoor!”

Een spannend en eng besluit, één die onze toekomst ging bepalen. In mijn volgende artikel vertel ik je graag meer over hoe het ging bij het MCK en het verdere verloop.

Liefs,

Eline