shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 3

We gaan verder met Eline en haar verhaal omtrent de medische malle molen waar zij zich sinds kort in begeven. Eline en Frank zijn moe, emotioneel en de verbouwing loopt ook niet zoals moet. Er is weinig meer te geven, veel stellen in hun omgeving zijn wel zwanger en de koek is even op. Lees je mee?

Voor degene die natuurlijk graag willen weten hoe het met Louise is; zij is bevallen van een prachtige zoon! Je kan haar volgen op Instagram. Zodra zij daar behoefte, tijd en rust voor heeft zal zij nog een laatste keer schrijven over de naderende bevalling en de geboorte van haar zoon.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 3

De afgelopen keer schreef ik over mijn echoscopisch onderzoek en de geplande hysteroscopie.

In de weken tussen de echo en de hysteroscopie hebben Frank en ik ons erg emotioneel gevoeld. Het was een hectische tijd.

Frank en ik wonen sinds juli 2019 in ons koophuis, waar wij een uitbouw hebben laten doen. Dat verliep allemaal niet vlekkeloos maar begin december werd alles opgeleverd. Helaas bleek het dak niet van voldoende kwaliteit te zijn, waardoor we lekkage kregen. Dit alles zorgde ervoor dat we regelmatig contact met de buren en de aannemer hadden om alles zo goed mogelijk op te lossen. Dit bracht de nodige spanningen met zich mee.

Ik merkte dat ik weinig kon hebben, mijn energie was op. Mijn verdriet had vaak de overhand waardoor ik wat meer prikkelbaar was. Ik kon om de kleinste dingen verdrietig of boos zijn en had minder behoefte aan dingen ondernemen. Alles was gewoon even teveel.

Daarnaast leek het wel of iedereen in onze directe omgeving zwanger raakte. Dat was ook wel een beetje zo, want 3 van Frank’s vrienden kondigden in de afgelopen periode aan dat ze in verwachting waren, hoe toevallig. Prachtig en super bijzonder nieuws natuurlijk! We waren ontzettend blij en verrast. Tegelijkertijd merkten we ook dat het iets anders met ons deed. Het legde de vinger op de zere plek. Gelukkig begrepen ze dat allemaal goed. Ze vonden het lastig om het mooie nieuws met ons te delen. Waarop wij op onze beurt aangaven dat we misschien nog wel extra blij voor ze waren, want bijzonder, dat is het!

Het verlangen naar zelf ook op den duur ouders mogen worden, groeide. Het idee van zwanger zijn had mij nooit echt bezig gehouden. Het leek mij een bijzonder fenomeen maar ik kon mij eerder niet zo goed voorstellen zelf ook zwanger te zijn. Door alle bolle buiken en kinderen in onze omgeving werd dat verlangen wel verder aangewakkerd. Ik kon mij steeds beter voorstellen hoe ik er bij zou zitten met zo’n bolle buik.

Tegelijkertijd hadden we onze zorgen met betrekking tot de hysteroscopie. Google had ons iets wijzer gemaakt, maar zoals ik al eerder schetste, de verhalen zijn uiteenlopend. Van positieve verhalen van vrouwen zonder miskramen en geboorte met 40 weken tot negatieve verhalen van vrouwen met meerdere miskramen, vroeggeboorte en baby’s couveuses. Ik werd er naar van. Ik nam mijzelf voor het voor nu even los te laten, de hysteroscopie af te wachten en het aan de professional over te laten.

Maandag 27 januari was het zover. Normaliter ben ik vrij van werk op maandag, maar deze week had ik mijn werkdagen omgeruild in verband met onze wintersportvakantie.

Dat ik moest werken was eigenlijk wel fijn, het zorgde voor wat afleiding. Thuis had ik mij toch alleen maar gek zitten maken.

Het MCK ligt recht tegenover mijn werk, het ziekenhuis, dus ik kon 15 minuten van te voren mijn doktersjas uittrekken en de straat oversteken. Dat het MCK zo dichtbij is, is ontzettend fijn. Het is voor ons vanaf huis maar 10 minuten rijden en dat zorgt voor zoveel minder gedoe eromheen.
Voor Frank is het iets verder rijden vanuit zijn werk, maar ook hij heeft gelukkig de ruimte en vrijheid om bij afspraken aan te sluiten. Dat vind ik heel fijn. Zeker bij dit soort afspraken is het heel prettig dat hij erbij kan zijn. Frank is heel rustig in dit soort situaties. Ook hij voelt de spanning, maar doordat hij bij mij is voel ik mij meer op mijn gemak.

Om 15:15 uur worden we opgehaald door een mannelijke gynaecoloog. Je hoort vaker dat vrouwen daar moeite mee hebben, dat herken ik gelukkig niet. Hij vroeg mij bij binnenkomst of ik mijn pijnstilling genomen had. Pijnstilling? Had ik iets gemist? Al even geleden had ik de informatie goed doorgelezen, maar inmiddels was ik even vergeten dat ik 2 paracetamolletjes had moeten nemen voorafgaand aan de scopie. Het was geen probleem, maar het zou de eventuele pijn wat dragelijker maken. Van te voren had ik mij geen zorgen gemaakt om de scopie, maar meer om de uitslag. Nu ging ik toch even twijfelen of ik het onderschat had.

De gynaecoloog vertelde meer over het onderzoek. De hysteroscoop is aangesloten op een camera, een lichtbundel en wateraanvoer. De hysteroscoop wordt dan ingebracht in de baarmoederholte. De holte wordt gevuld met water om deze beter te kunnen zien. In een apart kamertje mocht ik mij ontdoen van mijn onderkleding en vervolgens mocht ik plaatsnemen op de behandeltafel. Het inbrengen van de hysteroscoop was niet pijnlijk en het gehele onderzoek heb ik niet als pijnlijk ervaren. We konden wederom zelf meekijken op het scherm terwijl de gynaecoloog meer uitleg gaf over wat hij zag. Bijzonder om alles zo met haarscherp beeld te kunnen zien! Dat er sprake is van een hartvormige baarmoeder staat vast, dat had hij al snel in de gaten maar ook hij kon met de hysteroscoop nog onvoldoende zien van welke van de twee vormen er sprake was.

Hij vertelde dat het MCK beschikt over een nieuw 3D-echosysteem dat hij graag wilde gebruiken om meer zekerheid te creëren. Ik kreeg een matje tussen mijn benen om het water op te vangen en mocht mij weer aankleden. Best een gek gevoel, een stortvloed aan water dat gewoon zonder controle tussen mijn benen doorloopt. Maandverbandje in, en door naar de volgende echokamer. Inmiddels was ik gelukkig alle gêne voorbij.

Het nieuwe echo-apparaat gaf gelukkig snel duidelijkheid. Er is sprake van een Uterus Bicornis, een tweehoornige baarmoeder. Bam, het hoge woord was eruit. Ik schrok, ik voelde een brok in mijn keel opkomen en ineens waren daar de tranen. Alle spanning kwam los. Gelukkig was de gynaecoloog heel vriendelijk en nam hij even rustig de tijd om met ons aan tafel in gesprek te gaan. Ik ben van nature nogal gericht op controle en zekerheid. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben en voor zoveel mogelijk duidelijkheid voor mezelf zorgen. De gynaecoloog vertelde ons dat er weinig tot geen cijfers bekend zijn met betrekking tot miskramen en vroeggeboortes. Frank en ik wilden graag weten wat dit voor consequenties had op ons komende IVF/ICSI traject. Heeft het invloed op mijn vruchtbaarheid? Hoe groot is de kans op miskramen? Kan ik natuurlijk bevallen? Een korte impressie van de vragen die door ons hoofd schoten. Helaas kon de gynaecoloog deze vragen niet beantwoorden.

Wel verwees hij ons door naar de gynaecologie van het ziekenhuis, zij hadden hier mogelijk meer kennis en ervaring mee. We planden een afspraak op 21 februari bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Pfoe, weer 4 weken wachten dus. Ons geduld wordt flink op de proef gesteld, maar we kunnen niets anders dan rustig afwachten.

Beduusd en emotioneel gingen we naar huis. We hadden duidelijkheid, dat was fijn. Maar wat hadden we gehoopt dat het allemaal meeviel, dat er tijdens deze echo’s een minder grote vervorming te zien was. Helaas, niets bleek minder waar.

De vrijdag daarop vertrokken Frank en ik voor anderhalve week naar Oostenrijk. Een week vol sneeuw, skiën, wandelen en ontspanning stond op de planning. Even lekker weg met zijn tweeën, weg van alle zorgen en spanningen.

Ben je benieuwd wat het gesprek met de gynaecoloog ons gebracht heeft? In deel 4 vertel ik hier graag meer over.

Liefs,

Eline