Vandaag het tweede deel van Eline d’r verhaal, ze gaat verder met het inwendig echografisch onderzoek, om haar baarmoeder en eierstokken in kaart te brengen. En mocht je Louise nog niet volgen op Instagram, dan heb ik leuk nieuws te vertellen! Lees je mee?

shutterstock 250745014 5679x3786 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 2

Voor degene die natuurlijk graag willen weten hoe het met Louise is; zij is bevallen van een prachtige zoon! Je kan haar volgen op Instagram. Zodra zij daar behoefte, tijd en rust voor heeft zal zij nog een laatste keer schrijven over de naderende bevalling en de geboorte van haar zoon.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 2

In mijn eerste artikel vertelde ik over ons huisarts bezoek en het begin van ons IVF/ICSI traject in het Medisch Centrum Kinderwens. Ik eindigde mijn verhaal met het inplannen van een inwendig echografisch onderzoek, om mijn baarmoeder en eierstokken in kaart te brengen.

Mijn echo hadden we gepland op 31 december, oudjaarsdag. Een gekke datum, denk je misschien, maar deze echo moest gepland worden tussen de menstruatie en ovulatie in. We wilden graag snel meer zekerheid en we zagen de echo meer als een formaliteit. Mijn cyclus was altijd goed, mijn ovulatie prima te meten en ik ben altijd netjes ongesteld geweest. Geen reden tot ongerustheid, dachten we zo.

We hadden de echo ’s morgens vroeg gepland, zodat we de rest van de dag fijn voor onszelf hadden en konden voorbereiden voor de avond, waarop onze vrienden en vriendinnen Oud & Nieuw kwamen vieren.

Terwijl we naar het MCK reden, voelde ik mij iets gespannen, anders dan de afgelopen anderhalve week waarin ik geen enkele spanning had gevoeld. We meldden ons bij de receptie en namen plaats in de wachtkamer. Dat moment vinden we allebei niet fijn, we worden ongeduldig en de spanning neemt daarmee alleen maar toe.

We werden opgehaald door de arts voortplantingsgeneeskundige, een andere dan onze hoofdbehandelaar. Dat vond ik geen enkel probleem. Tijdens ons intake gesprek werd ons al verteld dat we verschillende artsen en behandelaren zullen zien, gezien de uiteenlopende werkdagen- en tijden.

We mochten plaatsnemen in de behandelkamer, waar de arts eerst kort uitleg gaf over de echo. Ze zou een echokop met camera inbrengen om zo een duidelijk beeld te krijgen. Vervolgens mocht ik mij uitkleden en plaatsnemen op de behandeltafel. Op dat moment voelde ik mij iets gespannen en onzeker. Het voelt toch gek om met ontbloot onderlichaam op een behandelbank plaats te nemen met de benen in de steunen. Gelukkig kon ik alles tegelijkertijd ook goed in perspectief zien; voor de arts was dit niets bijzonders, ze heeft wel meer gezien. Het inbrengen van de echokop vond ik niet pijnlijk, het ronddraaien ervan om alles goed in beeld te brengen was niet geheel aangenaam, maar goed te doen. Frank en ik konden meekijken op het beeldscherm. Bijzonder, zo’n maanlandschap. We konden weinig onderscheiden van wat we zagen, maar gelukkig wist de arts precies wat ze zag. Bere interessant wel!

Tijdens de echo bleek al snel dat mijn baarmoeder er anders uit zag, er was een vervorming te zien. Er bestond nog enige twijfel of er sprake was van een Uterus Bicornis of een Uterus Septum. Uterus staat voor baarmoeder, Bicornis voor tweehoornig en Septum voor scheidingswand. In beide gevallen wordt er een hartvormige vervorming van de baarmoeder gezien.

Het moment waarop de arts dit ons mededeelde, begon mijn hart wat sneller te kloppen. Frank en ik keken elkaar aan, wat zou dit betekenen? De arts vertelde ons dat er vervolgonderzoek nodig was om meer duidelijkheid te krijgen. Ik maakte mij zorgen, was dit iets ernstigs? Wat had dit voor vervolgen?

De arts kon ons helaas nog weinig concreets vertellen, maar wel kon ze ons vertellen dat de kansen op miskramen en vroeggeboorte vergroot waren. Precieze details kon ze niet geven en ook geen percentages. Slik! Dit hadden we niet verwacht, wat zou dit verder voor gevolgen kunnen hebben?

Op advies van de arts planden we een afspraak in voor een hysteroscopie (kijkonderzoek van de baarmoeder) op maandag 27 januari. We moesten hierop dus 4 weken wachten. Dat leek een eeuwigheid!

In het MCK had ik mijn emoties nog onder controle kunnen houden, maar toen we één stap buiten de deur hadden gezet, voelde ik de tranen over mijn wangen rollen. Waarom kon niks in dit proces goed gaan? Waarom dit er ook nog bij? We hadden toch wel genoeg op ons bordje?

In de auto belde ik mijn ouders, zij waren benieuwd naar de uitslag. In tranen vertelde ik hen wat er uit het onderzoek gekomen was. Ze vroegen ons of we het fijn vonden om even langs te komen, en dat vonden we. We hadden een goed gesprek met mijn ouders, emoties hadden nog een beetje de overhand en ook mijn ouders waren erdoor aangeslagen. Het is fijn zo’n goede band met mijn ouders te hebben. We delen graag alles met ze. Ze leven intens met ons mee en dat voelt goed.

Na een goed gesprek, een oliebol en heel wat tranen, gingen we naar huis. Twee vrienden zouden vanavond ook mee-eten, maar dat hebben we toch afgezegd. Het leek ons fijn even te kunnen ademhalen, voordat iedereen vanavond gezellig Oud & Nieuw kwam vieren.

We namen even samen de tijd en rust om het er nog over te hebben en maakten ons klaar voor de avond.

Het was heel fijn om een gezellige avond samen met vrienden te hebben. We zijn heel open over ons traject en daarom was er goed om het er even samen over te hebben. Dat hebben we bewust niet te lang gedaan, omdat we het die avond even op de achtergrond wilden houden.

De rest van de avond genoten we van oliebollen, hapjes, een potje 30 seconds en de vuurkorf. Om 00:00 uur proostten we op elkaar, het leven en hoopvol 2020. Wat er ook gebeurt, wij hebben elkaar. Met een knuffel en een kus beginnen wij het nieuwe jaar.

Het was een heerlijke avond en nacht, met goede vrienden en vriendinnen, waarop we onze zorgen even konden vergeten.

In de tussenliggende weken zochten we op internet wat verdere informatie over de beide mogelijke ‘afwijkingen’ van mijn baarmoeder. Afwijking klinkt zo gek, maar ik omschrijf het toch maar zo. Helaas gaf ons dat geen gerustgesteld gevoel. We lazen zulke uiteenlopende verhalen en wat we lazen klonk ons niet positief in de oren.

De spanning voor de hysteroscopie en voornamelijk de uitslag daarvan, nam alleen maar toe. Het beste wat we nu konden doen was rustig afwachten tot 27 januari.

In het volgende deel vertel ik meer over de uitslag van de hysteroscopie en de vervolgacties.

Liefs,

Eline