shutterstock 250745014 5679x3786 1024x683 - Vol Verwachting: Eline's verhaal - Deel 1

Vandaag mag ik met heel veel trots en liefde de nieuwste schrijfster voor de rubriek ‘vol verwachting’ presenteren! Eline, getrouwd met Frank, stelt zich in dit artikel heel graag aan jullie voor. Na anderhalf jaar proberen melden zij zich bij de huisarts en de medische malle molen gaat van start. Zij gaat het avontuur aan en zal dit, net zoals Anna en Louise, met ons delen. Lees je mee?

Voor degene die natuurlijk graag willen weten hoe het met Louise is; onderhand nadert zij haar uitgerekende datum met rasse schreden! Je kan haar volgen op Instagram. Zodra zij daar behoefte, tijd en rust voor heeft zal zij nog een laatste keer schrijven over de naderende bevalling en de geboorte van haar zoon.

De rubriek ‘vol verwachting’ is een hart onder de riem voor veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van een bijna tastbare kinderwens maar (nog) zonder resultaat. Anna schreef als eerste, negen delen lang nam ze ons mee op haar reis en zij beviel van een prachtige zoon. Louise volgde afgelopen anderhalf jaar en ook zij mag zeer binnenkort een zoon in haar armen sluiten. De rubriek is voor vrouwen met een hartenwens en een verhaal. Eline is de volgende in de rij die ik enorm graag de ruimte wil geven om haar pad, geschiedenis, verhaal en dromen te delen. Met ons. Waar ik dat niet kan doen deze vrouwen dat voor andere vrouwen, voor andere wensmoeders. Mijn dank is groot.

Eline neemt dus het stokje over. Zij mailde mij aan de vooravond van haar afspraak bij het ziekenhuis, inmiddels zij we enkele maanden verder en heeft ze alles bijgehouden uit die tijd. Ze start dus bij het begin en zal ons komende maanden meenemen in haar verhaal tot, hopelijk, hetzelfde zeer gewenste einddoel als de andere dames. Waar de achterban van Anna en Louise niet geheel op de hoogte waren van dit proces en dus anoniem wilde schrijven, heeft Eline besloten haar eigen naam te gebruiken.

Alle delen van Anna d’r hand kan je hier lezen, en alle delen van Louise kan je hier lezen.

Eline – Deel 1

Met veel plezier volg ik Elise al een aantal jaar. Ik lees haar blog, kijk haar vlogs en geniet van haar Instagram posts. Het onderwerp ‘zwangerschap’ sprak mij eerder nog niet zo aan, tot begin vorig jaar. We wilden onze kinderwens in vervulling laten gaan. Een spannende en mooie stap. Het voelde heel speciaal om samen aan deze volgende stap toe te zijn. Vol goede moed gingen we 2019 in. Ik stopte met de pil en zo hoopten we misschien wel snel in verwachting te raken. We zijn nu anderhalf jaar verder, helaas nog zonder positief resultaat. We zitten volop in de medische molen, waar ik jullie graag meer over vertel. Ik hoop dat jullie steun kunnen vinden of jullie je kunnen voorbereiden op een komende periode. Voor mij is het een mooie manier om mijn gedachten op een rijtje te zetten en om alles een beetje te verwerken. Ik wil daarom Elise bedanken voor deze mogelijkheid.

Allereerst stel ik mij graag even voor. Ik ben Eline, 28 jaar oud en getrouwd met mijn man Frank. We zijn meer dan tien jaar samen. Sinds juli afgelopen jaar wonen wij in onze koopwoning in Woubrugge, waar we met heel veel plezier wonen. ’t Is een klein dorpje met uitzicht vanuit de slaapkamer op de landerijen. Ik werk als ergotherapeut in het ziekenhuis en in mijn vrije tijd gooi ik graag mijn heupen los tijdens Zumba, ben ik creatief bezig met het inrichten van ons huis of met het schrijven van gedichten. Verder zing ik graag en speel ik gitaar.

Mocht je het leuk vinden mijn gedichtjes te lezen, deze kun je vinden op mijn Instagram kanaal.

Zoals ik hierboven al een beetje schetste, was afgelopen jaar nogal bewogen. Ik neem jullie graag mee. Zo rond eind december 2018 stopte ik met de pil, in de Kerstvakantie. Frank en ik vonden dit een bijzondere beslissing, we hadden een dusdanig stabiele situatie en waren toe aan de volgende stap. Al snel merkte ik dat het stoppen met de pil positieve invloed had. Mijn hoofdpijn en migraine aanvallen namen af en ik voelde mij vrolijker. Ik vond het bijzonder te bemerken wat de pil al die jaren, vanaf mijn vijftiende voor effect heeft gehad.

Familie en vrienden waren op de hoogte van onze kinderwens en we vertelden ze terloops dat ik gestopt was met de pil. We waren zo enthousiast en vonden het zo spannend, dat we het graag met onze naasten wilden delen.

We waren ons bewust van het feit dat we het de tijd moesten geven, maar ons enthousiasme nam soms de overhand. We hadden immers geen enkele aanleiding om te denken dat het niet goed zou gaan. We zijn beide gezond en we werden aangestoken door mensen om ons heen die hartstikke snel zwanger raakten.

Helaas bleek niets minder waar. In het begin namen we het allemaal nog niet zo nauw. We hadden het gewoon regelmatig gezellig tussen de lakens, maar ovulatietesten deed ik nog niet. De eerste maanden waren teleurstellend, bij iedere menstruatie voelde ik toch een beetje verdriet. Ik wist wel dat het niet meteen raak hoefde te zijn, maar we wilden dit zo graag. Daarom besloot ik de ovulatietesten erbij te pakken en mijn cyclus wat beter in kaart te brengen. Over die cyclus gesproken, die was vanaf het stoppen met de pil direct als een zonnetje! Het duurde even voordat ik goed in de gaten had wanneer mijn ovulatie plaatsvond. Uiteindelijk vond ik deze, door wat meer achtereenvolgende dagen te testen. Verder installeerde ik een app om mijn cyclus inzichtelijk te maken.

Zo volgden een aantal maanden, tot na mijn menstruatie van november, waarna we toch begonnen te twijfelen. We merkten dat we het een beetje gek begonnen te vinden en wilden graag meer zekerheid. Een dubbel gevoel, want we hadden geen reden om bang te zijn. We moesten misschien maar gewoon geduld hebben. Uiteindelijk besloten we toch actie te ondernemen.

Zodoende zaten we een week later bij de huisarts. We hadden er geen duidelijke verwachting van. We hoopten natuurlijk te horen dat we ons niet druk moesten maken, dat alles goed was en dat we geduld moesten hebben. De huisarts stelde ons een aantal vragen en vroeg zich af hoe mijn cyclus was. Gezien er geen directe aanleiding was om mij te onderzoeken en het voor de man gemakkelijker gaat, mocht Frank op voor een semenanalyse.

Deze uitslag kwam een week later en het bleek niet goed te zijn, de kwantiteit en beweeglijkheid waren helaas niet zoals het moest. Vanaf dat moment bleek Frank dus verminderd vruchtbaar en dit viel ons rauw op ons dak. We voelden verdriet, alsof onze droom in duigen was gevallen. De huisarts vertelde ons dat hij ons kon doorverwijzen naar Vivaneo, het medisch centrum kinderwens in Leiderdorp. Tsjonge, dat klonk serieus.

Eenmaal thuis hebben we samen een goed gesprek gehad. Wat het ook zou worden, wij stonden samen sterk. We wisten allebei zeker dat onze kinderwens en onze relatie dusdanig sterk waren, dat we het een kans wilden geven. Midden december volgde daarom ons intakegesprek met de arts. Zij vertelde ons dat we een herhaal semenanalyse zouden krijgen, dat er voor mij een inwendige echo van mijn baarmoeder en eierstokken op de planning stond en bloedonderzoek voor ons beide.

Ze gaf ons verdere uitleg over een mogelijk traject (IVF of ICSI) en wat dat voor ons zou betekenen. Een boel informatie, wat we echt even op ons in moesten laten werken.

Frank’s semenanalyse liet niets nieuws zien en de bloedonderzoeken waren gelukkig goed. Voor het inplannen van mijn echo mocht ik bellen, na mijn eerstvolgende menstruatie. Deze echo moest namelijk plaatsvinden tussen de menstruatie en ovulatie in. We zagen deze echo als een formaliteit, we hadden wederom geen reden om ongerust te zijn. We planden de echo op dinsdag 31 december, oudjaarsdag.

Over deze echo, de uitslag en het vervolg, vertel ik graag in het volgende deel!

Liefs,

Eline