Vol Verwachting: Anna's Zwangerschapsupdate - Deel 7

Voor Anna zijn de laatste loodjes in haar zwangerschap alweer gearriveerd! Want bij schrijven van dit artikel is ze namelijk 40 weken zwanger.  Ze mag héél binnenkort haar kleine frummel gaan ontmoeten, spannend! En ze vertelt of het een jongetje of een meisje is!

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. 

Wij zijn onderhand bijna een jaar verder in en inmiddels spreken wij van een groot succes; Anna is zwanger! Ze houdt ons af en toe nog op de hoogte van haar zwangerschap.

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3
Lees hier Vol Verwachting – Deel 4
Lees hier Vol Verwachting – Deel 5
Lees hier Vol Verwachting – Deel 6
Lees hier Vol Verwachting – Deel 7
Lees hier Vol Verwachting – Deel 8

Deel 9

Het is weer tijd voor een update van mijn kant. Op het moment van schrijven ben ik precies 40 weken zwanger. Alles is nog rustig, maar het kan nu echt ieder moment gebeuren. Ik vind dat dus zo’n gek idee! In deze update vertel ik hoe het nu gaat, en of ik op zie tegen de bevalling.
Nadat ik het vorige artikel aan Elise had opgestuurd, realiseerde ik mij dat ik helemaal niet heb laten weten of ik een jongen of een meisje krijg. Dat doe ik dan dus bij deze: we krijgen een jongen! Super leuk, en we hebben er enorm veel zin in om ouders te mogen zijn. Het is nu echt bijna zo ver!

Het gaat gelukkig nog steeds goed met mij. Het enige dat op zich liet wachten was het indalen, afgelopen week is de baby pas ingedaald. Ik ben heel blij dat dat is gebeurd, want het voelde toch als iets dat nog “niet goed” was. Ik had er niet echt stress van, maar ik wilde toch graag dat het zou gebeuren. Tegelijkertijd ben ik nu wel blij dat hij pas laat is ingedaald, want jeetje, de zwangerschap wordt er wel een stukje zwaarder door! Althans, zo ervaar ik dat. Bewegen doet nu gewoon een stuk meer pijn. Iedere stap doet zeer en ik ben na 100 meter lopen hartstikke moe. Dat geeft niks, want ik heb natuurlijk verlof en de Appie bezorgd gewoon lekker thuis, dus ik ga de deur even uit als ik daar zin in heb en verder niet. Ik probeer wel nog ieder weekend even af te spreken, en doordeweeks zo nu en dan een kopje thee te drinken met een vriendinnetje. De dagen worden anders lang, en dat wil ik voorkomen. Op dit moment voel ik me nog steeds goed, en ik ben er ook absoluut niet “klaar mee” zoals je vaak wel hoort. Daar ben ik blij mee, want ik kan me goed voorstellen dat het erg vervelend is als je wekenlang minder mobiel bent. Voor mij duurt het nu gelukkig niet zo lang meer.

De babykamer is inmiddels ook helemaal af, en alle babyspulletjes staan klaar. Mijn grootste nesteldrangmoment was rond 34 weken, toen wilde ik gewoon álles in huis hebben. Het maakte me niet uit of het allemaal netjes stond en klaar was, als we het maar in huis hadden. Die arme pakketbezorger heeft het geweten, want ik ben vooral online los gegaan. Toen alles binnen was, hebben we rustig het kamertje op orde gemaakt. Die is nu sinds een week of 4 helemaal af, dus vanaf een week of 36. We hebben als “themakleur” blauw, en dan vooral kobaltblauw. Het behangetje heb ik uiteindelijk maar laten varen. Het specifieke behang dat ik op het oog had, was wel erg duur. We hebben toen gekozen voor een mooie poster in een lijst, en een paar planken met leren plankendragers. Dat ziet er heel stoer uit en is nog praktisch ook. Ik ben zo blij met het uiteindelijke resultaat! Ik kan niet wachten tot dat kleine hummeltje er gebruik van gaat maken.

Ik ben heel benieuwd naar de bevalling, of ik het “kan”. Ik zal wel moeten natuurlijk, maar ik ben toch benieuwd. Ik kan over het algemeen niet heel goed tegen pijn, maar ik kan me wel goed neerleggen bij een situatie waar ik toch geen effect op heb. Tegelijkertijd ben ik een controlfreak, en als ik voel dat ik de controle kwijt raak, schiet ik in de stress. Ik ben daarom ook wel een beetje bang om in paniek te raken als het teveel wordt.
Een beetje dubbel dus allemaal, maar het grootste deel van de tijd heb ik toch wel zin in de bevalling. Dat klinkt misschien gek, maar ik zie het ook als het ultieme moment, en ik wil graag aan mezelf bewijzen dat ik het wél kan. Bovendien zijn er zoveel vrouwen die bevallen, in sommige landen zelfs helemaal alleen, dan moet ik het met alle hulp die er is toch ook kunnen?

Ik wil het liefst bevallen zonder medicatie. Of dat gaat lukken, weet ik natuurlijk nog niet. Als het niet gaat zal ik toch voor pijnstilling gaan, want het is voor mij geen principekwestie of iets dergelijks. De reden dat ik het liefst zonder medicatie beval, is dat ik borstvoeding wil geven. Ik heb gelezen dat de baby ook suf wordt van pijnstilling, en daardoor kan het voorkomen dat hij dan de borst niet goed pakt. Zelfs als ik geen borstvoeding zou willen geven, vind ik het best heftig dat zulke zware medicijnen dan bij de baby komen. Als het even kan, wil ik dat dus voorkomen. Maar nogmaals: als het niet gaat, gaat het niet. Ik wil hier ook absoluut geen oordeel mee vellen over vrouwen die voor pijnstilling kiezen! Wie weet lig ik straks zelf ook platgespoten in bed.
Ik wil graag in het ziekenhuis bevallen. Ik ben ook voor de ziekenhuisbevruchting gegaan, dus dat maakt het cirkeltje wel mooi rond. Ik vind het een fijn idee dat alle hulp aanwezig is, bovendien heb ik wat meer mogelijkheden in het ziekenhuis (qua pijnstilling, maar ook bijvoorbeeld een skippybal en bevalbad). Ik denk niet dat ik in bad wil bevallen, of dat ik enorm veel voordeel ga ervaren bij het zitten op een skippybal, maar het is fijn dat de opties er zijn. Ik vind het ook wel heel fijn om daarna thuis te komen in een schoon en rustig huis.

Dat thuiskomen met een klein kereltje, dat lijkt me echt heel gek. Ik vind het dan ook fijn dat de kraamzorg eventueel opstarthulp aanbiedt. Mocht ik ‘s nachts bevallen, dan komen ze ook dan langs op te helpen met de eerste dingen. Want als “first time mom” vind ik alles enorm spannend. Heb ik het bedje wel goed opgemaakt? Waar moet ik straks die kruik neerleggen? Ik vind dat navelstreng-stompje maar eng en fontanelletjes nog veel enger. Dan ben ik blij dat de kraamzorg er meteen kan zijn, en die onzekerheden weg kan nemen. Of zou dan meteen het moederinstinct in werking gaan, en weet ik instinctief hoe het moet? We gaan het allemaal meemaken. Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs,

Anna