Vol Verwachting: Anna's Zwangerschapsupdate - Deel 7

Tijd voor een nieuwe – en veel aangevraagde! – update van Anna. Zij is inmiddels zwanger zoals wij weten en zit al in haar derde trimester. Ze vertelt over de 20 weken echo, de emoties en de hormonen en hoe ze de erkenning hebben geregeld. Lees je mee?

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. 

Wij zijn onderhand bijna een jaar verder in en inmiddels spreken wij van een groot succes; Anna is zwanger! Ze houdt ons af en toe nog op de hoogte van haar zwangerschap.

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3
Lees hier Vol Verwachting – Deel 4
Lees hier Vol Verwachting – Deel 5
Lees hier Vol Verwachting – Deel 6
Lees hier Vol Verwachting – Deel 7

Deel 8

Zo, het is weer de hoogste tijd voor een update van mijn kant. Het is al veel te lang geleden! Dat komt door drukte op het werk, drukte door de zwangerschap én: een bruiloft plannen!

Op dit moment ben ik 28 weken zwanger. Het derde trimester is alweer aangebroken, en dat begin ik langzaam te voelen ook. Het tweede trimester was echt heerlijk. Ik had veel energie, sliep (meestal) goed en ik had ook niet meer zoveel last van de hormonen. Vooral dat laatste was erg fijn. Ik ben echt niet de leukste en de makkelijkste geweest het afgelopen jaar. Dat was ook niet gek, eerst de spanning en stress van de onderzoeken, toen de hormonen van het ICSI traject (en de bijbehorende stress) en later de hormonen van de zwangerschap. Het was veel, en dat was soms goed te merken aan mijn stemmingen. Gelukkig is dat nu een stuk minder. Ik voel me weer meer mezelf, kan (meestal) weer goed relativeren en raak niet zo snel meer overstuur/over de zeik. Het enige waar ik écht niet tegen kan nu, is dierenleed. Ik mocht van Mark een tijdlang geen nieuwsapps openen zonder het eerst te laten checken. Nieuws over dierenleed is nooit leuk om te lezen, maar nu ben ik echt dagenlang van slag. Ik kan mijn eigen kat met tranen in de ogen knuffelen als ik iets zieligs over katten heb gelezen. En dat een week lang. Inmiddels open ik wel weer zelfstandig nieuwsapps, maar dat is eigenlijk nog steeds geen goed idee.

Met de zwangerschap zelf gaat alles ondertussen helemaal volgens het boekje. En dàt is een partij fijn! We hoeven ons eindelijk niet steeds schrap te zetten voor slecht nieuws. Voor nieuwe onderzoeken, nieuwe tests, nieuwe behandelingen. We staan bij de verloskundige zo weer buiten, want alles gaat gewoon goed. De kleine spruit groeit goed, mijn bloeddruk is goed, de bloedwaardes zijn goed: alles goed. Heerlijk!
Ik heb alleen last van bekkeninstabiliteit, mijn stuitje en lage rugpijn. Dat is niet fijn, maar iedereen heeft wel iets, toch? Ik heb me aangemeld voor oefentherapie, hopelijk geeft dat wat verlichting. Ondertussen doe ik wat me het beste lijkt: beetje sporten, veel rust houden. Gelukkig heb ik nu een paar weken vakantie, dus rustig aan doen is even geen probleem.

De 20 weken echo hebben we inmiddels ook al lang achter de rug. Omdat ik zwanger ben geraakt door middel van ICSI, mochten we kiezen of we de 20 weken echo in het ziekenhuis wilden laten plaatsvinden, of gewoon bij de verloskundige. Mark en ik vonden het allebei fijn om dan naar het ziekenhuis te gaan. Daar hebben ze betere apparatuur, en kijkt er weer even iemand anders naar je kindje. De echo duurde langer dan ik had gedacht, we zijn anderhalf uur in de kamer geweest! Ik heb nog staan moeten schudden en springen om de kleine te laten draaien, want de echoscopiste kreeg het ruggetje niet goed in beeld. Gelukkig bleek ook hier weer alles goed te zijn. Geen enkele reden tot zorg of nader onderzoek.

Het enige onderzoek dat we niet hebben gedaan, is de NIPT. Ik was heel bang voor een (vals-)positieve uitslag, waardoor je – risicovol – vervolgonderzoek moet doen en weken in de stress zit. Bovendien was de kans op het Edwards- en Patau syndroom niet groot, gezien onze leeftijd, en de goede echo’s tot nu toe. Volgens de echoscopiste en een verpleegkundige in het ziekenhuis, hadden we dan al wel hartproblemen gezien. Het enige dat nooit uitgesloten kon worden, was het down-syndroom. Daarbij gebeurt het nog wel eens dat alles er goed uit ziet, maar het kindje toch down blijkt te hebben. Wij hebben ervoor gekozen dat risico te nemen. Ik weet sowieso niet of ik het kindje weg zou kunnen laten halen als het down heeft. Het is een beslissing die iedereen voor zichzelf moet nemen, wij hebben hier voor gekozen en voelen ons daar goed bij.

Tussendoor hebben Mark en ik bedacht dat we ook nog wilden trouwen. Het regelen van erkenning, ouderlijk gezag, testamenten e.d. vonden we maar veel gedoe. Met een bruiloft is alles in één keer geregeld, en heb je nog een leuke dag ook. En dus besloten we te trouwen binnen 6 weken. Een kleine logistieke operatie. We werden aan alle kanten voor gek verklaard, maar zelf hebben we het niet als bijzonder stressvol ervaren. De dingen die geregeld moeten worden zijn voornamelijk leuk, en we hebben eigenlijk geen problemen gehad met de tijdsdruk. Ik ben getrouwd in een echte trouwjurk, met zwangere buik, en Mark had een prachtig op maat gemaakt pak. We hadden een schitterende locatie, het weer was prachtig, het feest was leuk: een perfecte dag.

Nu ik een paar weken vakantie heb en de bruiloft erop zit, ben ik weer bezig met de babykamer. Daar moeten eerst wat kasten weg, en daarna kunnen we gaan inrichten. Op dat punt zijn we nu bijna aan gekomen. Dat vind ik heel fijn, want ik zou graag zien dat alles met 34 weken klaar is. Hoef ik daar in ieder geval geen stress over te hebben. Gelukkig hebben we (bijna) alle grote meubels al, dus indien nodig is het inrichten zo gebeurd. Als het even kan wil ik nog een leuk behangetje op de muur plakken, en ik denk dat dat ook wel moet lukken. Als het op tijd geleverd wordt…

Het is een beetje een hak-op-de-tak-update, maar er is ook zo veel gebeurd in de afgelopen weken! Inmiddels zit ik dus in het derde trimester, waarover ik jullie graag op de hoogte houdt. De volgende update zal dus wat sneller komen, beloofd!

Liefs,

Anna