Vol Verwachting: Anna's Zwangerschapsupdate - Deel 7

De vorige keer konden wij lezen dat Anna haar ICSI verhaal een wel heel succes einde kreeg; zij en haar partner Mark verwachten hun eerste kindje! Dit is geweldig nieuws en ik weet dat er velen van jullie met haar hebben meegeleefd en dat er wens was om haar te blijven volgen tijdens de zwangerschap. Anna houdt ons graag op de hoogte en vertelt over haar eerste trimester en de echo’s. Lees je mee?

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. 

Wij zijn onderhand een half jaar verder in en inmiddels spreken wij van een groot succes; Anna is zwanger! Ze houdt ons af en toe nog op de hoogte van haar zwangerschap.

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3
Lees hier Vol Verwachting – Deel 4
Lees hier Vol Verwachting – Deel 5
Lees hier Vol Verwachting – Deel 6

Deel 7

Daar ben ik weer. De vorige keer vertelde ik over de terugplaatsing, en dat die meteen succesvol was. Wat een geluk! De eerste echo in het ziekenhuis was ook goed. Het hartje klopte, alles zag er goed uit. Vier weken later hebben we weer een echo in het ziekenhuis, en we mogen ook vast op zoek naar een verloskundige. En dan kom ik erachter dat er best veel nieuwe dingen op je af komen. Wat moet ik eigenlijk allemaal regelen? Toen we begonnen met zwanger worden, 2,5 jaar geleden, heb ik wel van alles gelezen. Maar door alle behandelingen is dat wel een beetje weggezakt, en ik heb het ook niet echt bijgehouden omdat ik dat toch wat confronterend vond. Het eerste trimester staat dan ook vooral in het teken van wennen (ik ben echt zwanger!), slapen (zo. vreselijk. moe.) en lezen over de zwangerschap. En nu, in week 13, kan ik wel zeggen dat ik weer helemaal up to date ben. Denk ik toch.

In de weken na de eerste ziekenhuis echo gingen we op zoek naar een verloskundige. In mijn woonplaats vond ik maar 1 praktijk waar ik een goed gevoel van kreeg. Ze hebben ook een eigen echoscopist in dienst, en dat wilde ik graag (was ook een tip van jullie!). Ik besloot me aan te melden. Ik werd snel teruggebeld, en er werd een intake en een echo gepland. Ze willen bij de praktijk graag hun eigen echo’s doen, en daar heb ik natuurlijk geen bezwaar tegen. Dat betekend dat ik in week 10 een echo heb bij de verloskundige, en met week 11 in het ziekenhuis. Helemaal prima! Hoe vaker ik kan zien dat alles helemaal goed gaat, hoe beter. Ik ben namelijk vooral bang dat het hartje ineens ophoudt met kloppen. Dat we dat dan tijdens zo’n echo te horen krijgen. Vreselijk lijkt me dat.

In week 9 krijg ik de griep, en lig ik met koorts op bed. Ik vind het daarom extra fijn dat we met 10 weken al de termijnecho hebben, want ik ben toch wel bang dat de koorts zo’n prille zwangerschap kwaad kan doen. De echoscopist geeft meteen aan dat ze het hartje ziet kloppen, en dat is dan zó fijn om te horen! Even later laat ze ons voor het eerst het hartje horen. Bijzonder, ik had verwacht dat het me zou emotioneren, maar dat is niet zo. Ik vind het natuurlijk wel heel mooi om te horen. Mark omschrijft het liefdevol als een ouderwetse stoomtrein. Lekker nuchter stelletje zijn we weer. De foetus ligt helemaal stil (doet ‘ie een dutje?) terwijl ze meestal veel bewegen volgens de echoscopiste, maar alles is helemaal goed en we hoeven ons geen zorgen te maken. Op weg naar huis zeggen we nog tegen elkaar dat het eigenlijk best saai is, zo’n echo. In deze fase zie je nog weinig, en er gebeurt ook niet zoveel. Wel super om te zien dat alles goed is natuurlijk! Maar ik zie mezelf nog niet zo snel pretecho’s boeken.

Een week later gaan we, volledig zonder zorgen, naar het ziekenhuis voor de termijnecho. Als nu alles goed is, dan worden we ontslagen en vallen we gewoon onder de reguliere zorg. Omdat ik een week geleden nog een echo heb gehad maak ik me totaal geen zorgen, en vind ik het vooral leuk dat ik een gratis echo-momentje heb. Ondanks dat er niet veel gebeurt, is het toch fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat.
De gynaecoloog maakt een inwendige echo, omdat ze dan alles het best kan zien. Ik zie meteen dat het kindje een stuk gegroeid is, dat vind ik wel bijzonder om te zien! In een week tijd is het 30% groter geworden. Wauw! Ze maakt snel een foto, want de baby ligt nu mooi stil en dan had ze tenminste een mooie foto om alles te meten, zei ze. Ik dacht nog: daar heb je straks nog genoeg tijd voor, maar prima. En dan ineens begint de baby te bewegen. Armpjes en beentjes alle kanten op. De baby maakt even een zwaaibeweging en tuimelt alle kanten op. En ineens is zo’n echo het leukste wat er is. Ik wil nooit meer weg, vind het fantastisch. Mark vindt het ook prachtig, en in de auto terug kunnen we niet stoppen met de echo bespreken. We rijden meteen langs bij zijn ouders om de foto’s en verhalen te delen. Ik boek dezelfde dag nog een pretecho met 16 weken voor de geslachtsbepaling. Ineens vind ik een pretecho het beste wat er is.

Op moment van schrijven ben ik 13 weken zwanger. Het eerste trimester is (bijna) voorbij. Zo langzamerhand krijg ik weer wat meer energie (het is echt waar, hoera!). Ik doe niet meer elke middag een dutje (van een uur of twee). Ik ben ‘s avonds wel echt moe en ik ga op tijd naar bed, maar het is toch wel heel fijn om meer energie te hebben! Het enige lichamelijke kwaaltje waar ik last van heb, is pijn in mijn onderrug die doortrekt naar mijn billen. Daarom zwem ik nu iedere week, en ik probeer kleine stukjes te wandelen. Zou het bekkeninstabiliteit zijn? Ik hoop het niet, het zou ook wel erg vroeg zijn.

Het enige kwaaltje waar Mark ook last van heeft, is dat ik licht ontvlambaar ben. Ik kan me soms enorm storen aan de meest onbelangrijke dingen. En dat kan ik dan natuurlijk niet voor me houden, nee, daar moet ik dan flink ruzie om trappen. Heel vervelend. Ik doe mijn best om dat te veranderen, maar dat valt niet mee. Want welk monster zet zijn koffiekopje nou niet terug in de keuken? Daar is toch niet mee te leven? Zonder gekheid, het is echt vervelend en ik hoop dat het verminderd. Ik heb zelf namelijk het gevoel dat ik er ook niet veel aan kan doen. Het voelt een beetje alsof ik aan het puberen ben: ik heb wel door dat ik onredelijk doe, maar ik kan er niet mee stoppen en het al helemaal niet toegeven. Hoera, hormonen.

Ik vind het verder heerlijk om zwanger te zijn. Ik geniet ervan, als mensen vragen hoe het gaat. We hebben best al veel cadeautjes gekregen van familie en vrienden (ik wist niet dat dat hoort?), en dat vind ik zo leuk en lief! Van mezelf mag ik nog niet teveel spulletjes komen, maar ik heb wel een paar dingetjes gekocht. Ik heb enorm veel zin om een grote zwangere buik te hebben. Die begint nu een beetje te groeien, vind ik ook heerlijk. Het allermeest zin heb ik om mijn neus te begraven in onze pasgeboren baby, maar daarvoor moet ik nog een maandje of zes geduld hebben. Dat is niet erg, want zoals ik al zei: de zwangerschap is (ondanks de hormonen) ook fantastisch mooi.

Heerlijk om te lezen Anna, je blijdschap spat van het scherm!

Liefs,

Elise Joanne