Vol Verwachting: Anna's verhaal - Deel 1

Wij zijn aangekomen bij het vijfde deel van Anna’s verhaal. Anna en haar partner kregen groen licht voor het ICSI proces en de afgelopen weken heeft Anna moeten leren zichzelf een spuit te geven, iets waar ze toch wel tegenop zag. De injecties geven haar enorme hormoonaanvallen en bij tijd en wijle herkent ze zichzelf niet meer daardoor. Op 9 januari had ze haar eerste echo, zou het baat hebben gehad? Hoeveel eitjes zijn er rijp? Lees mee!

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. Vanaf nu kan je één keer per maand, op de maandag, haar verhaal lezen. En dat is absoluut de moeite waard. 

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3
Lees hier Vol Verwachting – Deel 4

Deel 5

Toen mijn vorige artikel online kwam, was ik net een dag eerder begonnen met prikken. Ik kon daar toen dus nog niets over vertellen. Ik schreef ook dat het even niet zo goed met me gaat. Daarover, en over de eerste echo’s, vertel ik in dit artikel.

Maar eerst: het prikken. Want jeetje, dat vond ik spannend! Op zondag 17 december moest ik naar het ziekenhuis voor een prikinstructie. Ik had mezelf namelijk nog nooit geprikt, en ik zag het ook niet zo zitten. Bang voor naalden ben ik niet, maar om ze zelf in mijn lichaam te prikken…brrr. Mark ging mee. Voor de mentale support maar ook omdat hij mij moet prikken als ik het zelf niet durf.

De medicijnen zitten al in een kant-en-klaar spuitje. Ik hoef dus niet zelf de goede dosering te pakken. Het enige dat ik hoef te doen, is prikken (in mijn buik) en injecteren. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar de verpleegkundige die me helpt is heel rustig en lief. Het lukt me om het zelf te doen, en het valt me ook redelijk mee. Het moment van prikken vind ik eng, maar het lukt me wel en dat vind ik erg fijn. Dan ben ik niet van Mark afhankelijk, het geeft toch iets meer vrijheid.

Deze injecties zorgen ervoor dat ik geen natuurlijke eisprong krijg, het houdt de eierstokken ‘rustig’. Later ga ik nog een tweede spuit zetten, Gonal-F, wat ervoor zorgt dat ik meerdere eicellen tegelijkertijd ga rijpen.

De volgende dag, maandag, moet ik voor het eerst zelf prikken. Dat gaat redelijk goed, nadat ik mezelf ongeveer twaalf keer moed inpraat. Maar, uiteindelijk doe ik het wel en dat vind ik best stoer van mezelf.

Ik heb geen idee of ik bijwerkingen ga krijgen, maar omdat ik al niet zo lekker in mijn vel zit vrees ik er wel een beetje voor. Ik heb ook geen idee hoelang het duurt voordat ik bijwerkingen kan verwachten. Maar al vrij snel merk ik verschil. Waar ik normaal conflict vermijdend ben, zit ik nu thuis overal bovenop. Arme Mark. Hij is echt een schat en doet wat hij kan om me te ondersteunen. En zelfs als ik op mijn aller-onredelijkst ben, geeft hij me een knuffel en zegt hij dat hij van me houdt.

Ik voel me zo nu en dan een vreselijk mens, maar omdat Mark me zo steunt is het wel vol te houden. Bovendien komen de feestdagen eraan, en daar heb ik heel veel zin in. Even een paar dagen gezellig met de familie eten, bordspelletjes en cadeautjes.

Op tweede kerstdag word ik weer ongesteld. Ik ben dan een maand aan de pil geweest, en injecteer ongeveer anderhalve week decapeptyl. Ik moet me dan weer aanmelden bij het VUmc, en krijg dan te horen of ik langs moet komen voor een echo. Bij de laatste echo zei de arts dat dat misschien niet nodig zou zijn. Ik had de arts toen verteld dat ik het zo vervelend vind om een (inwendige) echo te hebben als ik ongesteld ben. Omdat bij mij alles er goed uit ziet, zou ze kijken of het echt nodig was.

De volgende dag word ik teruggebeld. Ik hoef inderdaad niet langs te komen voor een check, maar mag op 2 januari beginnen met het prikken van de Gonal-F. Op 9 januari heb ik dan de eerste echo, om te kijken hoe de follikels rijpen. Dat valt een klein beetje tegen, het liefst begin ik meteen met de Gonal-F, maar 5 dagen wachten is ook het einde van de wereld niet.

De Gonal-F zit in een pen, waar ik steeds een nieuw naaldje op moet draaien. De pen zelf gaat dan ongeveer een week mee, de naaldjes natuurlijk maar 1x. Het spuiten van de Gonal-F valt me mee, het naaldje lijkt net even dunner te zijn dan die van de Decapeptyl, dus ik voel het minder. De bijwerkingen daarentegen….oei oei oei. Van de Decapeptyl word ik prikkelbaar, maar van de Gonal-F word ik neerslachtig. Eigenlijk ronduit ongelukkig. De eerste week Gonal-F valt me dan ook zwaar. Gelukkig heb ik deze week ook gesprekken op mijn werk om de werkdruk wat te verminderen in deze periode, en ik heb op 10 januari een gesprek bij de psycholoog. Wat mentale bijstand kan ik nu wel gebruiken, al is het maar gewoon iemand om tegenaan te praten zo nu en dan.

Op 9 januari heb ik de eerste echo. Het is een echo bij twee verpleegkundigen, waarvan er één wordt ingewerkt. Zij kan eerst mijn baarmoeder niet vinden. Dat probleem heb ik bij mijn allereerste echo ook gehad, blijkbaar kan mijn baarmoeder zich goed verstoppen. Ze kan ook mijn linker eierstok niet in beeld krijgen, maar rechts ziet ze 3 grotere follikels en een stuk of 8 kleintjes. Dat is heel erg goed! De ervaren verpleegkundige kan mijn baarmoeder wel vinden, maar krijgt ook de linker eierstok niet in beeld. Ik moet daarom nog even bloed laten prikken, zodat ze de hormoonwaardes kunnen checken.

‘s Middags word ik teruggebeld. De hormoonwaardes zijn zoals verwacht, en vrijdag moet ik terugkomen voor een echo. Deze keer bij de hoofdarts, die heeft eerder ook mijn onwillige eierstok in beeld gekregen. Met gepast geweld, dat dan weer wel.

Inmiddels merk ik dat ik niet nerveus meer ben voor de echo’s. Wel gespannen voor de uitslag, maar in mijn blote bips op de stoel springen, dat doet me niet zoveel meer. Ik ben vooral benieuwd naar de linker eierstok, ik hoop zo dat daar ook veel follikels zitten! Vrijdag krijgt de hoofdarts inderdaad mijn linker eierstok in beeld. Hij moet daarvoor wel een beetje zijn best doen, wat behoorlijk pijnlijk is, maar het lukt hem tenminste. Helaas zitten er nu in mijn rechter eierstok nog maar 4 of 5 follikels, en links zit er maar 1 grote. Dat valt een beetje tegen. Ik baal een beetje, maar we hebben tenminste wel een aantal eicelletjes straks.

Op het moment dat ik dit schrijf is het vrijdag, ik ben dus vanochtend bij het ziekenhuis geweest. Zondag moet ik nog een keer, en waarschijnlijk heb ik dinsdag de punctie. Heel erg spannend. Nu ik heb geaccepteerd dat de medicijnen me labiel maken gaat het beter. Natuurlijk niet als ik een ongelukkige bui heb, maar daar omheen kan ik er beter mee leven. Het is maar tijdelijk, en voor een héél goed doel. Ik hoop zo dat we dat doel zullen bereiken!

In het volgende artikel zal ik vertellen over de laatste echo, de punctie, en hopelijk ook de terugplaatsing. En wie weet…ik zou over 3 weken zwanger kunnen zijn! Een beetje een onwerkelijke gedachte. De kans dat het lukt is iets meer dan 20%, maar ik heb toch goede hoop. Tot over een paar weken!

Liefs,

Anna