Vol Verwachting: Anna's verhaal - Deel 1

‘En wie weet…ik zou over 3 weken zwanger kunnen zijn!’ Op 11 september begon Anna met schrijven van haar verhaal voor Elisejoanne.nl, zij en haar partner zette de stap om de medische malle molen in te gaan. Er werd gekozen voor ICSI behandeling, dat paste het beste bij hun situatie. Inmiddels waren er al een paar jaar van proberen voorbij gegaan zonder resultaat. Zou dit wel helpen? Anna eindigde haar verhaal vorige keer met de terugplaatsing van een aantal eitjes, zou het hebben gewerkt? Lees mee!

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. Vanaf nu kan je één keer per maand, op de maandag, haar verhaal lezen. En dat is absoluut de moeite waard. 

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3
Lees hier Vol Verwachting – Deel 4
Lees hier Vol Verwachting – Deel 5

Deel 6

In het vorige deel was ik volop bezig met de hormoonbehandeling. Ik stopte toen met schrijven op vrijdag 12 januari. Ik had toen 2 echo’s gehad om te zien hoe de follikels groeiden, en een voorlopige datum gekregen voor de punctie. In dit deel vertel ik hoe alles verder gaat.

Op zondag 14 januari heb ik mijn derde echo van deze week. Het is spannend omdat we de datum voor de punctie zullen krijgen, een ingreep waar ik niet bepaald naar uitkijk. Een lange naald via de vagina naar binnen… ik gruwel er een beetje van. Het is voor een goed doel en dat maakt dat het het helemaal waard is, maar het liefst sla ik deze stap even over.

De echo is verder niet heel verrassend; in de rechter eierstok 4 grote follikels en 2 kleintjes, in de linker eierstok 1 grotere follikel en 1 (hele) kleine. Omdat de dokter hoopt dat de kleintjes nog een klein beetje doorgroeien, wordt de punctie een dag later. Woensdag is De Dag. Nog 1 dag de 2 injecties zetten (decapeptyl en gonal-f). Op maandag krijg ik te horen dat ik mezelf die avond nog één injectie moet geven (ovitrelle). Dat is de spuit die de eicellen helemaal klaar maakt voor de punctie. Ik geloof dat het ervoor zorgt dat de eicel niet meer vastzit aan de wand van de follikels, zodat hij eruit gehaald kan worden tijdens de punctie. Helemaal zeker weten doe ik dat niet meer, als ik eerlijk ben. Ik ben blij als die injectie erin zit, dat is in ieder geval even klaar. Hopelijk hoeft het nooit meer, maar sowieso voorlopig niet.

36 uur na de laatste injectie is dan de punctie, op woensdag ochtend dus. Mark en ik moeten ons om kwart over 8 melden in het ziekenhuis. We zijn ruim op tijd, want dat wil ik graag. Het laatste waar ik op zit te wachten is extra tijdstress. In het ziekenhuis krijg ik een polsbandje, en Mark een potje. Ik moet nog even wachten in de wachtkamer, terwijl Mark vast zijn bijdrage levert.
Mark is nog niet terug als ik al word opgehaald door de verpleegkundige, en ik zeg een beetje paniekerig tegen haar dat hij er nog niet is. Ze stelt me gerust: ik krijg vast een bed en de pijnstilling, zodat die zijn werk kan gaan doen. De punctie start pas als Mark er ook is.
Ik krijg een halve slaaptablet en een prik in mijn bil (ruim een week later nog steeds een blauwe bips), en mag dan rustig wachten op Mark. Ik vraag nog of ik me al uit moet kleden, want het is ook een beetje vreemd als ik daar in m’n nakie zit terwijl het nog niet hoeft. Lachend zegt de verpleegkundige dat ik me inderdaad vast uit mag kleden en in bed mag wachten.

En nu eerst even een disclaimer. Na dit punt wordt alles vaag, eigenlijk was ik gewoon een halve dag de weg kwijt. Een verpleegkundige vertelt me later dat dat door de halve slaappil kwam. Goed spul. Gelukkig heb ik inmiddels alles weer redelijk op een rijtje (Mark heeft de gaten opgevuld).

Goed, even later komt de verpleegkundige Mark brengen. Geen idee hoeveel later, maar ik schat in dat het een minuut of tien is geweest. Ze vertelt nog wat dingen (die ik allemaal vergeten ben). Zo schijnt ze gevraagd te hebben of ik nog moet plassen, en ik schijn gezegd te hebben dat dat écht niet hoefde.

In de kamer waar de ingreep plaatsvindt, moet ik even overwippen op een ander bed. Toen pas voelde ik dat de medicatie wat deed, ik was ontzettend licht in mijn hoofd en kon bijna niet recht zitten. De arts dekt me af met doeken en begint me vast schoon te maken, terwijl de verpleegkundige uitlegt wat er gaat gebeuren. Ik voel me he-le-maal relaxt en heb het gevoel dat ik er helemaal bij ben.

Ze beginnen met het maken van een echo, waarop te zien is dat ik een volle blaas heb. Goed bezig, Anna. De arts moet daarom eerst een katheter aanleggen. Ik weet nog dat ik heb gevraagd of dat pijn doet, daar was ik echt bang voor. Maar toen de verpleegkundige zei dat dat niet zo was, zakte ik meteen weer weg in mijn relaxte modus. Ik heb ook inderdaad geen pijn gevoeld.

Daarna kon de punctie echt beginnen. Door de pijnstilling doet het niet echt pijn, maar ik zou het ook niet bepaald aanraden als leuke activiteit. Op het moment dat ze met de naald door de eierstok prikken, voelt dat een beetje alsof je je vinger door een strakgespannen plastic zak duwt, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat “plop”-effect, maar dan voel je dat in je buik. Ik vond het echt heel erg meevallen.
De punctie gaat verder ook goed, ze haalt 6 follikels leeg. In het lab moeten ze dan kijken of er ook echt 6 eicellen zijn, want dat kunnen ze met het blote ook niet zien.

Ik mag even bijkomen in mijn hokje (het is een zaaltje met tussenschotten tussen de bedden), terwijl ze in het lab kijken hoeveel eicellen er zijn, of het goede eicellen zijn, en of Mark’s zaad goed is. Even later (hoeveel later? Weet ik niet) komt de verpleegkundige vertellen dat alles goed is gegaan: er zijn inderdaad 6 eicellen en Mark’s zaad bevat levende zaadcellen. De bevruchting kan dus gedaan worden. Vrijdagochtend mogen we bellen om te vragen of er een terugplaatsing is. Ik mag rustig bijkomen, me aankleden en naar huis als ik daar klaar voor ben.

Ik wil wel graag naar huis, dus ik kleed me aan en we vertrekken. Ik moet Mark goed vasthouden onderweg naar de auto, want ik ben ontzettend wiebelig en licht in mijn hoofd.
Thuis ga ik rustig op de bank liggen, en even later heb ik wel zin om een filmpje te kijken. Dat blijkt weinig succesvol: ik kijk wel, maar begrijp totaal niet wat er gebeurd. Nadat ik een aantal keer aan Mark vragen stel als “wie is die man eigenlijk?” (de hoofdpersoon) en “wanneer ging hij dood dan?!” (Een halve minuut geleden, het was in beeld), zet Mark de film op pauze en ga ik maar even slapen. Tegen het einde van de middag kom ik pas echt weer een beetje bij.
Maar het is me echt meegevallen allemaal, de volgende dag heb ik nog wel buikpijn maar voel ik me verder goed.

Vrijdagochtend bellen we de afdeling, en krijgen we goed nieuws: er gaat een terugplaatsing plaatsvinden! Zaterdag mag ik naar het ziekenhuis komen, en dan gaat het gebeuren. Fantastisch nieuws! Hoeveel embryo’s er zijn horen we zaterdag. Ondertussen moet ik de capsules progesteron blijven gebruiken, die ik heb sinds de dag van de punctie.

Zaterdag vind ik enorm spannend, maar ook leuk. Het is immers een mooie dag, en vandaag kan er niet zoveel fout gaan. We melden ons in het ivf-centrum, en worden even later opgehaald door een verpleegkundige. Ik heb een volle blaas (dat moet dit keer), en ik moet zo waanzinnig nodig plassen! Echt niet meer normaal. Nog even volhouden.

Tijdens de terugplaatsing kunnen we meekijken op het scherm, en op een ander scherm krijgen we zelfs het embryo te zien die wordt teruggeplaatst. Een mooie, 8-cellige embryo. Leuk om te zien wel! De arts brengt de katheter in mijn vagina, en op het scherm kun je precies zien dat hij op de goede plek zit. Dan brengt een laborant het embryo in een spuitje met vloeistof, zodat ze hem zo in de baarmoeder kunnen spuiten. En dat zie je ook op het scherm! Zo leuk vond ik dat, je ziet een kleine spriets vloeistof en dan is het klaar. Ik mag me vast aankleden terwijl de laborant onder de microscoop kijkt of het embryo er echt uit is, want dat kun je met het blote oog niet zien. Even later horen we dat alles in orde is, en mogen we weer naar huis. Eindelijk mag ik plassen, wat een opluchting. We hebben ook te horen gekregen dat er nog 4 mooie embryo’s zijn, die ze gaan proberen in te vriezen. Per post krijgen we een brief om te horen of dat gelukt is.

En dan is het lange wachten aangebroken, 12 dagen moeten we wachten voordat ik een bloedtest krijg. In het begin valt het wachten me heel erg mee, maar de 11e dag wil ik het toch wel heel graag weten. Omdat ik progesteron gebruik, een zwangerschapshormoon, krijg ik vroege zwangerschaps-kwaaltjes zoals gevoelige borsten. Dat hoort erbij, en gelukkig had ik het al voordat de terugplaatsing was. Daardoor weet ik dat het door de medicijnen komt, en maak ik mezelf niet gek. Maar toch heb ik wel een goed gevoel. Op niets gebaseerd, maar gewoon een goed gevoel. Ik heb gewoon niet echt het idee dat het een optie is dat de bloedtest negatief kan zijn. Maar, ik voel me ook niet echt zwanger of iets dergelijks. Ik realiseer me dat dat een gevaarlijk gevoel is, als de test toch negatief is zal dat echt een teleurstelling zijn. Je maakt jezelf echt een beetje gek. Inmiddels hebben we wel een brief gekregen van het ziekenhuis: de overige 4 embryo’s zijn succesvol ingevroren. Dat is fijn! We hebben dus sowieso nog 4 kansen.

Op dag twaalf moet ik tussen 8 en 9 bloed laten afnemen. Ik vertrek ruim op tijd, maar omdat er file is kom ik pas net voor 9 uur in het ziekenhuis. Niet erg, ik ben op tijd, maar ik denk dat ze de dames op volgorde van binnenkomst bellen, en nu ben ik de allerlaatste. Daar baal ik een beetje van. Na de bloedtest kan ik gewoon weer gaan, tussen 14.30 en 16.00 zullen ze bellen met de uitslag.
En dat, lieve mensen, is de allerlangste dag die ik ooit heb gehad. Elke tien minuten keek ik op de klok, en het voelde alsof de tijd maar niet voorbij ging.

En toen, om 14.40, ging de telefoon! Mark is ook thuis, dus ik zet de telefoon op de speaker zodat we het allebei horen. De verpleegkundige zegt “de HCG-waardes  in je bloed zijn mooi hoog” en ik moet het eventjes verwerken. Ik had verwacht dat ze zou zeggen “je bent zwanger” of “je bent niet zwanger”. Ik weet wel wat HCG is, maar ik moest toch even verwerken wat dat dan betekende. “De waardes zijn heel goed, gefeliciteerd, op 21 februari mag u terugkomen voor de eerste echo”. Ze heeft alles netjes uitgelegd, maar voor mijn gevoel hebben we maar heel kort gebeld. Mark en ik kijken elkaar een beetje verbluft aan. Ik had verwacht dat ik zou lachen, of huilen, of springen, of dansen. Maar we geven elkaar alleen een lange knuffel, en we zijn gewoon gelukkig.

Onwerkelijk, dat somt de volgende dagen (weken!) wel op. Nog steeds voelt het heel onwerkelijk. Alles is veranderd, en tegelijkertijd nog helemaal niets. De eerste echo hebben we inmiddels gehad, en ik ben op moment van schrijven bijna 8 weken zwanger van een 1 cm lang pindaatje met een kloppend hartje. Zo bizar! Ik voel me redelijk goed, ben vooral ontzettend moe. Veel mensen in onze omgeving weten het al, omdat veel mensen ook wisten dat we in het ICSI-traject zaten. Het voelt voor ons niet goed om dit dan geheim te houden. Als het nog mis gaat (hoop het niet!) dan is dat zo, en dan hebben we onze omgeving om ons te steunen.

Nu ik de eerste echo heb gehad, durf ik ook een beetje blij te zijn. Ik heb een zwangerschapsboek gekocht voor mezelf (die ene waar Elise pasgeleden een review voor heeft geschreven, aanrader!), en een zwangerschapsboekje voor mannen voor Mark. En we zijn uit eten geweest om het te vieren. Een paar keer.

Over vier weken heb ik weer een echo in het ziekenhuis. De laatste, als alles goed is. Daarna mogen we gewoon naar de reguliere zorg. We mogen nu alvast op zoek naar een verloskundige, ook weer een dingetje hoor! Waar moet ik op letten? Tips?
Ik blijf voorlopig nog schrijven voor Elisejoanne.nl. Over de laatste echo en daarna over het verloop van mijn zwangerschap. O, jongens toch, ik ben zwanger!

Liefs,

Anna

Lieve Anna, wat was ik enorm blij toen je vertelde dat de uitslag van de bloedtest positief was! En toen je vertelde dat ook je eerst echo een kanjer van een echo was heb ik meerdere tranen weggepinkt van vreugde. Het is je énorm gegund en ik ben heel blij voor jou en Mark. Ook ben ik blij dat je blijft schrijven voor de site, ik weet zeker dat er veel volgers het leuk vinden om te weten hoe je zwangerschap verder gaat. Dikke knuffel!

Foto Shutterstock ‘woman looking away’.