Vol Verwachting: Anna's verhaal - Deel 1

Wij zijn aangekomen bij het vierde deel van Anna’s verhaal. Zij schrijft over de afgelopen weken tot aan nu, en dus zijn wij daarmee in het heden beland. De laatste keer waren wij gebleven bij het voortraject van het VUmc en de vraag of ze groen licht zouden krijgen om door te gaan, precies daar gaan wij nu verder. Lees je mee?

Anna schreef mij een klein tijdje geleden een mail waarin ze vroeg of ik geïnteresseerd was in haar verhaal. Ik deel natuurlijk elke twee weken een bevallingsverhaal van een bezoeker maar de andere kant van het ‘zwanger willen worden’ spectrum blijft onderbelicht. En daar wilde ik verandering in brengen. Grappig genoeg had ik het er met Boris over, een dag voordat Anna mailde. Ik wilde graag een vrouw aan het woord laten die mij/ons meer kon vertellen over de – in de volksmond genoemde – medische malle molen. En toen mailde Anna! Het heeft zo moeten zijn. Vanaf nu kan je één keer per maand, op de maandag, haar verhaal lezen. En dat is absoluut de moeite waard. 

Lees hier Vol verwachting – Deel 1
Lees hier Vol Verwachting – Deel 2
Lees hier Vol Verwachting – Deel 3

Deel 4

Deel vier van mijn verhaal. Dit deel gaat van half oktober tot nu, half december. Dat maakt het schrijven voor mij anders, meer als een dagboek, omdat ik mijn huidige gevoelens op papier kan zetten. Bijzonder.

In het vorige deel vertelde ik over het voortraject in het VUmc, tot een week voor De Afspraak, waarin we te horen zouden krijgen of we mogen beginnen of niet. Ik vond dat zo spannend, ik kon het wachten bijna niet meer aan. Ik had echt behoefte aan goed nieuws.

Half oktober hadden we die afspraak. Ik was zó blij dat we naar het ziekenhuis konden. Ik wilde ontzettend graag dat groene licht hebben, zodat we eindelijk echt konden beginnen. Dat zou betekenen dat er eindelijk schot in ze zaak komt, eindelijk gebeurt er dan écht iets. Natuurlijk kijk ik niet uit naar de hormoonbehandeling, maar dan zijn we wel echt bezig. Op een gekke manier heb ik daar ook wel zin in.

De dokter komt meteen terzake: de uitslagen zijn goed. Althans: goed genoeg voor de ICSI-behandeling. Echt goed zijn de uitslagen natuurlijk niet, maar het positieve is dat het zaadonderzoek iedere keer net even iets beter is. Bovendien zijn er zoveel goede zaadcellen, dat we niet bang hoeven te zijn dat er straks ineens geen enkel goed zaadje is.

De dokter vertelt nog een keer hoe de behandeling straks in zijn werk gaat, zodat we alles goed begrijpen.  Tijdens de eerstvolgende menstruatie kan ik me online aanmelden, maar omdat we dan op vakantie zijn zal het een maand later worden.
We kunnen ook vast alle medicijnen ophalen, die hebben we dan maar vast in huis. Met een enorme tas vol medicijnen, een groentela vol (ze moeten in de koelkast), gaan we weer naar huis.

En dan is het lange wachten aangebroken. Zoals ik al schreef moeten we een maand langer wachten, omdat we op vakantie zijn tijdens mijn eerstvolgende menstruatie. Dat vinden we helemaal niet erg, we wisten dat van tevoren al en we hebben enorm veel zin in de vakantie. Bovendien zijn we er op vakantie vast niet zo mee bezig, en voelt het wachten helemaal niet zo lang.

Via een app hou ik bij wanneer ik ongesteld moet worden. Sinds ik medicijnen gebruik voor mijn schildklier, ben ik altijd regelmatig. Tegen de tijd dat het bijna zover is, word ik wel wat meer gespannen. Ik wil nu zo graag gaan beginnen! Ik realiseer me nu dat ik er zoveel mee bezig ben, dat ik wel eens over tijd kon zijn door de spanning. En jawel, de dag van mijn geplande ongesteldheid komt en gaat voorbij, en ook de volgende dag nog niets. Pas na 4 of 5 dagen realiseer ik me dat ik, voor het eerst, niet eens heb bedacht dat ik ook zwanger kan zijn. Ik heb dat nu echt helemaal losgelaten, op de natuurlijke manier gaat het niet werken voor ons. Voor de zekerheid doe ik toch een testje, zodat het niet in mijn hoofd gaat zitten. En inderdaad: niet zwanger. Het is voor mij al geen teleurstelling meer, ik verwacht gewoon niet anders.

Uiteindelijk heb ik een cyclus van 36 dagen. Ik ben doodmoe, wil naar bed, ga nog even plassen en dan ineens ben ik ongesteld. Eindelijk! En dus start ik de laptop weer op, want ik moet me online aanmelden. Even later duik ik stuiterend van de adrenaline mijn bed in. De volgende dag zal ik ergens tussen 13.30 en 16.15 gebeld worden. Ik krijg dan te horen of we kunnen starten of niet, want als er te veel aanmeldingen zijn moet je een maand wachten.

De volgende dag lijkt drie keer langer te duren dan normaal. Ik voel ook ongeveer 300x mijn telefoon trillen in mijn broekzak, maar als ik kijk, heb ik geen oproepen gemist. Ik maak mezelf he-le-maal gek. Maar dan, uiteindelijk, word ik gebeld. Een enigszins norse dame zegt “goedemiddag, ik heb u voor morgen 10.00 ingepland voor een echo.” En dat was het dan. Een gesprek van ongeveer 15 seconden. Een beetje gek, vind ik zelf, maar ik weet voldoende. We gaan starten!

De volgende ochtend gaan Mark en ik naar het ziekenhuis voor een echo. Deze is om er zeker van te zijn dat er geen cysten in mijn eierstokken zitten. Ik zie op tegen deze echo omdat het tijdens de menstruatie is, maar voor cysten was ik niet bang. Dat bleek ook terecht, alles is helemaal in orde (“mooie eierstokken!”). We maken een afspraak voor de prikinstructie en gaan dan weer naar huis.

Nu gaat het echt beginnen. Ik moet starten met het slikken van de pil, de anticonceptiepil dus. Dat lijkt misschien wat gek, maar de pil legt de normale hormoonhuishouding plat, je krijgt geen eisprong. Dat willen we niet, want we willen nu zoveel mogelijk eitjes.

Het valt me zwaar, deze periode. De stress begint me parten te spelen en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Het is niet alleen deze behandelingen, maar ook de stress op het werk en andere persoonlijke omstandigheden. Op een gegeven moment heb ik zelfs het idee dat ik tegen een burn-out aanloop en heb ik het even heel zwaar, en daar schrik ik behoorlijk van. Ik besluit om er meteen werk van te maken, en trek aan alle bellen die ik heb. Ik ga naar de huisarts, die me doorverwijst naar de psycholoog. Ik heb een gesprek met mijn werkgever en maak een afspraak bij de bedrijfsarts. Ik wil er alles aan doen om een burn-out te voorkomen, want dat kan ik er nu niet bij hebben. Doordat ik zo snel alle hulp heb ingeschakeld denk ik dat het me wel gaat lukken, het geeft me hoop en kracht.

Op het moment dat ik dit schrijf, hoef ik nog geen hormonen te prikken. Als jullie dit lezen ben ik er net mee begonnen. Afgelopen zondag heb ik de prikinstructie gehad, vind ik ook wel een dingetje! Ik ben niet bang voor naalden, maar mezelf injecteren…best spannend. Hoe dat dus allemaal gaat, kan ik nu nog niet vertellen. Dat doe ik daarom de volgende keer. Tot dan!

Liefs,

Anna