1 16 scaled - Van derde wens naar baby, hoe liep dat zo?

‘Maar, jullie wilden toch helemaal geen derde?’. Dat klopt, tot begin dit jaar was dat ook absoluut zo. Maar dat veranderde en vandaag neem ik je mee van die ‘nee’ naar ‘of toch wel?’ naar ‘ja, laten we hiervoor gaan!’. Van derde wens, naar derde baby. Hoe liep dat zo?

Twee kinderen, het was goed zo. Twee prachtige, gezonde en geweldige kinderen. Een jongen én een meisje. Wat wil je nog meer? Nou, niet nog eentje, dat sowieso. Het was goed zo, waarom tornen aan wat je hebt en wat ook goed gaat? Ik heb zelfs geschreven over die derde, over het feit dat ik een boek sluit. En je eindigt dan met ‘zeg nooit nooit’ en dat is ook wijs gebleken. Tijdens de Q&A met Boris werd de vraag ook gesteld, of die derde toch nog zou komen. En wij beantwoordde die vraag volmondig met ‘nee, waarschijnlijk niet’.

Ook nu kan ik alle redenen die wij aandroegen om er niet voor te gaan, allemaal aanhalen. Allemaal rechtvaardigde, logische en verstandige redenen om het bij ons huidige gezinssamenstelling te laten. En de emotionele wens was er ook niet, we waren tevreden met ons heerlijke gezin en er was geen ruimte voor meer liefde. Althans, die wilde we niet maken.

Wat veranderde er dan? Nou, dat ging geleidelijk. Ik stopte begin dit jaar met de pil. Ik zat er een half jaar aan en qua anticonceptie en regelen van menstruatie was ik helemaal tevreden. Maar daar bleef het bij. Boris kaartte aan dat hij mij wat matter en ook vlakker vond. M’n libido was nul komma nul en ook dat stond ons in de weg. Ik wist dat het aan de pil lag en besloot ervan af te gaan. Niet menstrueren vond ik echt heel prettig maar ik merkte dat er verder teveel nadelen te benoemen waren dus in overleg besloot ik ‘m niet meer te nemen.

En als je stopt met anticonceptie moet je het hebben over nieuwe anticonceptie. En zo startte een heel nieuw gesprek. Of we inderdaad ‘klaar’ waren. Want na het opnemen van onze Q&A en het antwoord dat we gaven op die vragen over die derde, hadden wij beide het idee dat we er samen eens goed over moesten hebben. Want hadden we dat eigenlijk wel gedaan? Er samen echt goed over gesproken of was het meer een voldongen feit dat we van elkaar aannamen? Is het inderdaad echt een ‘nee’ en hoe voelen we ons daarbij? Sluiten we het boek? Is het klaar?

We namen daar beide tijd voor en op een avond zei ik tegen Boris dat ik geen prangende wens had voor die derde maar tóch het te rigoreus vond om definitief te besluiten dat het ophield voor ons. Dat er geen nieuw leven meer zou komen. Dus ‘ja’ zeggen was een te-ver-van-mijn-bed-show maar ‘nee’ zeggen voelde niet goed. Grappig genoeg beaamde Boris dat, hij had precies hetzelfde.

En dus besloten we het er vaker over te hebben en bijna elke dag sinds dat moment bespraken we de opties. Waarom wel? En waarom niet? Wat drijft ons? Is er ruimte in praktische, financiële en emotionele zin? Wat houdt ons tegen? Wat zijn de zorgen?

En alle zorgen die we benoemden, alle redenen om er niet voor te gaan – en die lijst was best lang – bleven staan maar werd teniet gedaan door het feit dat we gewoonweg niet dit hoofdstuk van ons leven wilden afsluiten. Dus bekeken we de andere kant. Wat geeft het ons? Wat brengt het ons? En de conclusie was eigenlijk heel simpel; een hoop liefde. Een nieuw leven werkt zo verbindend! En een nieuw leven is waanzinnig mooi.

De haken en ogen omtrent zwanger zijn, de bevalling en het eerste jaar zijn voor ons echt aanwezig. We hebben genoeg ervaring om daarvan te zeggen dat dit leidend is voor een beslissing. De mentale dreun die ik tot twee keer toe heb moeten verwerken na beide bevallingen, elk om een andere reden, was erg groot. En het had een enorme impact op ons gezin. Willen we dat onszelf nog een keer ‘aan’ doen, dat was de vraag. Het hoeft niet nogmaals zo te lopen maar dat is wel de rugzak die je hebt. Wat we wel weten is dat wij er tien keer sterker uit zijn gekomen. Individueel maar ook als man en vrouw, als vader en moeder. En dat maakt het niet makkelijk om er vol voor te gaan maar het werkt wel verzachtend, als een warme deken op pijnlijke herinneringen.

En dus werd de ‘nee’ een ‘misschien’ en werd het een ‘ja..?’ en toen een ‘ja!’. Want dat nieuwe leven was belangrijker dan negatieve ervaringen. Want hoe mooi, hoe waardevol, hoe prachtig zijn de positieve ervaringen wel niet! We genieten enorm van onze kinderen namelijk en zien een derde Uk aan tafel echt wel zitten. Letterlijk en figuurlijk.

We worden bekrachtigd in het idee van dit nieuw leven en of we dit ‘kunnen’ omdat we het al eerder hebben gedaan. En we hebben best wat te verstouwen gekregen. We kwamen daar beter uit, simpel als dat. Het verrijkte ons op meerdere manieren.

En dus ging, na die maand ontpillen, het rubbertje d’r niet om. En dat was spannend maar voelde als de juiste beslissing. En toen kreeg het staafje een tweede streepje, al na de eerste maand. En daar schrokken we beide best van, haha. Zo snel al! Dat hadden we niet gedacht. Gek eigenlijk maar wel waar. En was alle theorie ineens niet meer theorie. We zijn zwanger! Hoe voelen we ons daarbij? De eerste weken, tot aan de eerste echo, heb ik moeten wennen aan het idee. Boris was al verder, ik liep een tikkie achter. Ik moest even in het reine komen met het idee dat ik weer een kind draag, weer een bevalling moet ondergaan. En dat is echt een van mijn grootste angsten, bevallen. Ik had tijd nodig om daarmee te dealen. En nog steeds moet ik zeggen. Dat is niet erg, daar zoeken we gewoon de juiste handvatten en helpende handen bij tegen die tijd. Leuk is anders maar het zal nooit hetzelfde zijn als wat ik eerder heb meegemaakt. En ook dat is een fijne gedachte die ervoor zorgt dat de scherpe randjes eraf gaan.

Het blijft spannend. Want dat is het ook gewoon. Maar de gevoelens van liefde en het idee dat dit kind ons weer mag verrijken groeit met de dag. Vanaf het moment dat het streepje zichtbaar werd heb ik geen moment getwijfeld of ik hem of haar wilde. De weg ernaar toe vind ik gewoon een grote hobbel. Ik moest gewoon de tijd krijgen om alle praktische bezwaren opzij te schuiven en om mijzelf te laten genieten.

Want ik heb er ook zin in! Zwanger zijn van je eerste en zelfs je tweede is zó anders dan bij de derde. Je kent je lijf, je weet wat je te wachten staat. Ik ben niet meer bang voor elk wissewasje aan mijn lijf en ik maak mij al helemaal geen zorgen over die eerste periode, het eerste levensjaar. Ja, het wordt druk, vermoeiend en pittig. Maar ik heb ook veel meer tijd en rust om te genieten van deze Uk omdat de andere twee al ouder zijn. Fos is naar school, Hazel volgt tegen die tijd al het jaar d’r op. Wij zijn ervaringsdeskundige, we hebben er immers al twee! Dus aan de andere kant ben ik voor zoveel dingen juist niet bang of angstig maar juist heel positief en zeker. Dat is een geweldig gevoel!

Je weet nooit hoe het loopt. Maar wat ik wel weet is dat wij met de juiste helpende handen en de ervaringen die wij hebben alleen maar ‘t enorm goed zullen doen. Daar twijfel ik niet over. Ik twijfel namelijk niet over mijzelf als moeder. Ik doe het echt niet perfect, ‘t moederschap. Ik maak elke dag fouten en soms ook grote. Maar toch heb ik vertrouwen in mijn kunnen en de liefde die mijn kinderen krijgen. Ik vertrouw de manier waarop ik het moederschap insteek. Ik vertrouw mijn lijf. Ik vertrouw Boris als mijn man, steunpilaar en vader van onze kinderen ook voor meer dan duizend procent. Wij doen dit samen, we gaan dit rocken. Dit wordt – naast heel veel andere dingen – óók genieten!

Liefs,

Elise Joanne