DSC 7717 800x530 - Twee jaar moeder van Fos - een reis door de tijd

Het is je vast niet ontgaan, sinds vorige week is onze zoon geen baby meer maar een stoere peuter. De afgelopen twee jaar waren een wervelwind aan emoties, ontdekkingen en momenten. De eerste maanden van spanning en slapeloze nachten, onze eerste vakantie samen naar Frankrijk, de vastgelegde stapjes op Moederdag, onze verhuizing vorig jaar en de overstap naar het KDV. Wat een enorm bewogen periode en nu er straks een nieuw klein mensje zich aan mag dienen is het tijd terug te kijken op die intens waardevolle tijd van mijn eerstgeboren zoon.

Ik neem je mee door een reis van de afgelopen twee jaar.

Mijn zwangerschap van Fos was enorm gewenst, Boris en ik waren heel doelgericht bezig (ja, wij namen onze taak serieus!) om een kindje te mogen krijgen. Het ging ook aardig vlot, ik had rekening gehouden met een jaar proberen want dat leek mij wijsheid. Enorm lang maar ook gewoon wijsheid. Als ik iets wil is elke dag te veel maar hierbij moest ik toch een andere pet op zetten. Eerst een maand ontpillen en na een cyclus van 30 dagen kwamen er maanden met 27 dagen, precies zoals ‘vroeger’. Omdat ik al meer dan tien jaar de pil slikte was het toch even bekijken of het allemaal wel weer snel zou gaan werken en het was ook een enorme opluchting dat gebeurde.

De derde maand – ik beschreef hoe dit moment verliep in een artikel, de weg naar onze zwangerschap toe – stond er een plusje op mijn test van de Kruidvat. De start van ons nieuwe avontuur samen. Boris en ik waren tegen die tijd bijna 7 jaar samen, wij waren toe (voor zover je dat kan inschatten) aan de volgende stap.

Negen maanden lang heb ik mijn eerstgeboren zoon onder mijn hart gedragen, veilig bij mij. En toen hij ter wereld kwam op 1 maart 2016 -met toch wel veel pijn en angst – moest ook ik toch even wennen aan mijn nieuwe rol en dit kleine mensje in ons leven. Ik wilde hem zo graag en nu hij er was moest ik omschakelen. De eerste weken waren pittig en als ik terug kijk naar foto’s van mijzelf dan zie ik een vrouw die het ene moment zeer gelukkig was en het andere eigenlijk totaal niet. Daar schrik ik van en ik hoop dat mijn bevalling en kraamtijd deze keer anders mag zijn, mede daardoor. De zware weken werden maanden. Na een gefaald borstvoedingsavontuur stapten wij over op flesvoeding en er leek enigszins rust in ons gezin te komen. Die stap was de allerbest keuze die ik ooit maakte. Na een flinke dosis schuldgevoel en jaloerse gevoelens naar andere moeders bij wie het wel lukte, groeide Fos eindelijk goed en wij kregen allen slaap. Die schuldgevoelens verdwenen rap en nooit meer zal ik mijzelf zo de schuld geven van een juiste beslissing als toen. Het leek kort goed te gaan met ons maar Fos huilde wel veel en had toch wel erg veel krampjes.

Dat huilen werd krijsen en die krampjes bleken aanvallen van reflux te zijn. Na weken zuur te hebben weggeslikt was Fos zijn slokdarm al aangetast. Ik was een moeder die álles las, op alles voorbereid was. Geen consultatie of forum wat mij moest vertellen wat mijn kind had of onderging, ik wist alles. Andere moeders vroegen aan mij tips, niet andersom. Ik had daar geen onzekere gevoelens over, mijn feitelijke kunnen als moeder. Ik had de kennis en voelde mij daar gesterkt door. En toch was ik voor mijn gevoel te laat met diagnosticeren van mijn eigen kind. Na een hels weekend van tranen bij ons alle drie hoorde wij het ineens; het klotsen van voedsel terug in Fos zijn keel. En daarna een pijnscheut en en gekrijs uit zijn tere lijfje. Het was ineens zó duidelijk! Conclusie? Verborgen reflux.

Twee jaar moeder van Fos - een reis door de tijd

Ik ben in tranen en met een gevaarlijke hoge snelheid de wijk uitgescheurd naar de dichtstbijzijnde winkel voor johannesbroodpitmeel. Met mascara op mijn wangen, rode ogen en piekhaar stond ik bij de kassa het blauwe pakje af rekenen. Eenmaal thuis maakte ik met een schaar de speen groter en goot een dikke drap vloeitstof in Fos zijn mond. Hij verslikte zich niet, er kwam geen geklotst en hij sliep voor het eerst in maanden langer dan twee uur achter elkaar. Geen pijn, geen tranen alleen maar rust. Voor de goede orde eiste ik bij de huisarts dat wij naar een ziekenhuis mochten die Fos alsnog na wilde kijken. Want vaak mogen alleen kinderen die enorm zijn afgevallen of niet aankomen naar het ziekenhuis, maar zo werkt het niet bij verborgen refux. De beste en zeer vriendelijke man vertelde mij absoluut niks nieuws en ik had teveel persoonlijke ervaring met maagzuurremmers vanwege mijn eigen medicatiegeschiedenis om daar vertrouwen in te stellen. Het was een moeizame weg om Fos zijn reflux onder controle te krijgen maar de JBPM werkte als een tiet en wij waren heel secuur en nauwkeurig. Alles draaide om juiste hoeveelheden, afmetingen en rust omtrent zijn voedingen. Wij werden experts, zo simpel is het. Ik twijfelde niet over ons handelen en de juiste aanpak, wij moesten het alleen wat tijd geven.

Het werkte, Fos sliep met lange tussenpozen en had geen pijn meer. Zijn slokdarm kwam tot rust en er was geen blijvende schade aangericht, wat dat betreft (en niet volgens mijn schuldgevoel) waren wij er op tijd bij. Na vier verschrikkelijke maanden van vermoeidheid, onwennigheid, enorme pijn aan mijn lijf vanwege de bevalling en de verschrikkelijke fase van Fos zijn reflux kwamen wij op een keerpunt. Fos sliep al de hele nacht door, wij kwamen in een heerlijk ritme en ik durfde anderen op hem te laten passen. Ik ging langzaam aan het werk en wij voelden ons zeker genoeg om met de kleine op vakantie te gaan.

Ondertussen hebben wij in die twee jaar met hem twee prachtige reizen naar Frankrijk gemaakt. Die weken samen met zijn drietjes waren de beste uit mijn leven, vooral die allereerste. Ik voelde mij zo intens gelukkig, ik had tranen van geluk en niet van pijn, schuld of verdriet. Dat omslagpunt waar ik zo naar verlangde was gearriveerd en ik voelde mij sterker dan ooit.

Vakantieverslag Frankrijk 2017 Deel 3 - Côte D'Azur & St. Tropez!

In de anderhalf jaar die daarna volgde, na die eerste vakantie, werd onze prachtige zoon nog groter en sterker. Begon ‘papa’ en ‘mama’ te zeggen en op Moederdag 2017 zette hij zijn eerste losse stappen naar zijn vaders verlangende armen toe. Hij had geen mooiere dag kunnen kiezen.

Fos is alles wat je hoopt te mogen krijgen en alles waarvan je je afvraagt of je het wel echt verdient. Mag ik echt moeder zijn van dit waanzinnig mooie wonder? Ik heb nog steeds dagen dat ik mij dit hardop afvraag. Wanneer hij schatert om een leuk filmpje van Buurman & Buurman of wanneer hij ineens zijn oor aanwijst en zegt ‘OOR!’ of als hij met zijn eigen pollepel de keuken kom binnen stiefelen en vraagt of hij mag helpen met koken. Maar ook als hij eigenwijs loopt te krijsen in de supermarkt alsof ik hem het grootste onrecht aan doe wanneer hij de zelfscanner van de Albert Heijn niet vast mag houden. Ook dan besef ik mij terdege en enorm goed dat hij een zegening is.

Nee, niet elke dag is even fantastisch en ja, ik ben soms heel blij als Boris een half uurtje eerder thuis komt dan verwacht. Ik ben graag bij en met mijn kind maar geniet ook van tijd alleen, aan het werk, in de auto naar Amsterdam. Ik ben graag een werkende moeder en in mijn persoonlijke geval ben ik daardoor een betere moeder. Ik ben geen moedermonster (dat is mijn zeer positieve woord voor moeders die dit wel kunnen waar ik allemachtig veel respect voor heb) die wel 24/7 bij hun kind willen en kunnen zijn. Ik ben áltijd als eerste moeder en dan pas Elise – ja, dat vind ik echt – maar toch heb ook ik iets anders nodig dan het moederschap. Gelukkig mag en kan dat en hoef ik mij daar allerminst schuldig over te voelen. Niet dat ik dat ook maar enigszins van plan was, er moet namelijk brood op de plank komen. Ook ons gezin heeft beide inkomens nodig, zo simpel is.

Vakantieverslag Frankrijk 2017 Deel 3 - Côte D'Azur & St. Tropez!

Ik ben een moeder die intens houdt van haar ondeugd, van haar slimme, lieve, knappe en heerlijk grappige bengel. Ik voel mij niet onzeker over mijn rol als moeder, ik doe het állerbeste wat ik kan en weet dat ik fouten kan en mag maken. Ik lees genoeg om te weten hoe ik moet handelen en anders geeft mijn instinct dat wel aan. Natuurlijk is dat niet altijd even zo sterk geweest maar toch heb ik nooit getwijfeld over mijn kunnen als ik een pad had gekozen. Of dat nou de keuze voor bepaalde voeding, handeling of medicijn bij een kinderziekte was. Want als bleek dat ik tóch fout zat en het anders beter had gekund had ik niks anders gedaan dan mijn uiterste best. En dan probeer je weer iets anders tot wel iets werkt.

Fos krijgt wel eens een koekje met suiker, een roze drankje op zijn verjaardag met die pannenkoek waar misschien wat teveel stroop op zit. Hij krijgt vaker dan zou moeten een krentenbol maar jongens toch, dat kind geniet er enorm van! Ik verhef mijn stem ook echt vaker dan zou moeten en ik heb niet elke dag dat ik het moet opbrengen evenveel geduld. En er zijn dagen dat ik ook mijzelf verbaas hoe soepel het wel niet loopt en ook ik graag doe alsof dit het normaalste van de wereld is.

Moeder zijn is alles wat ik nooit had kunnen bedenken van te voren. De liefde die je voelt, de verantwoordelijkheid die je op je neemt en de taken die je elke dag weer moet verrichten. De gevoelens van hoop, verdriet, onrecht en blijdschap worden allemaal meer uitvergroot dan ooit gedacht. En dat alles omdat twee grote blauwe kijkers je aanstaren en het allemaal verwachten van jou, omdat jij zijn ouder bent. Dat gevoel, die onaantastbare momenten van pure afhankelijkheid zorgen ervoor dat je elke keer weer, hoe ziek je ook bent of hoe moe je ook bent, uit je bed stapt om je kind te geven wat hij of zij nodig heeft. Niet alleen omdat het ‘moet’ maar omdat je het wil, niets liever dan dat.

DSC 2226 1 - Twee jaar moeder van Fos - een reis door de tijd

Want moeder zijn is niet heiligmakend maar wel allesomvattend. En er is geen andere rol in deze wereld die ik meer ambieer, meer lief heb, meer koester of meer heb onderschat omdat ik het simpelweg nog niet kon weten toen de test een plusje kreeg. En toen dat gebeurde veranderde mijn en ons leven op onnavolgbare wijze. Er is veel verdriet maar ook zo enorm veel blijdschap geweest in de afgelopen twee waanzinnig mooie jaren, ik had elke seconde overgedaan als het had geleid tot dit resultaat.

Dankbaar voor al die momenten, dankbaar voor hetgeen ik mag meemaken en zoveel vrouwen met dezelfde wens niet. Verdriet, oprecht verdriet, om elk van hen. Ik gun eenieder twee van zulke jaren, met alle ups & downs die erbij horen.

Want het is het waard.

Liefs,

Elise Joanne