shutterstock 316143422 1024x684 - The Mumlife Raw TAG - Moederschap Rauw?

Onderhand heb ik ’em bij meerdere bloggers voorbij zien komen, The Mumlife Raw TAG. Vaak is het ‘been there done that’ gehalte van TAG’s vrij hoog, maar deze vond ik erg leuk om te lezen bij alle verschillende moeders. Het is een vragenlijst die je uitdaagt zo open en eerlijk mogelijk te zijn, het geeft je de mogelijkheid je verhaal te vertellen met de rauwe randjes (als die er zijn). Ik vertel je vandaag over mijn rauwe randjes.

De TAG is gemaakt door Elise Sheree (Australische vlogger) en ik heb hem voor het eerst gelezen bij Manon.

1. Beschrijf jouw dag als moeder vandaag in één woord en leg kort uit.

Enerverend.

Dagen zijn in de basis altijd hetzelfde maar toch is elke dag anders.

2. Wat is het meest uitdagende gedeelte om te ‘connecten’ met andere moeders?

Ik heb niet zo’n hele grote moeite met ‘connecten’ met andere moeders. Ik omring mij voornamelijk met vrouwen die open staan voor verschillende stijlen in opvoeding en voeding. De een geeft borstvoeding, de ander geeft potjes. De een zegt nooit ‘nee’ en de ander altijd ‘ja’. Het fijne is dat wij daar niet veroordelend over zijn. Connecten met anderen op social media of collega’s is soms wel lastiger, er zijn een paar exemplaren die een behoorlijk pittige mening hebben over vaccineren of over borstvoeding. Ja, ook ik heb wel eens een hele duidelijke mening over hoe je iets wel of niet dient te doen met een kind maar ik houd dan vaak wel mijn mond dicht. Ik wil geloven dat vrijwel iedereen keuzes maakt met liefde en wijsheid en als zij dan uitkomen tot een andere conclusie dan is dat prima. Binnen mijn eigen huis (ver)oordeel ik dat wel eens maar he, daar is mijn eigen huis voor. Zolang ik die moeder niet te kakken zet vanwege de keuzes die zij maakt dan lijkt mij dat de beste manier. En hopelijk doet men dat dan ook niet bij mij.

3. Deel één vreselijk poep-moment. Die hebben we allemaal.

Twee weken geleden was een gênant poep-moment.. Ik was bij Sanne en James op visite in Huissen en Fos is heerlijk aan het spelen. Ik ruik dat hij gepoept heeft maar ben nog mijn thee aan het drinken en wacht tien minuutjes. Wat ik alleen niet doorhad was dat het diarree was en hij er volledig onder zat.. Toen ik hem ging verschonen was álles vies; sokken, romper, trui, broek en nek. Niet alleen vond ik dat gênant omdat heel Sanne d’r huis naar hele vieze babypoep stonk, maar ook omdat ik niet eens een extra romper mee had (hoe dan?!) én ik hem blijkbaar in zijn eigen vuiligheid had laten spelen. Schuldgevoel, als een malle.

4. Hoe ga je om met publieke driftbuien van je kind(eren)?

Die heb ik nog niet heel vaak gehad gelukkig. Een maand geleden had ik de eerste te pakken in de Supermarkt. Hij werd ineens zó driftig! Terwijl hij én drinken én een koekje had terwijl ik liep. Wat wil je dan nog meer? Meneer zette het toch op een krijsen. Wat ik heb gedaan? Ik moest heel hard lachen, haha. Ik vond het zó grappig hoe hij zo boos kon worden om helemaal niks én dat mensen mij aan het aanstaren waren. Ik moest eigenlijk gewoon lachen om het feit dat ik dus nu ook mijzelf echt een moeder van een dreumes kan noemen en dit ook van mijn bucketlijst af kan. De volgende keer zal ik vast als minder grappig ervaren. In de regel negeer ik dit soort driftbuien wel. Hoewel ik wel moet zeggen dat als Boris en ik samen met Fos op een terrasje zit, ik er wel alles aan doe hem tevreden te houden zodat ik niemand stoor. Als ik dan een extra filmpje opzet of een extra stukje brood in zijn knuistje moet duwen om hem stil te krijgen, dan doe ik dat. Dan ben ik wat makkelijker, want ik wil zelf een leuke tijd hebben én ik wil dat andere mensen ook een leuke tijd hebben. Ikzelf waardeer dat ook heel erg als ouders niet de grenzen opzoeken in publieke plekken. Natuurlijk gaat dat niet altijd en is dat soms niet verstandig maar he, je maakt zelf een keuze door erop uit te gaan, dan moet je bereid zijn soms wat inschikkelijker te zijn vanwege anderen vind ik.

5. Eerlijk: hoeveel schermtijd heeft jouw kind?

Elke ochtend kijkt Fos naar brandweerman Sam, dat vind ‘ie het absolute einde! Ik denk zo’n 15/30 minuten. Dan zit Boris namelijk te ontbijten en krijgt Fos stukjes banaan gevoerd. Voor de rest beperken wij het wel, ik merk nu al dat hij er helemaal in op kan gaan en wil het niet te veel ‘voeden’. Maar als ik moet koken, Fos zit in zijn ‘eind van de middag dipje’ én Boris is er nog niet? Dan gaat hij in de stoel met Sam voor zijn neus. Ik heb daar geen moeite mee. Liever dat dan dat ik gevaarlijke capriolen tijdens het koken uit moet halen omdat hij zo graag mee wil loeren.

6. Wat is jullie makkelijke go-to-avondmaaltje wat jullie (te vaak) eten?

Qua afhaal is dat dan toch echt de burgers van Ingeburgerd en als ik zelf kook onze couscous met kip uit de oven. Lekker makkelijk; de groente zijn zo gesneden, de couscous gemakkelijk bereid en ik flikker de kip gewoon een uur in de oven zonder er naar om te hoeven kijken.

7. Heb je vandaag geschreeuwd, gehuild of het moeilijk gehad vandaag?

Nee, nee en nee. Maar in alle eerlijkheid moet ik dit meerdere keren per week heus wel met een ‘ja’ beantwoorden, in ieder geval één facet. Soms huil ik van vreugde, dan van angst en dan weer van moeite. Ik ben een emotioneel (labiel) mens en ik uit mij door tranen, zo ben ik nou eenmaal. Dus als Fos heel hard valt en ik daar ook van moet schrikken kan ik soms best even een traantje mee pinken. De afgelopen weken zat Fos in zijn sprong en ik vond dit echt een verrekt lastige. Hij was sneller uit zijn doen, wilde minder goed eten en drinken en over het geheel zat hij minder lekker in zijn vel. Wat volgde waren theatrale shows en driftbuien, hij wilde ons testen en zijn eigen grenzen verkennen. Dat mag ook, dat is ook goed om te doen, maar dat wil niet zeggen dat ik het altijd bejubel van vreugde. De laatste dagen is hij weer zijn vrolijke, lieve en enthousiaste zelf en is hij gewoon ongelooflijk schattig. Ja, ik spreek hem meerdere keren per dag streng toe als hij weer eens met zijn vingers ergens aan zit wat niet mag maar dat lokt geen boosheid uit. Hij is ook nog te jong om echt boos op te zijn. Hij doet dingen namelijk nog niet heel bewust fout. Als ik dan boos ben dan is het meer omdat ik geschrokken ben van wat hij nú weer heeft gedaan of open heeft getrokken.

8. Wat was het beste moment vandaag als moeder?

Het is vandaag dinsdag en dat betekent dat ik Fos straks ophaal bij mijn schoonouders. Elke dinsdag is hij namelijk in hun gezelschap. Hij heeft het daar geweldig leuk en mist mij geen seconde volgens mij. Maar als ik dan aan kom lopen, hij vanuit het raam mij ziet..? Dan hoor ik hem kreunen van enthousiasme, dan gaan die beentjes vrolijk heen en weer en krijgt ‘ie de hik van verlangen. En als ik dan de deur in stap en hij met zijn heerlijke billen mijn kant op wiegelt, zich aan mij optrekt en zijn armpjes om mij heen doet, dan is dat echt hemel op aarde.

9. Wat is je geheime guilty pleasure om jezelf te belonen als moeder?

Een wijntje. Oooh, daar kan ik nu zeer goed van genieten, haha.

10. Hoe vaak ervaar je schuldgevoelens als moeder?

In het begin vrijwel dagelijks. Maar dat komt ook omdat de hormonen door je lijf gieren, je slaapgebrek hebt en álles nieuw is. Tja, wat wil je dan? Schuldgevoel is dan de hoofd emotie van de dag volgens mij, dat komt voort uit die onzekerheid. Doe ik het wel goed? Heeft hij genoeg geslapen? Waarom huilt ‘ie nou? Doe ik hem geen pijn? Nu ervaar ik schuldgevoelens als hij een ongeluk(je) heeft en ik er niet op tijd bij was. Fos is een keer van bed gevallen, ja echt. Ik kon hem nét niet bij zijn voet grijpen, ik was gewoon te laat. Húilen dat ik deed, ik voelde mij een verschrikkelijk ontaarde moeder. En daarna besefte ik, dat dit kan gebeuren. Ik ben ook maar mens en ik kán niet elke minuut van de dag mijn ogen op hem hebben. Fos is de wereld aan het verkennen en is ook niet bij te houden daarin. Ik wil niet constant met mijn neus op zijn handelingen zitten, de was moet ook opgevouwen worden en mijn mailbox staat niet bepaald stil. Ik heb nog wel eens schuldgevoel als ik aan het werk ben op de dagen dat ik hem ‘heb’. Wanneer hij dus niet naar een gastouder gaat bedoel ik dan. Maar ook daar heb ik mij overheen gezet. Als het dringend is dan moet het gewoon even, punt. Ik voel mij ook allang niet meer schuldig als Fos dus wel naar de oppas en de gastouder gaat, ik moet gewoon werken. Ik wíl werken. En ja, dat maakt mij nog steeds een liefdevolle moeder die alles zou willen doen voor haar kind. Ik ben een stuk relaxter geworden in mijn moederschap, ik ben nog steeds van de planning en de feitjes, maar ik laat dingen veel meer op zijn beloop. Volgens mij doe ik het niet verkeerd als moeder voor Fos.

11. Deel één ding over het moederschap waar meer over gepraat/gedeeld moet (kunnen) worden.

Angsten, onzekerheid en pijn. Je mág soms klagen, je mág soms even de boel de boel willen laten, je mág soms huilen van frustratie tot je geen tranen meer hebt. Je mag om hulp vragen, je mag toegeven dat het niet makkelijk is en je mag ook het soms gewoon de meest lastige, vermoeiende en heftigste taak ooit vinden, dat moederschap. Maakt dit dat je minder van je kind houdt? Welnee, onzin. Ik heb de eerste drie maanden zielsveel van Fos gehouden, meteen al, maar ik vond het verrekte moeilijk. Mijn leven stond compleet op zijn kop! En daar had ik ook wel even moeite mee. Ik vond de dagen niet alleen zwaar, ik vond ze ook echt wel saai. Ik vond het fijn weer aan het werk te mogen om die afwisseling in mijn dagen te krijgen. Ik waardeerde Fos daar ook veel meer door, mijn tijd met hem werd zeer speciaal. De moeders die alleen een roze wolk ervaren zijn er en wat ben ik blij voor hun! Maar ik zou het dan ook fijn vinden als er begrip was voor de moeders die wel er anders in staan. Als wij/zij konden kiezen zouden wij het liefst allemaal roze wolkjes ademen, geloof mij maar.

Zo, dat was ’em. Vonden jullie hem heel rauw? Volgens mij valt het wel mee. Maar ik ben dan ook wel iemand die altijd haar leven met haar kind vrij eerlijk in beeld heeft gebracht. Let wel, daar bedoel ik míjn eigen eerlijkheid mee. Mijn eerlijkheid is niet die van een ander want zij/hij hoeft mijn leven niet zo te ervaren. Ik vond het leuke vragen in ieder geval, weer eens wat anders en ook wat diepgaander.

Wil je de TAG overnemen? Doen!

Liefs,

Elise Joanne

Afbeelding via Shutterstock.