Nooit meer zwanger zijn

Zoals ons gezin nu is, met ons viertjes, zijn wij compleet. Dat is het gevoel wat wij nu hebben en ik denk dat dit ook zo zal blijven. Daar hebben wij helemaal vrede mee, het is goed zoals het is. Wij hebben twee prachtige kinderen gekregen en wij knijpen in onze handjes hiermee. Maar dat betekent ook dat ik nooit meer een kindje zal dragen.

Tijdens de zwangerschap van Hazel heb ik heel bewust gedacht; ‘dit is het Elise, hierna houdt het op’. Dat zorgde ervoor dat ik heel bewust de zwangerschap meemaakte, evenzoveel als de eerste zwangerschap van Fos.

Ja, de tweede zwangerschap gaat vaak wat sneller en je bent er minder ‘mee bezig’ want er loopt immers al eentje rond die je tijd en aandacht nodig heeft. Dat tezamen met het feit dat ik behoorlijk veel werkte tijdens de zwangerschap van Hazel zorgde er wel eens voor dat ik geen idee had hoeveel weken en dagen ik precies zwanger was.

Ondanks dat was het wel zo dat ik heel bewust de zwangerschap beleefde. De eerste schopjes, de echo’s die wij kregen, het kopen van het eerste pakje. Ik heb mij uitgeleefd bij het verzamelen van mooie meubeltjes voor Hazel d’r kamer, oh wat een genot was dat! En ik wilde deze keer een zwangerschapsshoot, deze laatste zwangerschap moest en zou vastgelegd worden in al haar pracht en glorie. Niet alleen vanwege mijn negatieve ervaring met de bevalling van Fos wilde ik een bevallingsfotografe, ook omdat ik wist dat dit de laatste keer zou zijn.

En ergens besef ik mij dat nu pas terdege; ik zal nooit meer zwanger worden. Althans, niet bewust. Mocht er ooit een ‘ongelukje’ plaatsvinden dan omarmen wij dat met liefde en blijdschap maar nee, voor nu denk ik dat dit niet doelbewust zal plaatsvinden. Even los van het feit dat je nooit weet of nog een keer zal lukken natuurlijk, als dat de wens wel zou zijn.

Geen positieve zwangerschapstest meer. Niet meer die euforie, verbazing, intense blijdschap na het ledigen van je blaas en het zien van een klein – al dan niet onduidelijk – roze plusje. Nooit meer bezig zijn met kinderkamerkleuren voor een nieuwe spruit. Nooit meer naam na naam bedenken en bepalen of die het écht zal gaan worden.

Nooit meer een spannende eerste echo, nooit meer eerste beelden van een kloppend hartje. Nooit meer het geluid van een brommende en zoemende baarmoeder. Nooit meer die eerste kleine schopjes en later die ribbrekende versies. Nooit meer een dikker wordende buik. Eerst dat kleine bubbeltje rond je middel waarvan je denkt dat iedereen kan zien dat je zwanger bent maar in werkelijkheid nog zo slank als wat. Nooit meer die échte dikke buik, die prachtige, allesomvattend, geen veter meer kunnen strikken, versie van een olifantenbuik.

En ook nooit meer bevallen. Over dit onderwerp ben ik vrij ambivalent. Of nou ja, ambivalent.. eigenlijk ben ik wat dat betreft opgelucht, haha. Maar hoe ik ook altijd dacht over mijn bevallingen, wat ik ook ervoer tijdens die korte maar intense uren bloed, zweet, tranen, kracht, intense brandende pijn en uiteindelijk opluchting.. het waren wel de prestaties van mijn leven. Ik gaf wat ik kon, en wat ik terug kreeg was liefde.

Ik kijk terug met weemoed, liefde en dankbaarheid om wat ik mocht krijgen, wat ik zelf mocht dragen. Mijn lichaam is onherroepelijk veranderd en elke litteken, stuk slappe huid en striae is het meer dan waard.

Het zorgt ervoor dat ik een boek afsluit en ondanks dat ik dit willens en wetens doe, doe ik dat tevens met een traan. Want wat was het magisch, wat was het bijzonder.

Negen maanden lang droeg ik mijn kinderen onder mijn hart, geen plek veiliger of meer gevuld met liefde dan daar. Ik was een veilige thuishaven, een plek om in te groeien, aan te sterken en om met elke dag die passeerde meer geliefd te worden.

Het was een prachtige reis, ik ben mijn lijf meer dan dankbaar voor wat kon, mocht en werd gegeven.

I knew I loved you before I met you
I think I dreamed you into life
I knew I loved you before I met you
I have been waiting all my life

Liefs,

Elise Joanne