Zwangerschapsshoot met 35 weken door Martine van Vetportret

‘He, is Hazel niet al negen maanden?’ Ja, dat klopt! Waarop Boris zei; ‘maar Lies, dat betekent dat je ‘officieel’ ook ontzwangert bent’. Officieel wel, dat klopt. Maar, ervaar ik dat ook als zodanig?

Ik schreef een artikel over ontzwangeren toen ik eigenlijk nog midden in dit proces zat na de bevalling van Fos. Eind september kwam ‘het leed dat ontzwangeren heet‘ online en ik vond het pittig al die hormonen. Nu ik terug kijk op die fase, en afstand geeft helderheid, weet ik dat ik tegen een postnatale depressie aanliep. Zo’n anderhalf jaar na de geboorte van Fos voelde ik mij eigenlijk pas weer ‘normaal’ en waren de hormonen een beetje in toom.

Nu is het dus bijna precies negen maanden geleden dat Hazel ter wereld kwam en is de fase van ontzwangeren tot een einde gekomen. Ervaar ik dat dus ook zo? Ja en nee. Ik merk dat ik op alle fronten mij absoluut beter voel dan het eerste jaar na de bevalling van Fos. Mede omdat ik deze keer geen postnatale depressie heb ervaren. Wel zat ik mijzelf de eerste maanden enorm in de weg en heb ik deze keer professionele hulp gezocht. Daar heb ik enorm veel baad bij gehad. Dit zorgde ervoor dat ik mij minder geleefd voelde door mijn hormonen en over het algemeen kalmer was wanneer er een onvoorziene gebeurtenis plaatsvond.

De hormonen gieren wat minder snel en heftig door mijn lijf, ik ben een stuk geduldiger, rustiger en minder in ‘paniek’. Wij kwamen sneller in een prettige balans en ondanks de – nog steeds – korte nachten en weinig slaap merk ik dat het ons beide beter af gaat deze keer.

Af en toe zijn er nog momenten, en gelukkig echt heel af en toe, dat het mij boven mijn hoofd stijgt. Hazel was afgelopen week weer wat ziekjes door een nieuwe oorontsteking (wij gaan binnenkort naar de KNO-arts) en door de antibiotica werd ze zieker, ze kan niet zo goed tegen de bijwerkingen van dit geneesmiddel. Meerdere keren had ze zichzelf – en mij – ondergepoept en gespuugd. Leuk is anders. En toen Fos niet geheel wilde meewerken, ik de ochtend al startte met een woordenwisseling met Boris.. Tja, de optelsom werd een minstand.

Toen merkte ik dat het mij echt even aanvloog en ik alles even wat minder goed kon relativeren. Dat heeft iedereen vast wel eens ‘gelukkig’ en ik weet dat het ook weer voorbij zal gaan. Wat ik mij toen wel realiseerde is dat ik mentaal nog niet op het oude niveau zit.

Over het algemeen kan ik wel zeggen dat ik absoluut sneller mijzelf was deze keer, dat ik minder een op ‘hormonen gevuld ongeleid projectiel’ was. Wellicht ook omdat ik mijzelf de kans heb gegeven in alle rust te werken aan hetgeen voor problemen zorgde en de tripjes naar de psycholoog hebben hier absoluut bij geholpen.

Mijn lichaam herstelde deze keer ook veel sneller dan na de bevalling van Fos. Ik had wat last van mijn stuitje maar geenszins zo erg als na de bevalling van Fos. Toen was mijn stuitje gekneusd en moest ik maanden op een donut zitten. Ik ben nog een enkele keer naar de bekkentherapeut geweest maar al na een enkele afspraak bleek dit niet meer nodig. De vorige keer heb ik máánden – al dan niet tot aan de bevalling van Hazel – rondgelopen met een pijnlijke doos, de hechtingen waren behoorlijk strak gezet. Nou, dat is niet heel grappig kan ik je vertellen. Omdat de bevalling van Hazel nog sneller ging en ik deze keer, omdat Hazel echt gehaald moest worden, een knip heb gehad is heel de boel weer gereset als het ware. De knip is mijn zegening geweest tijdens die laatste momenten en de hechtingen die daarna zijn gezet waren erg snel genezen. Eigenlijk al een paar weken na de bevalling had ik geen last meer tussen mijn benen. Ik kan je vertellen dat dit ook wonderen doet voor je plezier tussen de lakens. Op alle fronten heeft dit dus mij enorm geholpen, een nieuwe set scheuren en hechtingen, haha. Aanvankelijk was ik doodsbenauwd dat het de boel erger zou maken down under maar dat is niet zo gebleken, juist dit heeft ervoor gezorgd dat alles nu veel prettiger voelt.

Al met al is deze fase van ontzwangeren, voor zover hij voorbij is, mij makkelijker af gegaan. Een opluchting! En tja, ik ben en blijf nou eenmaal een hormonaal en emotioneel beestje dus soms is het lastig te bepalen wat nou karakter is en wat nou ‘ontzwangeren’ is, haha.

Liefs,

Elise Joanne

Foto Vetportret