Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Er zijn onderhand tientallen bevallingsverhalen online gekomen en vandaag voeg ik daar mijn eigen – tweede – verhaal aan toe. Bevallen, ik vind het geen pretje. Nou denk ik dat heel veel vrouwen dit geen pretje vinden maar er zijn moeders die niet na de eerste zeggen; ‘dit nooit meer!’. Ik wel, ik was zo’n exemplaar waarvan het echt niet meer hoefde na de eerste ervaring. Ondanks dat heb ik de knop omgezet want het verlagen naar en voor Hazel kwam als nooit tevoren opzetten. Zodoende deel ik vandaag opnieuw een verhaal. Lees je mee?

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ik was angstig voor een tweede bevalling, de eerste was niet bepaald een pretje. Er zijn vrouwen die wellicht een moord zouden doen voor mijn snelle bevallingen maar mentaal had ik er een flinke knauw door gekregen. Onderhand denk ik dat de meeste wel weten hoe die bevalling is verlopen en anders kan je hier mijn bevallingsverhaal van Fos lezen. De angst zat hem in het feit dat pas bij de uitdrijving een verloskundige kwam kijken en uiteindelijk was dat ook een noodverloskundige. Ik voelde mij, ondanks de aanwezigheid en steun van Boris, alleen en eenzaam. De pijn vond ik overweldigend en ik had geen idee in welke fase ik telkens zat. De weeënstorm die over mijn lichaam kwam was zo intens dat ik ook niet meer helder kon nadenken en adrenaline zorgde ervoor dat ik hele delen niet meer precies weet.

Ik gunde mijzelf een andere ervaring. Ik had, en dat besef ik mij nu, wellicht professionele hulp moeten zoeken met het verwerken van die bevalling. Dat had mij ook minder angstig gemaakt voor deze keer. Ik heb wel veel over mijn ervaring en wensen gesproken met mijn verloskundigen en dat hielp al enorm. En dat was ook voldoende. Maar, als ik het opnieuw had moeten beslissen had ik eerder aan de bel getrokken om het een en ander beter te kunnen verwerken.

Een bevalplan had ik ook deze keer niet, ik vond het niet heel nodig. Het gaat zoals het gaat en er moet gedaan worden wat op dat moment wijsheid is. Wij besloten deze keer weer thuis te bevallen omdat mijn eerste dermate snel verliep dat de kans dat ik wat zou hebben aan het ziekenhuis – lees, verdoving – niet meer erbij gepakt kon worden. Ik zou waarschijnlijk te ver in het proces zitten. En wat dat betreft was medicatie ook de enige reden waarom ik in het ziekenhuis wilde bevallen de eerste keer. Verder was de ervaring van thuis zijn en kunnen blijven erg plezierig en ik wilde daar wel herhaling van. Wat ik sowieso wilde was dat Boris niet van mijn zijde zou wijken en dat de verloskundige er vanaf het begin bij zou zijn. Verder had ik geen eisen. Ik wilde in bad bevallen of grotendeels de bevalling in het water ervaren. Het TENS apparaat bleef uiteindelijk in de kast liggen.

Zullen wij dan maar beginnen bij het begin?

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ik had vanaf 35 weken vrij constant behoorlijke voorweeën. Dat is normaal bij een tweede liet ik mij vertellen maar leuk was het niet. Ik had bij Fos mij laten strippen dus ik wist niet precies wanneer hij anders zou zijn gekomen. Dat betekent ook dat ik voor deze geen idee had of ik ver over termijn zou lopen of dat ze eerder zou komen. Sowieso is daar geen touw aan vast te knopen natuurlijk maar het zou iets kunnen zeggen wellicht. Met 38 weken kwam er ineens een enorm rustige fase aan. Geen enkel teken van de start van een bevalling, stilte voor de storm? De avond voor mijn bevalling besloten wij voor de allerlaatste keer uit eten te gaan. Voor de laatste keer als gezinnetje van drie.

Martine, mijn geboortefotografe, stuurde mij nog een video door ter bemoediging; Salt ‘N Pepa – Push It. ‘Misschien helpt dat!’. En dat deed het ook. De nacht verliep rustig maar ik was wel weer eens wakker. Rond een uurtje of drie stapte ik uit bed en heb nog wat gerommeld beneden. Ik werkte wat, beantwoorde mail en tikte een artikel. Rond het ochtendgloren ben ik maar weer gaan liggen en heb ik nog geprobeerd mijn ogen te sluiten. Echt slapen kwam er niet van want om zeven uur werd Fos ook wakker.

Het was Vaderdag dus dat betekende Papa verrassen met cadeautjes. Ik haalde Fos uit bed, pakte de cadeautjes erbij en zette Fos met een grote glimlach op ons bed om Boris in de watten te leggen. Ondertussen had ik rugpijn. En mijn bevalling van Fos startte met rugpijn. Toch voelde dit anders. Ik voelde mij eerder niet helemaal lekker, een beetje grieperig. Hoofdpijn, beetje buikpijn, een weeïg gevoel en rugpijn. En van alles maar een beetje, het was eigenlijk allemaal net niks.

Om half negen gingen wij naar beneden om samen te ontbijten maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Ik had opkomende pijnen aan mijn lijf die kwamen en weer weggingen en weer kwamen en weer weggingen. Niet heel duidelijk, niet gevalletje; ‘het is begonnen jongens!’. Ik zette nog een leuke foto van Boris en Fos op Instagram – ‘t was immers Vaderdag – en wij babbelden aan tafel verder over ditjes en datjes. Op een gegeven moment besloot ik toch maar eens bij te houden hoe het zat met de pijn die op kwam en weer vertrok. Echt vertrekken deed het niet maar er was wel sprake van een soort ‘golf’. Omdat ik had geleerd dat voorweeën vertrokken door warmte (daarin kon ik altijd afleiden of de bevalling echt was begonnen) wilde ik in bad. Fos ging met mij mee, wel zo lekker praktisch! En als het dan toch echt begonnen was dan zat ik al in bad, precies zoals ik wilde. Ik zou er dan niet in mogen bevallen maar de eerste tijd de weeën opvangen mocht wel.

De pijn bleef maar zette nog niet erg door. Onderhand was het half tien en ik becijferde mijn golven een zes en soms een zeven qua pijn. Dat was eigenlijk al best hoog besefte ik mij, zou de bevalling dan toch al begonnen zijn? Omdat het door bleef zetten en niet meer wegging hebben wij de verloskundige gebeld, toch maar even checken hoe het ervoor stond. Ik wilde weten in welke fase ik zat en ik wilde haar gewoon in de buurt hebben. Ondertussen werd ook al de broer van Boris gebeld om Fos op te halen, de pijn zette door in dat kleine kwartiertje dat wij moesten wachten tot de verloskundige arriveerde. Ik trok het ook niet meer om vrolijk met Fos in bad te blijven spelen. Ik moest mij even ‘concentreren op mijn eigen’ zoals Boris dat zo mooi omschreef.

De verloskundige kwam binnen en ik was blij haar te zien. Het is altijd even afwachten wie je krijgt bij een grotere praktijk en ondanks dat ik elke dame even kundig en vriendelijk vond, had ik wel een beetje een voorkeur. Nicole stapte binnen en daar was ik zeer content mee. Een duidelijke, vriendelijke en bekwame vrouw die mijn wens omtrent steun, informatie en vooral voor aanwezigheid van haar persoontje als echt het menens werd, snapte. Ze toucheerde mij – ik bleef gewoon in bad liggen – en zij voelde dat ik op twee centimeter zat. Omdat het omschakelpunt bij mij heel snel kan komen en de bevalling dan in een ruk best snel doorzet, besloten wij dat zij in de buurt haar ronde ging ‘lopen’. Wanneer ik voelde dat dit punt eraan kwam of als mijn vliezen zouden breken, dan moest ik meteen bellen.

Om 11 uur vertrok zij op d’r fiets en de weeën werden sterker, pittiger. Ik probeerde ze te zien als die golf; ze oplaten komen, naar een hoogtepunt te werken en dan weer afscheid van ze te nemen. Boris hielp mij door de gemiddelde tijd van een wee door te hebben en telkens aan te geven in welke fase van de wee ik zat. Hij coachte mij door elke wee heen; ‘de wee komt op Elise, hij komt er aan. De wee is is er bijna, bijna lieverd. De wee is er, blijf ademen, gewoon blijven ademen. Hij is op zijn hoogtepunt, hij gaat zo weer weg, doorbijten en dan is hij over dat punt heen. De wee vertrekt weer, je hebt het geweldig gedaan, even volhouden en dan is hij vertrokken. Laatste seconde van de wee, kom op Elise, je kan dit, nog even en hij is weg. Hij is weg lieverd, rustig ademhalen en tot rust komen’.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ik kan je niet vertellen hoezeer mij dat heeft geholpen, hoeveel steun ik aan hem heb gehad.

En toen gebeurde het; ‘pats!’. Mijn vliezen braken om half 12. De vorige keer bezorgde dat mij een enorme weeënstorm dus ik was wel bang voor de pijn die daarna zou volgen. De weeën zette wel enorm door maar er was deze keer geen sprake van een storm gelukkig. Nicole werd weer gebeld en nog geen vijf minuten later stond ze op de stoep, precies zoals ze had beloofd. Ze hoorde aan mijn ademhaling dat het menens werd. Ze toucheerde mij toen niet, alle tekenen waren daar dat de bevalling door zou zetten en het niet lang meer zou duren. Zij zette beneden alle spullen klaar en prepareerde de slaapkamer. Ik mocht namelijk wel in bad blijven zitten maar ik moest uit bad komen als de uitdrijving zou beginnen. Persen mocht niet in bad namelijk, daar was ons bad niet geschikt voor.

In dat kleine uur dat volgde werden de weeën heftiger en heftiger, de golven werden vloedgolven en ik heb alles moeten geven om ze met kalmte en rust aan te pakken en over mij heen te laten komen. Ik wilde deze keer geen paniek, geen angst. Ik wilde de pijn gebruiken om verder te komen, niet het te zien als een belemmering. Ik begaf mij op een gegeven moment in een andere wereld, eentje waar ik ze stuk voor stuk – met enkele minuten als tussenpoos – verwerkte. In stilte. Boris had geen idee meer of ik in een wee zat of dat ik er net uit kwam. Maar hij had door dat dit even was hoe het moest zijn, dat ik mij in een andere wereld moest begeven. Praten en tegen gesproken worden werd afleidend namelijk, ik moest dit even alleen doen. Hij zat in stilte naast mij en ik liet het over mij heen komen. Dat heeft mij alle kracht gekost die ik in mij had. Terugkijkend ben ik enorm trots op dat gedeelte, ik heb een oerkracht getoond waarvan ik niet gedacht had die te hebben. Niet perse lichamelijk maar mentaal. Ik wist mentaal die knop om te zetten en mij niet door de pijn te laten leiden.

En toen kwam de uitdrijving. Voor veel vrouwen is deze laatste fase, zeker degene waarbij je actief mee mag persen, prettig omdat ze niet meer passief pijn opvangen maar mee mogen werken met die pijn. Ik niet, ik heb een gruwelijke hekel aan deze fase. En de pijn werd mij teveel. Tijdens de laatste twee heftige weeën in bad wist ik het ook niet meer in te houden en ik gaf twee keer een hele ferme schreeuw. Voor Nicole een teken dat ik uit bad moest. Op dat zelfde moment kwam de kraamverzorgster – allerliefste Marjanne! – en Martine ons geweldige geboortefotografe, binnen.

1 8 6076x4051 - Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Het uit bad stappen was het meest gruwelijke van die ochtend. Het was inmiddels tien voor één. Als je uren in warm water hebt gelegen dan komt de zwaartekracht als een mokerslag op je lijf gedrukt. En ik kermde hardop van de intense pijn. Ik zocht steun bij de badkamertafel en op de knieën van Nicole, ik wist mij geen houding te geven. Ik had even geen idee meer wat ik moest doen en bevond mij in een staat van paniek. Deze brandende pijn werd mij teveel. Op dit soort momenten kan je een ‘fight or flight’ reactie hebben en ik ‘vluchtte’. Ik wilde niet meer verder, ik wilde niet meer bevallen. Ik wilde dat de withete pijn ophield en nooit meer terug zou komen. Op dat moment kwam er ook een ‘oh verdorie, zó voelde het!; gedachte bij mij op en herinnerde ik mij weer waarom ik nooit meer wilde bevallen. En dan is het al te laat, er is maar een weg en dat is rechtdoor.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ik moest op bed liggen en belande daar op mijn zij. Vanaf dat moment ging alles vrij snel. Tijdens de paar stappen van bad naar bed verloor ik vruchtwater en die was heel donker gekleurd. De baby had in het vruchtwater gepoept. De verloskundigen hebben dan een afspraak dat de ambulance wordt gebeld. Waarom een baby in het vruchtwater poept is niet altijd duidelijk. Vaak zit ze iets dwars maar ze kunnen het ook benauwd hebben of gewoon de wens hebben om te poepen. Ik lag tevens dusdanig dat er geen harttoon gehoord kon worden en dat was even schrikken. Voor de mensen om mij heen althans, ik kreeg daar niks van mee. Ik was in paniek en wilde niet meer meewerken. Ik moest echt op mijn rug gaan liggen – wat ik door de pijn aan mijn stuitje tijdens de bevalling van Fos niet meer wilde. Uiteindelijk kreeg Boris contact met mij en maakte duidelijk dat hij mij op mijn rug moest leggen om zeker te weten of alles wel goed ging met Hazel. Ook toen was er geen harttoon te horen. De derde keer wel, heel licht. Pas toen besefte ik mij, omdat Boris moest huilen van opluchting, dat er iets serieus gaande was. De realiteit van de situatie merkte ik toen pas.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Belangrijk was dat Hazel ter wereld zou komen en wel snel. Het was onduidelijk hoe ze er aan toe was en er was teveel onzekerheid. Nicole vroeg mij mee te persen, mee te werken met wat mijn lichaam zelf al aan het doen was. Ik wilde niet, ik had teveel pijn om mij te kunnen focussen. Tot het moment dat een geëmotioneerde Boris vroeg of ik sterk wilde zijn, of ik voor háár mijn kracht wilde tonen. Dat was voor mij mentaal de omschakeling, dat had ik nodig. Het was inmiddels precies kwart over een en ik begon mee te persen met de volgende wee die eraan kwam. Ik heb geperst en gevochten tegen alle gevoelens die zeiden dat ik dit niet meer wilde doen. Bij elke wee zette ik kracht en toen ik niet veel meer te geven had zei Nicole dat ze het hoofdje – met een flinke bos haar – al zag. Nog één keer meewerken, nog één wee meepersen en ik zou mijn dochter kunnen vasthouden. Dat moest ook wel, ze moest er echt uit. Ik zette mijn tanden op elkaar, gromde uit alle macht en gaf mijn laatste energie in die ene wee. Een knip werd gezet en bij nog een laatste duw voelde ik haar geboren worden. Ze was er. Onze Hazel!

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ze is met een bijna perfecte Apgarscore ter wereld gekomen, een perfect en blakend gezond roze meisje.

Ze werd op mijn buik gelegd en toen al snel duidelijk werd dat ze gezond was, met alles erop en eraan, met goed werkende longen en heldere ogen, werden ook de ambulancebroeders weggestuurd. Ze bleken gelukkig niet nodig. Het duurde een tijdje voordat ik aanspreekbaar was, voordat ik haar zelf aan kon kijken. Ik hield haar vast maar kon nog niet veel meer dan dat. Toen ook de placenta eruit kwam en alles in mijn hoofd tot rust kwam heb ik haar opgepakt en voor de allereerste keer aangekeken. Wat ik zag waren twee van zulke prachtige grote ogen, ogen die mij zagen. Een heerlijk tevreden kindje.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Volgens het officiële rapport duurde mijn bevalling drie uren, de uitdrijving een half uur en de actieve fase waarin ik mee heb geperst zeven minuten. Dat waren de langste zeven minuten van mijn leven. Ik wilde vluchten, wilde overal zijn maar niet daar, niet op dat bed met die pijn. Die fase vergeet ik nooit meer.

Na een flinke hechtbeurt waarin ik heel zorgvuldig werd opgelapt, een douche en een schoon bed later lag ik met haar in mijn armen. Hazel werd aangelegd, ze dronk en in dat moment kwam het besef dat ik het weer heb gedaan en hoe hard wij van geluk mochten spreken dat alles goed is gegaan. Alweer. Een gezonde dochter, een thuisbevalling en mensen om mij heen die mij steunden. Beter dan dit werd het niet.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ja, ik voel trots als ik denk aan de manier waarop ik het grotendeels heb aangepakt en doorgemaakt. De laatste paar minuten waren typerend voor alles wat ik in mijn hoofd nog had van Fos. Ondanks de beleving van pijn en de wens te vluchten heb ik doorgezet en er toch voor gezorgd dat ze ter wereld kwam. Het is gelopen zoals moest en het is goed zo. Daarmee sluit ik ook een pijnlijk en gevoelig boek af. Er is geen onverwerkte emotie meer, ik kan nu verder kijken. Waar ik aan denk als ik terug ga naar deze dag zijn gevoelens van liefde voor Boris en ontzag voor mijn eigen lichaam, daar kies ik heel bewust voor. Hij en ik waren een team en zonder hem had ik het nooit zo goed kunnen volbrengen.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Ik gaf hem Hazel, hij gaf mij de kracht om het te bewerkstelligen.

Hazel Louise Johanna, in elke gegeven letter zit meer liefde dan ik kan omschrijven. Mijn hart is gegroeid sinds haar komst. Er is geen sprake van moeite om liefde te verdelen tussen mijn kinderen, de liefde is vermenigvuldigd.

Een diepgewortelde wens werd weer werkelijkheid, ik ben opnieuw moeder.

Liefs,

Elise Joanne

Foto’s door Martine van Vetportret