Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

Vorig jaar, om 13:22 kwam jij ter wereld. Niet alles staat mij helder bij van die dag, dat doet bevallen eenmaal met je maar ik weet één ding zo scherp, zo glashelder alsof het zojuist gebeurde; de opluchting met daarna de intense en overweldigende liefde die ik voor jou voelde. En elke dag die daarna mocht volgen.

Vandaag vieren wij jouw eerste verjaardag en hoewel jij je jaren later, zeker als volwassene, niet meer zal herinnering hoe heugelijk deze dag is, herinneringen wij dat des te meer. Dit is namelijk je eerste verjaardag. Want jij bent vandaag officieel geen baby meer, jij bent een ondernemende dreumes geworden. Nou ja, eigenlijk ben je dat al een paar weken, misschien al een paar maanden, niet écht een baby meer.

Je rolde om met drie maanden, kroop met vijf maanden en zette je eerste stapjes met tien maanden. Jij ziet, je beslist en je handelt. Je eet aardbeien alsof het je laatste zullen zijn. Je verorbert bananen met heel je hebben en houden. Je smeert de rode spaghettisaus in je haren, wetende dat ik met liefde met je in bad ga naderhand. Je lacht zo wijd en al je vier tandjes bloot, als je broer de kamer binnenloopt. Je huilt als hij je auto afpakt omdat jij het eerst van hem hebt gepakt. Je gaat op de grond liggen en kirren als je vader op je afkruipt, wetende dat je bedolven wordt onder kusjes en knuffels. Je houdt je hoofdje schuin en kirt als je het woord ‘nee’ te horen krijgt en glimlacht alsof je weet dat dit het verschil kan maken. En zoals jij ‘mama’ zegt, zo vol verlangen, dan kan ik niet anders dan je alles geven wat je hartje begeert.

Vanaf het eerste moment dat wij elkaar in de ogen keken was er rust, kalmte. Wederzijds verlangen naar elkaar. Voor mij als jouw moeder, te weten wie jij bent en hoe je zal opgroeien. Wat je wensen zijn, je dromen en je idealen. Hoewel dat pas over een aantal jaren zal ontplooien, neem ik nu genoegen met het goed raden van je keuze omtrent je boterhambeleg. Jij had verlangen naar mij omdat ik je moeder ben. Je rook, je zag en je voelde dat geborgenheid nabij was. Dat je je tranen, je ongemak, angstige momenten en hoogtepunten in blijdschap bij mij allen met liefde ontvangen zullen worden.

Je bent nieuwsgierig, sociaal en goedhartig. Goedlachs, open en vriendelijk. Je speelt met de auto’s van je broer, hebt geen enkele interesse in de poppen die ook in de speelgoedmand liggen. Je bent lomp, kruipt overal op en onder maar je bent niet stoer. Stiekem ben je een beetje een watje. Zodra ik met je schommel zet je het op een gillen, van de glijbaan moet je niks hebben. Zand gaat in je mond en van water wordt je dolgelukkig. Het knopje van je de dvd-speler is eigenlijk het allermooiste speelgoed, tezamen met de afstandsbediening. Dieren vind je prachtig, net levende knuffels. Alles wat loopt en harig is heeft jouw interesse. Met een onbevangenheid die bij je leeftijd past treed jij de wereld tegemoet.

Zal dat zo blijven? Wie ga je worden? Waar ga je van houden? Wat wil je worden? Om wie ga je geven? Wat zal je drijfveer zijn? Wat je passie? Zou je kinderen willen? Zou je met datzelfde verlangen waarmee je naar mij elke dag weer kijkt, ook aangekeken willen worden? Kies je om te geloven in hetgeen wij je meegeven? Wil je de wereld veroveren? Wil je voor mensen zorgen net zoals je eigen vader? Of wil je met je handen werken net zoals zijn vader? Of wil je opkomen voor de ander, net zoals de mijne? Hoop je mensen te inspireren en te bereiken zoals je eigen moeder hoopt te doen? Zal je een man of een vrouw liefhebben?

Zoveel vragen. En ik hoef geen antwoorden, nu nog niet. Vandaag is je eerste verjaardag, je hebt nog een heel leven voor je om te ontdekken wat de juiste vragen zijn en de nodige antwoorden daarop. Zolang jij je vragen maar altijd mag stellen en ik je mag helpen de passende antwoorden te vinden.

Lieve Hazel, vandaag vier jij je eerste verjaardag. En wat een heugelijk feit is dat. Ik mag al een jaar jouw moeder zijn. Alle vragen, alle antwoorden maken niet uit zolang ik maar tientallen jaren jouw moeder mag blijven. Je mag steunen, je lief mag hebben. Je mag troosten als je valt, je tranen van verdriet mag wegvegen. Je mag knuffelen wanneer, voor de eerste keer, je hartje wordt gebroken en nee durf te zeggen als ik denk dat dit beter is. Dat ik je mag geven wat je wil, wat je nodigt hebt heel je leven lang. Ook als dat betekent dat ik je niet alles geef, dat ik je af mag remmen wanneer nodig en enthousiasmeren als jij het even niet meer ziet zitten.

Om 13:22 startte mijn leven als moeder van jou. De wereld weet hoe moeilijk ik het vond die twintig minuten daarvoor te moeten doorstaan. Maar toen Boris vroeg of ik wilde doorzetten omdat jíj het nodig had, deed ik dat. Jij komt eerst. Je broer komt eerst. Hij maakte van mij een moeder, jij verdubbelde die betekenis.

Hazel, lieve Hazel. Huil, lach, zeur, zanik, babbel, klaag, mok, slaap, eet, drink en leef zoals je elke dag hiervoor hebt gedaan. Met alle pieken en dalen die deze dagen in zich hadden, was het een weergaloze reis afgelopen jaar.

Op naar je tweede.

Liefs,

Mama.