Anticonceptie na je zwangerschap - mijn keuze

Bijna drie maanden geleden schreef ik een artikel waarin ik liet weten welke keuze ik maakte omtrent anticonceptie. Ik slikte altijd trouw de pil voor de zwangerschappen en wilde nu wat anders. Ik koos voor een spiraaltje deze keer, de ‘nieuwe’ Kyleena. Ik zou een update schrijven na een aantal maanden om te laten weten hoe het beviel en hoe ik het plaatsen heb ervaren. Nou, heb je even?

Plaatsen

Het hoe, wat en waar van de Kyleena beschreef ik al in het vorige artikel dus mocht je wat meer informatie willen kan je dat artikel terug lezen. Vrouwen die hem na een bevalling plaatsen – tussen de acht en de twaalf weken nadien – ervaren minder pijn bij de procedure dan vrouwen die langer geleden of helemaal niet zijn bevallen. Hoe vond ik het plaatsen, vond ik het pijnlijk? Ik vond het absoluut niet prettig te noemen, dat zeg ik eerlijk. Heel pijnlijk? Nee, dat ook niet. Ik lig gewoon niet graag met mijn doos bloot, behalve bij bevallen en al mijn ratio de deur uitgaat omdat ik een kind eruit aan het persen ben. Ik ben nogal een preuts type bij tijd en wijle en weer met mijn benen wijd liggen bij een ‘vreemde’ is niet mijn favoriet. Het is wel zo dat dit gebeurde bij mijn verloskundige en dat vond ik prettiger dan bij de huisarts. En tja, het hoort erbij! Het plaatsen van de eendenbek vond ik heel erg meevallen maar ik was dan ook nog niet heel lang geleden bevallen, dat hielp. Wat ik enorm vervelend vond was het pakken van de baarmoedermond, ze moet die namelijk iets ‘trekken’ zodat ze het spiraaltje goed kan plaatsen. Dit vergelijk ik met een milde maar scherpe wee, alsof je ineens een flinke menstruatiekramp in je baarmoeder krijgt. Niet prettig maar te doen. Het spiraaltje zelf plaatsen had ik amper door omdat mijn lijf de pijnscheut van het trekken van de baarmoedermond nog aan het verwerken was. Naderhand bloed je een beetje en krijg je een verbandje om in te doen.

De gehele procedure duurt echt maar luttele minuten dus zo snel als dat je denkt; ‘kak, dit is niet tof!’ is het ook alweer voorbij. De pijn naderhand vond ik meevallen, ik hoefde niet met een kruik op bed. Ik had wat buikpijn maar kon daar goed mee omgaan omdat het heel duidelijk te plaatsen viel met de procedure. De dag erna viel de pijn van het plaatsen al heel erg mee. Later kwam er hele andere pijn opzetten.

Bloeden

Ik moest enkele dagen na het plaatsen ongesteld worden en dit gebeurde ook gewoon zoals mijn lijf van plan was. Wat dat betreft was de plaatsing van de spiraal te kort op mijn menstruatie om die uit te stellen. Ik bloedde tien dagen énorm, echt alsof de dam opengebroken was. Ik wist ook dat dit erbij hoorde, maar leuk was het niet. Ik heb vrijwel elke dag gebloed in de eerste tien weken dat ik de spiraal had. Altijd, elke dag wel een heel klein beetje. Dit mag ook en is niet vreemd. Dit kan zelfs tot acht maanden duren bij sommige vrouwen. De een heeft er maar enkele weken last van, de ander een volledig half jaar. Ik vind dat zelf echt erg lang en als ik dat had geweten vooraf had ik hem sowieso niet geplaatst. Ook omdat naast dat bloeden, pijn ook ervaren mag worden. En echte pijnscheuten alsof je constant menstrueert, 24/7. Ook dit mag een half jaar duren. Nou, dat vind ik echt heel lang.

Pijn & blaasontstekingen

De pijn van de spiraal was bij mij vanaf dag drie erg aanwezig. Ik kon amper boodschappen tillen of ik voelde ‘hem’ zitten. Pijnscheuten, krampen, steken etc. Op een gegeven moment kwam hier bij mij ook een blaasontsteking bij wat de pijn verergerde. Want tja, je baarmoeder en blaas zijn zusjes en zitten gezellig over elkaar heen in je lichaam. Pijn aan het een voel je vaak ook in de ander. De blaasontsteking ging naar mijn nieren omdat de verloskundige niet doorhad dat mijn pijn daarvan kwam. Ik ben namelijk na twee weken terug gegaan om te checken of hij wel goed zat en niet was gaan ‘zweven’. De pijn was mij echt teveel aan het worden. Maar, hij zat goed. Als de pijn aan bleef houden moest ik naar de huisarts. Dat heb ik gedaan en meteen een plasje ingeleverd want ik herkende symptomen van na mijn bevalling (toen ik ook blaasontsteking had). Ik kreeg een kuur maar die werkte helaas niet. De tweede kuur – onderhand drie weken verder qua pijn en klachten – begon eindelijk te werken op een van de laatste dagen van inname. Toen zat het al in mijn nieren. Onderhand weten de meeste die mijn site volgen wel dat ik daarna heel erg ziek ben geworden en er een derde kuur nodig was om de boel weer recht te trekken.

Ik werd beter van de blaasontsteking en van mijn helse griep. Ondertussen waren we al twee maanden verder. Ik bloedde nog steeds en de pijn van de baarmoeder was ook nimmer aflatend. Maar, het was teveel pijn dat dit eigenlijk mocht en acceptabel was. En toen kwamen er wéér klachten die wezen op een blaasontsteking. Die pijn schoot al vrijwel meteen naar mijn ‘flanken’ en ik wist dat dit foute boel was.

Huisarts

Ik heb toen 45 minuten bij de huisarts gezeten om al mijn klachten te behandelen. Want hij maakte zich zorgen en aan niks in mijn lijf kon hij zien wat er aan de hand was. Mijn plasje was namelijk schoon dus ik had geen blaasontsteking terwijl ik wel álle klachten had. Mijn bloed was schoon en mijn urine die op kweek was gezet bij de eerste blaasontsteking bevatte geen enkele bacteriën. Dus eigenlijk is er nooit een blaasontsteking geweest! Maar de pijn, meerdere organen die niet meer functioneerde, het klopte totaal niet. En dit alles begon toen ik de spiraal liet zetten.

De huisarts vond het heel lastig en hij wilde absoluut samen met mij erachter komen waarom ik zoveel last van mijn lijf had. Wetenschappelijk gezien kon mijn spiraal niet voor deze klachten en zoveel pijn zorgen. Dat kón niet. Maar het leek alsof mijn lijf met hand en tand zich tegen ‘iets’ aan het verzetten was. Voor mij was het duidelijk; mijn spiraal moet eruit. Als het dit niet zou zijn dan zou ik doorgestuurd worden naar het ziekenhuis, naar de uroloog, om verder te kijken wat het dan wél is. Maar ik wilde eerst die spiraal eruit, als er een kleine kans was dat hij voor deze problemen zorgde dan nam ik het geld, de tijd en de moeite absoluut voor lief.

De verloskundige schrok enorm van mijn klachten en snapte niet hoe dit met de spiraal te maken kon hebben. Maar het was té toevallig dus verwijderen leek gewoon verstandig, alleen al om het uit te sluiten. Het verwijderen kostte 30 seconden en deed vrijwel geen pijn. Meteen die avond voelde ik het al; ik kon weer normaal plassen, had geen verlammende rugpijn, kon mijn kinderen fatsoenlijk de trap op tillen en ik had geen extreme krampen meer.

De spiraal was de veroorzaker van heel veel pijn en leed. Maar wat was ik blij dat we de reden hadden gevonden!

En nu?

Mijn huisarts zei ook tegen mij gedurende mijn lange afspraak dat hij de Kyleena niet zet en ook nooit wil gaan zetten. Daar schrok ik van aangezien mijn verloskundige hem wel prefereert. De voordelen wegen niet op tegen de nadelen is zijn conclusie en de Kyleena is van dezelfde eigenaar als de Mirena. Het bedrijf wilde een nieuw product op de markt brengen omdat de verkoop van Mirena tegenviel. De lange termijn consequenties van de Kyleena – vindt hij – zijn nog niet voldoende duidelijk en tot die tijd zal hij hem niet zetten.  Wellicht iets om met jouw huisarts over te hebben mocht je over de Kyleena twijfelen.

Ik voel mij éindelijk weer kiplekker! Geen pijnscheuten, verrekt nare steken, gevoelige nieren, beurse rug, pijnlijke blaas of moeite bij het plassen meer voor mij. Ik kan niet zeggen hoe vervelend het was om twintig keer per dag met pijn te plassen, om mijn kinderen niet goed op te kunnen tillen zonder pijn in mijn rug. sporten was totaal geen optie want dan klapte ik dubbel van steken in mijn baarmoeder. Wat een opluchting om dat niet meer te hoeven ervaren op dagelijkse basis!

Dus, wat betekent dit voor een ieder die de Kyleena overweegt? Niks. Want mijn lijf is jouw lijf niet. Mijn lijf heeft zich met hand en tand compleet verzet tegen het dingetje, met al haar kracht en macht. Ik heb de afgelopen drie maanden behoorlijk veel pijn gehad, pijn die je niet hoort te hebben. Ik moet wel zeggen dat de pijn die je wél mag hebben van de spiraal ook best pittig is. Nee, niet iedereen heeft die pijn of heel lang maar ik heb zoveel berichten gehad van jullie die zich herkende in een deel van mijn verhaal. Ik vind het bijna bizar te noemen. En niet enkele of tientallen maar hónderden reacties met negatieve ervaringen. Dus nee, dat kreng komt nooit meer mijn lijf in. Los van de heftige klachten die ik specifiek had, vond ik de algemene klachten ook al teveel en het absoluut niet waard, dat is de persoonlijke conclusie die ik absoluut kan trekken.

Wat nu? Weer terug naar Ome Rubbertje en ik ben van plan eerst geheel te ontzwangeren voordat ik überhaupt over een andere vorm van anticonceptie na ga denken. Volgend jaar kijk ik nog wel een keertje verder en kan ook zijn dat dit het is voor ons tot Boris bij de beste dokter langsgaat. Prima, dit werkt voor ons ook goed en ik heb geen behoefte meer aan enig polonaise aan mijn lijf op wat voor manier dan ook. Het is een keertje klaar!

Liefs,

Elise Joanne