PicsArt 08 30 03.17.32 1024x712 - Het Moederschap, door Yvonne Louise - Vier maanden slaapregressie

Tijd voor een nieuw verhaal vanuit Yvonne, moeder van Cas. Deze keer over slapen, dutjes en verandering. Want Cas sliep door maar nu?

Yvonne Louise heeft dus eerder geschreven, in de rubriek ‘vol verwachting’. Als je haar eerdere verhalen wil lezen dan kan je hier klikken. Eline heeft met liefde dat stokje overgenomen en haar verhalen kan je hier bekijken. Yvonne Louise is zelf ook te volgen op Instagram en laat daar vaak haar avonturen met Cas en vriend zien. Voor haar eerdere stukken binnen deze rubriek kan je hier klikken.

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen over de nacontrole, zes weken na mijn bevalling. Ik vertelde hoe het met mij ging en wat ik moest (leren) accepteren. Vandaag vertel ik over de periode die ik tot nu toe het zwaarst vind, sinds ik moeder ben. Cas sliep door vanaf dat hij zes weken oud was maar daar komt ineens verandering in. Wanhopig en vermoeid probeer ik van alles en dan blijkt dat er zoiets bestaat als een vier maanden slaapregressie.

Cas is bijna zeven weken oud en krijgt een steeds duidelijker ritme. Over de nachten hebben wij niets te klagen. Vanaf zes weken is hij door gaan slapen. De laatste avondfles is meestal rond 22:00 uur en tussen zes en zeven uur in de ochtend krijgt hij de eerste fles van de nieuwe dag. Wij brengen hem na die fles weer naar bed waarna hij weer in slaap valt. Ik heb dan ruim de tijd om eventueel nog wat te slapen, mij te douchen, aan te kleden en te ontbijten. In de weken die volgen gaat hij steeds langer uitslapen. Gemiddeld tot half 10. Wat een heerlijkheid maar ik besef mij ook dat het zo ineens anders kan zijn.

Het is augustus 2020 als een eerste hittegolf ons land bereikt. De eerste dagen heeft Cas er nog niet zoveel last van maar dat veranderd na mate de temperatuur (ook in huis) oploopt. Hij is jengelig en heeft sneller honger/dorst, wat ik mij heel goed kan voorstellen deze tropische dagen. Cas heeft vanaf het begin altijd in een Puckababy geslapen maar dat vind ik momenteel onverantwoord. Het is onduidelijk of de onrust die hij nu in de nacht heeft komt door het ontbreken van het inbakeren, de hoge temperatuur op zijn kamer of een combinatie van beide.

Na een aantal tropische dagen lukt het ons niet meer om de temperatuur op de slaapkamers omlaag te krijgen. Het is zweten en puffen. Hoewel het in de woonkamer ook bloedheet is, is het er wel een paar graden koeler en zo besluit ik een aantal nachten beneden te slapen. Cas in de box en ik op een matras er naast.

De hittegolf duurt uiteindelijk twaalf dagen. Wij hopen weer wat meer slaap te kunnen krijgen maar helaas. Cas blijft onrustig, ook nu hij de puckababy weer aan heeft maar na een aantal dagen gaat het toch weer goed. Daar waar Cas eerst nog tot de laatste avondfles bij ons beneden was – slapend in de box – brengen wij hem nu rond 19u naar bed. Wij hebben een bed ritueel gecreëerd en hij heeft dat meteen goed opgepakt. Het geeft ons meer rust in de avond.

Eind augustus, wanneer hij net voorbij de drie maanden is, komt hij steeds vroeger voor zijn eerste fles. En het duurt niet lang voordat hij het midden in de nacht op een krijsen zet. Zijn buik knort en hij heeft écht honger. Die nacht dacht ik dat het eenmalig was maar niets blijkt minder waar. De twijfel slaat toe als wij een aantal nachten achter elkaar ineens weer nachtvoedingen moeten geven. Is hij in de war omdat hij nu eerder naar bed gaat? Of krijgt hij misschien niet genoeg voeding en heeft hij daarom in de nacht weer honger?

Begin september kan Cas ineens van zijn rug naar zijn buik rollen. Dat betekent dat wij hem niet meer mogen inbakeren. De nachten worden erger en erger. Is er nu nog meer onrust omdat hij met zijn armen uit de slaapzak ligt? Hij is huilerig en wij moeten er meerdere keren per nacht uit om hem zijn speen terug te geven.

Ik besluit te bellen met een verpleegkundige van het consultatiebureau. Ik leg de situatie uit maar voel mij niet helemaal gehoord. ‘Een baby van deze leeftijd hoeft nog helemaal niet door te slapen.’ Nee, dat weet ik maar het is toch gek als hij dat wel deed en ineens niet meer? Als ik vertel dat ik het idee heb dat hij honger heeft krijg ik verschillende antwoorden. Van geen nachtfles meer aanbieden tot de flessen ophogen. En van meer water met minder schepjes voeding tot geen late avondfles meer aanbieden. Vooral het laatste advies vind ik een bijzondere. Ik zit met een hongerig kind die in de nacht weer komt voor een fles en nu moet ik juist een fles er af doen? Er liggen nu meerdere plannen op tafel en het komt er eigenlijk op neer dat ik zelf maar uit moet zoeken welk plan ik ga volgen. Ik had op dit punt iets meer steun en begeleiding verwacht. Ik luister naar mijn gevoel dat hij heel hongerig is en besluit hem meer voeding aan te bieden, verdeeld over de dag. Hij drinkt er lekker van maar het lost niet direct iets op.

Het is midden september, alweer een maand later. Wij besluiten niet direct een fles te geven wanneer hij huilt, omdat wij er niet meer zo zeker van zijn dat hij echt honger heeft. Het geknor wat ik in de nacht hoorde als ik hem ging halen is verdwenen en ik zie in zijn gedrag ook iets anders. Het lijkt er op dat hij wakker wordt en dan niet meer in slaap kan komen. Het moet toch niet zo zijn dat hij een fles nodig heeft om weer te kunnen slapen, terwijl hij eigenlijk geen honger heeft? Al weken slapen wij slecht. Hier en daar veranderd er wel iets maar feit blijft dat wij veel met Cas bezig zijn in de nacht en maar weinig uurtjes slaap pakken. Wanneer hij weer compleet overstuur is neem ik hem maar even bij mij in bed. Is dat wat hij nodig heeft, wat extra liefde? Hoewel ik intens geniet van deze knuffels in het diepst van de nacht, blijkt dat ook dit niet de oplossing is. Meneer is klaarwakker en het maakt niet uit dat ik hem wat extra geborgenheid bied.

Het breekt op. Als ik weet wat er is dan kan ik best flexibel zijn en mij aanpassen maar nu is mij gewoon niet duidelijk wat er is. Als er al iets is. Wel heb ik gelezen over de vier maanden slaapregressie. Dit zou het heel goed kunnen zijn maar zeker weten doe ik het niet. Is het een fase en gaat dit weer voorbij? Zo ja, hoe doorbreek je dit dan of gaat hij dit zelf doen? Ik heb zoveel vragen maar geen antwoorden. Mijn vriend en ik besluiten nachtdiensten te gaan introduceren. Om de nacht is het de verantwoordelijkheid van de ander. Dit lijkt ons de enige manier om voldoende te slaap te krijgen. Als ik wakker wordt na een brakke nacht verheug ik mij bijna op de aankomende nacht want hoewel ik van alles wakker wordt mag ik dan toch blijven liggen. Op dit moment voelt dat als een enorme luxe.

De eerste dag van oktober besluit ik om rijstebloem aan de laatste fles toe te voegen. De voeding wordt zo dikker en op internet heb ik er goede verhalen over gehoord. Baby’s zijn beter verzadigd en zouden langer zonder fles kunnen. Het is de moeite waard om te proberen. Hij vind het erg lekker maar het geeft nog niet het resultaat dat wij willen. Hij komt gewoon weer voor een nachtvoeding. Het lijkt toch steeds meer een gewoonte te zijn geworden. Dat hij wakker wordt en dan maar gaat huilen. Dit patroon moeten wij doorbreken en wij spreken af dat wij hem vanaf nu geen nachtvoeding meer gaan geven. Op 6 oktober bereiken wij een dieptepunt. Het is de nacht van mijn vriend en hij is er minimaal twaalf keer uitgegaan. Cas werd telkens wakker en ging huilen. Mijn vriend ging er uit om hem zijn speen terug te geven. Soms viel hij dan weer in slaap om zich na een tijdje weer te melden, soms moesten wij een tijdje naar gehuil en/of gebabbel luisteren. Wel was heel duidelijk dat hij geen honger had.

Met wallen tot aan mijn knieën mail ik nogmaals naar de verpleegkundige van het consultatiebureau. Ik som weer al mijn bevindingen op in de hoop dat zij zien wat ik mis. De slaapjes overdag zijn inmiddels ook onrustiger geworden. Cas wordt telkens wakker en schreeuwt om zijn speen. Ik haast mij naar boven om hem die te geven want meestal valt hij dan weer even in slaap en kan ik nog even bijkomen. Wanneer Cas weer ligt te slapen breek ik. De tranen lopen over mijn wangen. Mijn vriend appt om te vragen hoe het gaat en ik vertel dat ik er helemaal doorheen zit. Hij vraagt mij wat er dan is en precies op dat moment word ik gebeld door de verpleegkundige. Ze vertelt dat het best zou kunnen zijn dat Cas dingen afdwingt. Dat hij met zijn vijf maanden al heel goed door heeft wat hij moet doen om ons in beweging te brengen.

De verpleegkundige bied een luistert oor en toont veel begrip. Terwijl ik met haar aan het bellen ben, belt ook mijn vriend wat een irritante toon door het gesprek heen veroorzaakt. Ik hang een paar keer op maar hij blijft bellen. Ondertussen is Cas wakker en zet het weer op een schreeuwen. De verpleegkundige vertelt niets vermoedend door en ik krijg eigenlijk niets meer mee van het gesprek. Ik zet de babyfoon uit maar het geschreeuw is zo hard dat ik het zo ook hoor. De verpleegkundige zegt dat ik eens moet testen wat er gebeurt als ik Cas eens niet zijn zin geef en eens laat huilen. Op dit moment weet ik niet of ik daar achter sta. Uit schaamte dat Cas nu weer zo huilt en ik daar eigenlijk direct iets aan wil doen én omdat ik zo snel mogelijk wil ophangen ga ik niet meer in op wat ze zegt zodat het gesprek ten einde komt. Ik haal Cas gauw uit zijn bed.

Op mijn telefoon zie ik ondertussen dat ik een aantal gemiste oproepen, een smsje en een paar appjes van mijn vriend heb. De tekst; ‘Waarom reageer je niet meer als ik vraag wat er is? Vervolgens druk je mijn telefoontjes weg. Ik maak mij zorgen’. Ik bel hem snel. Cas ligt in mijn armen en begint weer te krijsen. Niets helpt dus ik besluit om dan ook maar gewoon niets te doen. Het kan mij allemaal even niets meer schelen. Ik ben op. Hij zoekt het maar even uit. Na een aantal minuten kijkt hij mij vragend aan en wordt weer rustig. Krijg nou wat. Ik prijs hem de hemel in en knuffel hem. Goed gedrag moet je belonen toch? Mijn vriend komt net terug uit zijn werk en Cas zet het weer op een krijsen. Hij wil Cas bij mij weghalen om mij te ontlasten maar ik weiger. ‘Laat hem maar krijsen. Net werd hij ook vanzelf stil toen ik niets deed.’ Ik wil niet dat hij nu zijn zin krijgt. En prompt stopt het huilen weer na een paar minuten. Hij is zelfs weer vrolijk.

Ik plaats vervolgens een eerlijk en kwetsbaar bericht op Instagram over de vier maanden slaapregressie. Dat ik van alles heb geprobeerd en het gewoon even niet meer weet. Ik krijg heel veel lieve reacties en er is één iemand die mij een artikel van een slaapcoach doorstuurt. Dezelfde avond lees ik die en alles lijkt ineens op zijn plek te vallen. Er staat dat je tijdens de vier maandenslaapregressie moet oppassen dat baby’s geen slaapassociaties ontwikkelingen. Het kan zijn dat ze afhankelijk worden van gesus, gewieg, een fles of een speen. Zonder die associatie kunnen zij niet meer in slaap vallen. Dat een slaapcyclus van een baby van deze leeftijd ongeveer 45 minuten is. Verrek, het klopt dat Cas na ongeveer drie kwartier wakker wordt en gaat huilen. Wij verlengen dan zijn slaap door die stomme speen. Dat is exact wat wij de laatste nachten ook hebben gedaan.

Wij dachten dat wij zo van die nachtfles afkwamen. Dat wij het moment van de voeding zo uitstelde tot de volgende ochtend. Van die nachtvoedingen waren wij al lang af maar wij hebben iets anders in de hand gewerkt. WIJ hebben hem afhankelijk gemaakt van de speen. Bij iedere kick dat hij gaf rende wij naar zijn kamer om hem zijn speen te geven. In de hoop dat hij weer snel ging slapen en wij zo ook aan onze nachtrust kwamen. Wij kozen voor een snelle en makkelijke weg en hebben totaal niet doorgehad dat het nu, op de langere termijn, alleen maar problemen oplevert. Cas heeft een slaapassociatie met de speen gekregen. Verderop in het artikel staan nog veel meer herkenbare dingen. Het lijkt een één op één kopie te zijn van wat er speelt bij ons. De oplossing? De speen cold turkey weg te nemen en nooit meer aan te bieden. Cas moet leren hoe hij zonder hulp van wat dan ook zélf weer in slaap kan vallen.

Die avond, op 9 oktober, besluiten wij vol vertrouwen dat het speentijdperk is afgelopen. Wij gaan er vanuit dat het de komende dagen en nachten heel zwaar gaat worden maar nooit ben ik zo zeker geweest van het plan. Dit is het antwoord op al mijn vragen die ik had. Zo werkt dat bij mij altijd. Als ik weet wat er speelt kan ik de controle weer nemen en is mijn doorzettingsvermogen grenzeloos. Jammer voor Cas maar dit gaan wij winnen!

Tegen 21:00 uur wordt Cas wakker en begint te huilen. Ik zou bijna uit reflex opstaan om hem de speen te geven maar dat gaan wij dus niet meer doen. Het gaat van een zeur huiltje naar compleet overstuur. Van zacht naar gillen. Wij hebben hem geprobeerd te troosten maar dat werkt al een tijdje niet meer. Hij wil zijn speen, dat is overduidelijk. Die geef ik hem niet en besluit maar weer naar beneden te gaan. Wij zetten het geluid van de babyfoon uit en de televisie harder. Sorry jongen maar ooit zul je ons dankbaar zijn. Ik zal liegen als wij het op dit moment niet verschrikkelijk moeilijk hebben. Wij proberen ons af te sluiten maar kunnen het programma op televisie echt niet meer volgen. Telkens werpen wij een blik op de camera van de babyfoon. Hoe ligt hij er bij? Wat vertelt zijn gedrag en zijn houding ons? Met een verhoogde hartslag hopen wij vurig dat wij hier goed aan doen. Het duurt 21 minuten en ineens is het stil. Wij kijken elkaar aan. Wow! Hij is zelfs weer gewoon in slaap gevallen. Dat wij dit meemaken nog voordat wij de nacht in gaan heeft ons enorm gesterkt. Dit gaat ons helpen om verder door te zetten. Kom maar op!

In de nacht slaakt Cas een paar keer een kreet. Het is niet helemaal duidelijk of hij dit in zijn slaap doet of even wakker is. Hij is onrustig maar dat is hij al weken dus dat is niets nieuws. Iets na 03:30 uur begint hij weer met zijn typische zeurhuil. Dit is het afdwingen van iets. Wij blijven in bed liggen en wachten af wat er gaat gebeuren. Opnieuw duurt het 20 minuten voor hij weer stil is. Wij horen hem vervolgens vrolijk babbelen in zijn bedje. Dat is ook wel fijn, kennelijk is dit voor hem niet een hele nare ervaring. Na twintig minuten babbelen valt hij weer in slaap. Wat ben ik trots! Hij is zonder hulp van ons van een klaarwakkere toestand zelf weer in slaap gevallen. Hoewel wij dus bijna een uur hebben wakker gelegen vind ik het een enorm geslaagde nacht.

De nachten daarna zijn pittig maar zeer goed te doen. Wij merken al zo snel verandering. Het zeuren om die speen wordt steeds korter. Hij geeft het sneller op én hij kan zichzelf steeds beter en makkelijker troosten en in slaap krijgen. De slaapjes overdag zijn korter dan wij gewend zijn maar ik heb er alle vertrouwen in dat hij die cyclussen van 45 minuten daar uiteindelijk ook weet te doorbreken.

Na een dag of vier is Cas zijn speen volledig vergeten. Hij dwingt het niet meer af. Hij is een beter slaappatroon aan het ontwikkelingen en het gaat steeds beter. Een week na het wegnemen van de speen zijn onze nachten weer zoals zij waren vóór de slaapregressie. Er is weer rust en slaap in huize Jans(s)en. De slaapregressie, gerekend vanaf het moment dat hij weer kwam voor een nachtvoeding tot aan nu, heeft zeven weken geduurd. Het begon net nadat hij drie maanden werd en eindigde net voor de vijf maanden. In die periode voelde ik mij onzeker en machteloos maar nu zit ik weer vol vertrouwen. Er zijn meerdere slaapregressies dus mogelijk gaan wij nog meer van dit soort periodes in maar ik heb nu zelf ervaren dat een fase écht een fase is. Dit gaat mij helpen om een eventuele volgende te doorstaan. Het moederinstinct dat ik compleet kwijt was, is weer helemaal terug. Rust in huis, rust in hoofd. Heerlijk! Het gaat zelfs zo goed dat hij de laatste dagen van oktober lijkt aan te geven geen late avondfles meer te willen. Op 30 oktober besluiten wij de fles van 22u/23u weg te nemen en sinds die tijd slaapt hij vanaf het moment dat wij hem in bed leggen rond een uur of 19:00 tot de volgende ochtend. Cas is weer de goede slaper van het begin en wij prijzen ons daar nu nog gelukkiger mee. Voor zolang het duurt dan.

Veel liefs,

Yvonne Louise.