PicsArt 08 30 03.17.32 1024x712 - Het Moederschap, door Yvonne Louise - Uit de kraambubbel!

Tijd voor een nieuw artikel van Yvonne Louise, in haar nieuwe rubriek ‘Het moederschap. De kraamweek zit er op en het is tijd voor het echte leven. En dat is even wennen. Lees je mee?

Yvonne Louise heeft dus eerder geschreven, in de rubriek ‘vol verwachting’. Als je haar eerdere verhalen wil lezen dan kan je hier klikken. Eline heeft met liefde dat stokje overgenomen en haar verhalen kan je hier bekijken. Yvonne Louise is zelf ook te volgen op Instagram en laat daar vaak haar avonturen met Cas en vriend zien. Haar laatste verhaal was het bevallingsverhaal, mocht je die nog niet hebben gelezen, wellicht goed om te doen voordat je in dit verhaal duikt.

De kraamweek zit er op en de kraamverzorgster is vertrokken. Mijn vriend heeft nog tweeën halve week vrij. Super fijn, want ik ben nog volop aan het herstellen en ik kan de rust en hulp dus wel gebruiken. Daarna is het toch echt tijd om uit de kraambubbel te komen en alles van vóór Cas weer in ons leven toe laten.

Op mijn verzoek komt de verloskundige acht dagen na de bevalling nog even op bezoek. Ik heb nog zo’n last van de hechtingen en volgens haar zal het helpen als ze de knoopjes losknipt. Tussen mijn benen wordt er flink gefriemeld. De knoopjes zitten nogal strak op de huid en zij moet er eerst onder komen om ze door te kunnen knippen. Om dat voor elkaar te krijgen moet ze er iets aan trekken en daardoor staat er nog meer spanning op. Ik vind het gevoelig en naar. Gelukkig is het snel achter de rug. Ze denkt dat ik al snel verlichting zal ervaren.

Anticonceptie komt ter sprake. Hier heb ik zelf ook al over nagedacht aan het einde van mijn zwangerschap. En dat is heel dubbel hoor. Vier jaar lang totaal niet mee bezig geweest en nu ineens is het weer belangrijk. Opnieuw hormonen en deze keer weer om níet zwanger te worden.

Willen wij ooit een tweede kindje? Geen idee. Zo ver ben ik nog niet. Het zijn pittige jaren geweest. Ik wil rust in en aan mijn lijf en volop genieten van Cas. Ik wil afwachten of het ooit weer gaat kriebelen en dan zien wij wel weer verder. De wens is er voor nu dus niet. Zeer zeker niet zo snel. En hoewel zwanger worden absoluut niet vanzelfsprekend was en is, ben ik mij er wel heel erg van bewust dat het kán en dus moet het; anticonceptie. Ik kies weer voor gemak, controle en voor mij het enige bekende; de anticonceptiepil.

Op advies van de verloskundige zal ik drie weken na de bevalling starten met de pil. Dit mag al zo snel. Ik heb begrepen dat als je dan start, de eerste strip al veilig zou moeten zijn. Wil je later beginnen, dan moet je wachten op je eigen cyclus en dan is de eerste strip nog onveilig. Niet dat ik nu al van wippestijn wil gaan (de gedachten alleen al doet nog véél te zeer) maar wachten op een eigen cyclus? Ha, nou nee! Dat kennen we, dat duurt mogelijk nog eeuwen. Om die reden zal ik dus al snel van start gaan.

Het voelt eenzaam en verdrietig dat er door Corona zo’n afstand is tussen ons nieuwe gezin en onze familie. En dan met name met onze ouders. Aan beide kanten zijn zij voor het eerst opa en oma geworden en wat zijn zij trots! Weken, nee maanden heb ik geen fysiek contact met ze gehad. Zij hebben de laatste lootjes van mijn zwangerschap buiten de anderhalve meter moeten beleven. Zij hebben Cas niet kunnen voelen schoppen in mijn buik en zij konden mij niet knuffelen na het verlies van onze hond.

Na de geboorte van Cas hebben zij op afstand even gekeken maar het voelt voor ons niet goed. Wij konden ze niet langer bij ons en bij Cas weghouden. Hoe lang zou het nog duren? En hoe krom is het dat Cas en ik door het ziekenhuispersoneel, de verloskundige en kraamzorg werden verzorgd en vastgehouden. Vele handen zonder handschoenen en niemand droeg een mondkapje. En hoe dubbel is het dat iedereen weer naar de kapper, therapeut en specialist mag maar wij de meest dierbare mensen in ons leven op afstand moeten houden. Na lang wikken en wegen komen wij tot de conclusie dat wij voor onze ouders een uitzondering maken. En zo bel ik mijn ouders om te zeggen dat het mag. Zij mogen komen en zij mogen hun kleinkind vasthouden, als zij het ook aandurven. En zo vloog ik na al die maanden mijn ouders huilend in de armen. Ik kon als kersverse moeder weer even kind zijn. Dát en het mogen aanschouwen hoe zij Cas in hun armen namen waren voor ons magisch. Een moment die ik niet had willen missen.

Op tweede pinksterdag is het precies twee weken geleden dat ik ben bevallen. Lichamelijk maak ik de afgelopen dagen echt fijne sprongen. Het doorknippen van die knoopjes maakt écht een wereld van verschil, er staat geen spanning meer op! Curanol (zowel de zalf als tabletten) zijn een echte succesformule als het gaat om aambeien. En nu dat beide dus zoveel beter gaat kan ik ook weer veel prettiger en langer zitten. Halleluja! Daar waar mijn bekkenbodem(spieren) een paar dagen geleden nog mega protesteerden tijdens en na een wandelingetje, gaat dat ook al beter. Gister kon ik weer een rondje van 20 minuten maken door het park, op een normale snelheid. En die bankjes kon ik gewoon voorbij lopen. De stuwing is volledig weg en mijn borsten zijn van porno formaat weer bijna naar de oude vertrouwde cup. Dat is dan wel weer jammer. Eerlijk is eerlijk.

Met Cas gaat alles goed. Het is een heerlijk tevreden mannetje die alleen huilt als er echt iets is. Op 5 juni is hij achttien dagen oud. Er komt een verpleegkundige van het consultatiebureau bij ons thuis. Zij weegt Cas en hij is 4,4 kilo. Ik vind het moeilijk in te schatten hoeveel (kunst)voeding ik mag aanbieden. Als ik er naar vraag krijg ik tig verschillende antwoorden. Dat vind ik lastig, ik hoor graag gewoon één optie, maar het komt er op neer dat wij Cas meer voeding mogen aanbieden en ik zelf maar een beetje moet stoeien met de hoeveelheid. Dit omdat hij de laatste dagen alle flessen helemaal leegdrinkt.

Die nacht laat hij voor het eerst 4,5 uur tussen de laatste avondfles en de eerste nachtfles. Dat is toch wel erg lekker hoor. De drie uur die hij hiervoor strikt aanhield is voor mij vaak net te kort. Ik heb er moeite mee om na het voeden weer in slaap te vallen. Ik lig dan nog zo lang wakker. Tegen de tijd dat ik dan net weer lekker slaap meld hij zich alweer. Wij hebben wel het geluk dat hij tussen die voedingen door super goed slaapt. Geen gehuil of gepiep, het is muisstil en dat is erg fijn.

Twee dagen later willen mijn vriend en ik graag de weekboodschappen in huis halen. Tot die tijd heeft mijn vriend om de paar dagen boodschappen gedaan op de fiets. Maar nu ik weer kan rijden -ik ben de enige met een rijbewijs- is het fijn om voor een hele week inkopen te doen. Wij zien het, door Corona, alleen niet zitten om met een pasgeboren baby de supermarkt in te gaan. Wij besluiten Cas naar mijn ouders te brengen. Zij staan te popelen om hem even voor zichzelf te hebben.

In de auto op weg naar de supermarkt kijk ik mijn vriend aan. ‘Is het gek dat ik hem zo makkelijk en zo snel al achter kan laten?’ Ik laat mij leiden door de vele verhalen die ik lees en hoor. Dat het onwennig en moeilijk zou zijn en dat je iedere seconde aan je kind denkt en je afvraagt of alles wel goed gaat. Zo voelt het voor mij niet en even ben ik bang dat ik dan niet genoeg voel voor Cas. Gelukkig weet ik al snel dat dit onzin is. Ik ben gek op mijn zoon. Ik ben gewoon precies de moeder die ik dacht en hoopte te zijn; een die haar kind met een gerust hart ergens achter kan laten. Mijn vriend blijkt er overigens ook totaal geen moeite mee te hebben. Na een halfuur pikken wij Cas weer op en halen wij de kusjes en knuffels ruimschoots in.

Cas is 24 dagen oud wanneer wij een eerste lachje spotten. Is dit nou toeval? Beeld ik mij dit nou in? Mijn vriend geeft aan het ook te hebben gezien. Wanneer ik Cas verschoon kunnen wij er niet meer om heen. Hij lacht en hoe! Zelfs zijn ogen stralen en lachen mee. Het is de mooiste lach die ik ooit heb gezien. Een eerste échte mijlpaal in zijn ontwikkeling en wat een leuke. Het maakt mij intens gelukkig. Hij lijkt met zo’n lach een bevestiging te geven dat hij het fijn vindt met ons.

En dan is het 11 juni, de allerlaatste dag dat mijn vriend thuis is. Morgen, vrijdag, zal hij weer werken. Het is eigenlijk wel lekker dat hij daarna direct weekend heeft. Zo kunnen we allebei even wennen voordat hij weer fulltime aan de bak gaat. Het zal best gek zijn om hem niet meer alle dagen om mij heen te hebben. Ik vond het onwijs gezellig en daarbij voelde het zeker in het begin ook als noodzakelijk. Met alleen die vijf dagen vaderschapsverlof hadden wij het nooit gered. Ik kon hem nog niet missen. En ik wilde dat ook helemaal niet. Het is zo’n bijzondere en heftige periode. Het was heerlijk om samen te kunnen wennen aan ons nieuwe leventje.

En nu is het tijd om alles van vóór Cas ook weer in ons leven toe te laten. Dat zal druk en misschien soms iets teveel zijn. Het zal de ene dag beter gaan dan de andere dag. Ik zie er niet tegenop, ik kijk er in zekere zin zelfs wel een beetje naar uit. Ik ben er aan toe om samen met Cas een ritme te gaan zoeken die hopelijk voor ons allebei werkt. En is het even een rampendag, dan moeten wij die doorkomen tot de klok van zes waarna wij huilend terecht kunnen in de armen van mijn vriend. Zijn vader. Eigenlijk begint nu ook voor mij het fulltime werken. In de mooiste functie en rol ever; Moeder.

Op 12 juni vertrekt mijn vriend in de vroege ochtend naar zijn werk. 24 dagen zijn wij met z’n drietjes geweest en hebben wij kunnen wennen aan het gezinsleven, maar nu is het tijd om uit de kraambubbel te komen. Wanneer Cas slaapt ga ik ook plat. Dit wil ik nog wel even een tijdje proberen vol te houden. Ik merk dat mijn lijf er behoefte aan heeft en het doet mij goed. Ik neem dan bijvoorbeeld de laptop mee naar boven en kijk een serie in bed, want slapen overdag heb ik nog nooit gekund.

Het begint op te vallen dat Cas de afgelopen week steeds een fles overslaat in de avond. Hij meld zich niet voor de fles van 19u maar ligt dan heerlijk te slapen bij ons of in de box.  Na de laatste avondfles brengen wij hem naar bed en meestal duiken wij er dan ook direct in. Wanneer hij bijna vier weken oud is wordt hij wel wakker voor die fles. En in de nacht komen wij er achter wat dit voor effect heeft. Nadat wij hem om 21:30u de laatste avondfles hebben gegeven verwachten wij hem rond 00:30u weer, maar ik word uit mezelf ineens wakker om 02:45u. Ik knipper nog eens met mijn ogen. Zie ik dit nou goed? Heb ik zijn voeding nou gemist en heeft mijn vriend hem de fles gegeven? Dat kan bijna niet want ik hoor zelfs ieder kuchje!

Mijn vriend is inmiddels ook wakker. Wij kijken op de babyfoon. Cas ligt te slapen in zijn bedje. Geen beweging. Een goed teken, zou je zeggen maar het voelt toch wat vreemd. Ik stap mijn bed uit en loop naar zijn kamertje. Oke, hij ademt. Hij leeft nog. Even staan wij samen naar het bedje te staren en besluiten vervolgens maar weer ons bed in te kruipen. Ik vind het zo knap dat hij er ineens zo lang tussen kan houden. Je zou denken dat je nu heerlijk wat slaap kunt inhalen maar niets is minder waar. Ik ben onrustig en doe geen oog meer dicht. Ik lig in het donker naar het plafond te staren en te wachten tot hij zich alsnog meld voor de fles. Dat doet hij zo’n driekwartier later, rond 03:30 uur. Vervolgens meld hij zich nog een keer, deze keer weer stipt drie uur later. Het is half zeven en ik hou hem lekker bij mij in bed. We knuffelen samen wat en vallen uiteindelijk weer in slaap. Het is 08:30 uur als ik op de wekker kijk. Wow, dit is wel een heerlijke zondagochtend!

Het geeft inzichten. Duidelijk was al dat hij een fles kon overslaan, maar dit deed hij voor deze nacht eigenlijk op een voor ons ongunstig tijdstip. Ik besluit dan ook om hem in de avond wakker te maken voor de fles in de hoop dat hij ‘m in de nachten gaat overslaan. Wishfull thinking misschien, maar wel de moeite waard om te proberen. Het pakt gelukkig uit zoals ik had gehoopt. Het wisselt nog een beetje maar in de nacht laat hij nu gemiddeld  4,5 tot 6 uur tussen de avondfles en de eerste fles van de nieuwe dag. Laatst zelfs bijna 7,5 uur! Dat betekent dat wij ons als jonge ouders erg bevoorrecht voelen met zo’n lekkere slaper. Zo komen wij ook net aan genoeg uurtjes slaap in de nacht. Dat maakt dat het overdag ook een stuk makkelijker is om voor Cas te zorgen. Wij redden het prima met z’n tweeën en het bevalt mij dus goed.

Er is wel één groot ding wat ik erg lastig vind. En wat mij zo machteloos maakt. Ik heb dan ook al van alles geprobeerd met als gevolg dat ik mijn eerste grote fout als moeder heb gemaakt. Ik heb gejankt van schuldgevoel. Ik vertel je er in mijn volgende blog alles over.

Veel liefs,

Yvonne Louise.