PicsArt 08 30 03.17.32 1024x712 - Het Moederschap, door Yvonne Louise - Mijn eerste grote fout als moeder..

Het gebeurd ons allemaal, de vraag is wanneer en hoe ernstig. We maken als ouders, als moeder een ‘fout’ en voelen ons verschrikkelijk schuldig. Ik heb als moeder Fos wel eens van ons bed zien vallen, ik was net te laat. Op z’n hoofdje. Ik zie het nog gebeuren. En vergeten zal ik het nooit. Yvonne deelt vandaag haar verhaal, iets met een behoorlijke brandblaar en een kruik. Lees je mee?

Yvonne Louise heeft dus eerder geschreven, in de rubriek ‘vol verwachting’. Als je haar eerdere verhalen wil lezen dan kan je hier klikken. Eline heeft met liefde dat stokje overgenomen en haar verhalen kan je hier bekijken. Yvonne Louise is zelf ook te volgen op Instagram en laat daar vaak haar avonturen met Cas en vriend zien. Haar laatste verhaal was het bevallingsverhaal, mocht je die nog niet hebben gelezen, wellicht goed om te doen voordat je in dit verhaal duikt.

Na een kraamtijd van ruim drie weken is mijn vriend weer aan het werk gegaan. Cas en ik redden het heel goed met ’n tweetjes. Hij is een tevreden mannetje en doet het goed. Er is echter wel één ding waar ik moeite mee heb en wat mij een gevoel geeft van machteloosheid.

Voor en tijdens de zwangerschap heb ik het meeste tegen de nachten op gezien. Ik heb doorgaans weinig energie en ik heb mijn slaap hard nodig. Iets wat met een baby toch echt wel moeilijk zal worden. Wonder boven wonder is Cas tot nu toe een goede slaper. Tussen de voedingen door is hij stil en dat geeft rust. Sinds kort slaapt hij langer tussen de laatste avondfles en de eerste voeding. Wij slapen dus eigenlijk erg goed en dat maakt het overdag ook een stuk makkelijker. De nachten vallen dus erg mee. Er is iets anders dat ik momenteel erg lastig vind.

Het begon eigenlijk toen kraamzorg weg was; darmkrampjes. Het gehuil van Cas veranderd dan al snel in gegil. Grote tranen lopen over een knalrood en bezweet koppie. Wij moeten soms echt even in zijn gezicht blazen om hem er aan te herinneren dat hij moet doorademen. Zijn buik is hard en tussendoor laat hij soms wat scheetjes. 

Wat voel ik mij machteloos. Het gegil van Cas gaat door merg en been. De eerste paar keren liepen ook bij mij de tranen over mijn wangen. Mijn vriend en ik wisselen elkaar steeds af want het is uitputtend en zwaar om hem de hele tijd op de arm te wiegen. Hoewel de krampjes vaak maar twintig minuten duren lijkt het soms alsof je uren bezig bent geweest. De frequentie en duur is normaal en te overzien. Natuurlijk wil je als ouder dat je kind er helemaal geen last van heeft maar het hoort er in de meeste gevallen bij. Zijn darmen moeten nog ontwikkelen. Het is een fase die meestal een week of negen duurt. Er zijn een hoop houdingen en maniertjes die je kunt toepassen om het iets te verlichten. Die weet ik doordat ik ongeveer een jaar op het consultatiebureau hebt gewerkt. Als assistente weliswaar maar ik heb daar heel wat geleerd en opgestoken waar ik meteen vanaf het begin al een hoop aan had.

Zo weet ik ook dat er allerlei middeltjes op de markt zijn die je in de voeding kunt doen. Dit zal helpen tegen de krampjes. Helaas weet ik ook dat ze niet altijd helpen en dat de stoffen die er in zitten ook niet altijd goed zijn. Het is een beetje kiezen tussen twee kwaden, vind ik. Nu de duur en frequentie ‘normaal’ is, vind ik het niet nodig dit soort middelen in te zetten. Als het gaat toenemen vind ik het een heel ander verhaal worden.

Ik merk aan Cas dat warmte helpt. Even lekker onder de douche of in bad bijvoorbeeld. Echter kan dit niet altijd en dus bestelde ik een warmtekussentje. Deze zijn speciaal ontwikkelt voor baby’s en ik heb er goede verhalen over gehoord. Een dag later valt ie al op de deurmat en precies op dat moment beginnen de darmkrampjes weer. Cas gilt het uit. Met hem in mijn linkerarm open ik met de ander de verpakking. Ik lees even snel hoe lang het warmtekussentje in de magnetron moet. Hup dat ding aan, wiegen en troosten. Pling! Het warmtekussentje voelt lekker warm aan. Ik neem plaats op de bank en leg het kussentje op de met kleding bedekte buik van Cas. Niet veel later stopt hij met huilen en lijkt hij te ontspannen. Top ding! Dit brengt zoveel meer rust. En het voelt heel fijn dat ik nu écht iets voor hem kan doen en al snel is Cas weer vrolijk.

20200617 191330 scaled - Het Moederschap, door Yvonne Louise - Mijn eerste grote fout als moeder..

Een halfuur later gaat mijn vriend Cas verschonen. ‘Wat heb jij nou gedaan?’ roept hij geschrokken. Het duurt even voor ik door heb dat hij het tegen mij heeft. Hoezo, wat bedoel je? Ik zie hem met grote ogen staren naar het buikje van onze zoon. Ik loop naar ze toe en ik zie een hele grote brandblaar die is volgelopen met vocht. Ik word een beetje licht in mijn hoofd en er raast van alles door mijn lijf. Dit moet van het warmtekussentje zijn. Hoe kan dat nou? Heb ik nou gewoon mijn eigen kind een brandblaar bezorgd? Mijn vriend ziet wat dit met mij doet en hij probeert het luchtig te houden. Dat helpt niet. Ik ga kapot van schuldgevoel en ik kan wel janken. Iets wat ik niet veel later dan ook gewoon doe. Het spijt mij zo, lieve lieve Cas! Hij lijkt er overigens geen last van te hebben. Iets wat een beetje geruststellend werkt maar hoe dan ook dit komt door MIJ! Door zijn eigen moeder. Op de dag dat Cas precies één maand oud is maak ik mijn eerste grote fout en oh wat trek ik dit slecht.

Ik pak een gaasje uit het kraampakket – komt het toch nog van pas – om de brandblaar steriel mee af te dekken. Belangrijk is dat het intact blijft, dan kan er geen vuil in komen. Mijn vriend is, zoals altijd, heel nuchter. Hij maakt een foto van de buik van Cas met dit enorme stuk gaas op zijn buik. Het wekt de indruk dat het nog veel erger is. ‘Cas z’n eerste oorlogswond. Dit moeten we sturen in de groepsapp van de opa’s en oma’s’. Mijn vriend is zoals altijd heel nuchter. ‘Het is nou eenmaal gebeurt, kun je niks aan doen en klaar’. Zo werkt dat in mijn hoofd niet. Ik stamel nog dat hij het beter niet kan versturen maar voor ik het weet gaat mijn telefoon al. Ik weet zonder te kijken dat het mijn moeder is. Het laatste waar ik nu op zit te wachten is commentaar en een oordeel. Ik laat mijn vriend dan ook snel er achteraan typen wat er is gebeurt en dat het meevalt.

In de avond ga ik op onderzoek uit. Het zit mij gewoon niet lekker. Ik pak de doos en het warmtekussentje er nog eens bij. Ik kan niets vreemds ontdekken. Op de website staat ‘lees voor gebruik de uitgebreide gebruiksaanwijzing’. Wacht eens even. Ik kijk nog eens goed en kom tot de conclusie dat die er niet in zit. Op de laptop open ik het bestand en er verschijnt een lap tekst. Het komt niet overeen met wat ik op het doosje heb gezien én ik ontdek de fout die ik heb gemaakt. Wat ik niet wist is dat er om het daadwerkelijke warmtekussentje een afneembare hoes zit. Je moet het kussentje zonder hoes in de magnetron doen. Vervolgens moet je ‘m één minuut laten afkoelen, dan doe je de hoes er omheen en wanneer hij handwarm is kun je hem op het buikje van je kind leggen. Maar deze belangrijke informatie ontbrak! In the heat of the moment heb ik gedaan wat op het doosje stond. Een summier stukje tekst maar ik dacht dat het voldoende was.

Ik heb dan weliswaar een grote fout gemaakt en natuurlijk ben ik schuldig, maar ik wist niet beter! Ik vond het warmtekussentje warm maar heb het niet ingeschat als té warm. Dan had ik het uiteraard nooit op zijn buikje gelegd.

Ik besluit het bedrijf te mailen en een foto toe te voegen van de brandblaar. Binnen no time krijg ik een mail terug. Ze zijn ontzettend geschrokken en kunnen ook wel met mij mee huilen. Of ze mij even mogen bellen en dat doen ze vervolgens opnieuw heel snel. De medewerkster is oprecht geïnteresseerd en leeft erg mee. Ik doe nogmaals mijn hele verhaal. Zij erkennen dat er een beschrijving in de doos had moeten zitten en dat het hun fout is dat het bij ons niet het geval was. Ze zegt toe een steekproef te doen bij de verpakkingen die nog bij hun in het magazijn liggen. Ze is het er mee eens dat de informatie op de doos niet volledig en goed is. Ze snapt dat het verkeerd gaat als je alleen daar naar kijkt. Ze zijn zo geschrokken dat ze dit direct aan zullen pakken en de nieuwe verpakkingen zullen er dan ook anders uit gaan zien.

Het is goed dat ze het zo serieus nemen. Ik voel mij ook echt wel gehoord maar het leed is al geschied. Ze wil graag dat ik met Cas naar een dokter ga. Iets wat ik ook gedaan zou hebben, ware het niet dat ik een dag later mijn eerste afspraak bij de arts op het consultatiebureau heb. Ze beloofd mij later nog eens te bellen.

Als voormalig assistente op het consultatiebureau heb ik nare dingen gezien. Huis, tuin en keukenongelukjes maar ook onverklaarbare en mysterieuze verwondingen. Ik heb heel wat (vage) verhalen gehoord en in sommige gevallen moest ik actie ondernemen. En nu ben ik degene die aan de andere kant zal staan. Nog voordat ik Cas heb uitgekleed om hem te laten wegen vertel ik wat er is gebeurt. Hetzelfde doe ik bij de arts en ook de verpleegkundige die ik later nog tref. Ik krijg het compliment dat ze het dapper vinden dat ik dit zo eerlijk vertel. Tsja, ik ben er niet trots op maar het is wat het is. Beter het ware verhaal dan dat ze er zelf iets bij gaan bedenken.

De brandblaar ziet er goed uit. Het is niet nodig om er iets mee te doen. Steriel houden en hopen dat het intact blijft. Precies wat ik al dacht dus. In de dagen erna word ik nog een paar keer gebeld door het bedrijf. Ze willen het warmtekussentje terug om te kunnen onderzoeken. Mogelijk is er iets mis want zelfs als je het kussentje (verkeerd) gebruikt zoals ik het heb gedaan, zou dit niet het gevolg mogen zijn. Ik krijg een nieuw exemplaar thuisgestuurd, die ik overigens tot op de dag van vandaag niet heb gebruikt.

Op de dag dat de brandblaar knapt krijg ik nog een beterschapskaartje en een mooie knuffel voor Cas van de website waar ik het product heb gekocht. Zij hebben in dit verhaal geen enkele schuld maar zijn toch erg geschrokken. Wij weten de kapotte blaar goed schoon te houden en er volgt gelukkig geen infectie. Het droogt mooi in. Helaas is het wel een blijvend litteken. Ik had de hoop dat het zou verdwijnen op zo’n jong en nieuw huidje maar dat blijkt niet het geval. Dagelijks kijk ik naar het litteken maar gelukkig niet meer met schuldgevoel.

Wij leerden steeds beter met de krampjes om te gaan en na een week of zeven/acht kwamen ze steeds minder voor om vervolgens na de tweede maand volledig te verdwijnen. Ik wist dat ik ooit een fout zou maken en dat mijn kind iets zou hebben of krijgen, al dan niet door mijn toedoen. Maar als het dan gebeurt en je baby is pas één maand oud, dan hakt dat er toch wel in. Het was een ongelukje, ik heb mij verschrikkelijk rot gevoeld maar hij heeft er geen last van gehad. Godzijdank. Het is nu klaar. Op naar de volgende want ik weet dat sommige dingen gewoon onoverkomelijk zijn. Ik hoop alleen dat het dan weer meer zal vallen.

Veel liefs,

Yvonne Louise