PicsArt 07 23 03.01.08 scaled - Het Moederschap, door Yvonne Louise - De nacontrole

De nacontrole, wat moet Yvonne hiervan verwachten? Hoe zit het met het litteken van de knip? En er komen onverwachte emoties en gedachten los. Lees je mee?

Yvonne Louise heeft dus eerder geschreven, in de rubriek ‘vol verwachting’. Als je haar eerdere verhalen wil lezen dan kan je hier klikken. Eline heeft met liefde dat stokje overgenomen en haar verhalen kan je hier bekijken. Yvonne Louise is zelf ook te volgen op Instagram en laat daar vaak haar avonturen met Cas en vriend zien. Haar laatste verhaal was het bevallingsverhaal, mocht je die nog niet hebben gelezen, wellicht goed om te doen voordat je in dit verhaal duikt.

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen over mijn eerste fout als moeder. Wat vond ik dat heftig! Vandaag meer over mijn herstel na de bevalling en ik heb de nacontrole in het ziekenhuis. Het litteken van de knip wordt goed bekeken en ik moet eerlijk bekennen dat het mij meer doet dan ik dacht.

Het is zo’n vijf weken na de bevalling. Ik probeer tijdens het middagslaapje van Cas ook nog even plat te gaan. Dat doet mij goed, ook al slaap ik nooit. Ik heb mijn fysiotherapie weer opgepakt en er staat ook weer een afspraak ingepland bij de bekkentherapeut. Al voor mijn zwangerschap had ik bekkenbodemklachten en dat is nu, na de bevalling, weer terug. Het voelt zwaar, beurs en gespannen. Ik heb ook nog veel last van het litteken. Hoewel ik mij over het algemeen best goed voel merk ik dat ik zeker nog niet de oude ben.

Ik bloed nog steeds. Het is wel ietsje minder geworden waardoor ik van het grote kraamverband naar maandverband kon overstappen. Ik heb gelezen dat je tot zes weken na de bevalling kan bloeden. Ik had gedacht en gehoopt dat het korter zou zijn, ook omdat ik alweer aan de anticonceptie pil zit. Dat lijkt nog niet echt iets te doen.

Het is vrijdagavond 26 juni als ik van de bank omhoog kom en het net lijkt alsof ik heel veel bloed verlies. Hoewel ik net nog naar het toilet ben geweest, ga ik direct weer want dit voelt niet goed. Ik had er ook een soort van kramp bij en dat is gek. Het grote verschil tussen een menstruatie en bloeden na de bevalling is bij mij dat het nu pijnloos is. Geen (menstruatie)krampen dus. Op het toilet trek ik mijn ondergoed naar beneden en ik schrik mij kapot. Ik ben een bloedstolsel zo groot als een abrikoos verloren. Tot die tijd heb ik helemaal geen stolsels verloren. Zelfs niet in de kraamweek waarin het ’t meest voorkomt. Mijn vriend roept vanaf de kamer ‘Wat is er?’. Tsja.. geen smakelijk verhaal maar ik ben zo geschrokken dat ik vertel wat ik ontdekt heb. Het blijft stil. Dat snap ik wel.

Ik weet niet wat ik met de situatie aan moet en laat mijn vriend een bakje pakken waar ik het maandverband met stolsel in doe. Vervolgens besluit ik de verloskundige te bellen. Het komt vrijwel niet voor dat je zoiets verliest na bijna zes weken. Toch weet zij mij gerust te stellen. Ze geeft aan dat ik de komende dagen niet nog zo’n groot stolsel mag verliezen. Als dat wel het geval is en als ik (koorts)klachten krijg, dan moet ik direct bellen. Eventuele kleinere stolsels mogen nog wel. Ze drukt mij op het hart dit te benoemen bij de gyneacoloog die ik over een paar dagen zie vanwege de nacontrole. Mogelijk is er toch een stuk placenta achtergebleven en dit zou gecontroleerd moeten worden met een echo. Het bloedverlies neemt toe en het maandverband wordt weer verruild door kraamverband. In het weekend verlies ik nog enkele stolsels maar een stuk kleiner, ongeveer zo groot als een druif. En draden. Ranzige dikke bloederige draden.

En dan is het 2 juli, de dag van de nacontrole. In verband met Corona zou deze telefonisch zijn maar ik heb aangegeven dat ik een fysieke afspraak wil. Los van die stolsels heb ik ook vragen en onzekerheden over het litteken down under. Ik wil gewoon dat daar even naar gekeken wordt en beeldbellen leek mij daarvoor niet de beste optie. De bevalling is heftig geweest en ik ben heel veel kwijt. Ook dit wil ik even rustig kunnen bespreken. Gelukkig mocht ik daarom toch naar het ziekenhuis komen.

Wanneer ik in de wachtkamer zit van het gloednieuwe vrouw en kind centrum van het ziekenhuis, krijg ik af en toe een flashback. Op de gang hoor ik stemmen en sommige herken ik. Van de meeste ken ik het gezicht niet want die zijn er op het laatst pas bij geweest toen ze volledig waren ‘vermomd’ of omdat ik mijn ogen dicht heb gehad. Het geeft mij een onrustig gevoel. En dan word ik geroepen door de gyneacoloog. ‘Herken je mij nog?’ Ik moet diep graven maar ja, inderdaad. Ik weet dat ze na de geboorte van Cas bij ons is geweest maar tijdens het gesprek hoor ik dat zij Cas ter wereld heeft gebracht met de vacuümpomp. Dat wil zeggen tijdens de laatste tractie dan, de twee daarvoor werden door een andere gyneacoloog gedaan. Ik weet niets van die wisseling. Dat voelt vreemd. Helemaal prima dat het er twee zijn geweest hoor maar waarom weet ik dit niet?

Ze vraagt hoe ik de bevalling heb ervaren en ik vertel haar dat ik het op dit moment het moeilijkst vind dat ik zo weinig weet. Ik mis een tijdlijn. Het grote plaatje, om over alle details maar te zwijgen. Er blijkt een uitgebreid verslag te zijn bijgehouden en ze draait het scherm om mij dit te laten zien. Ik had al een bevalverslag meegekregen maar dat was zo summier dat het mij niet de informatie gaf die ik nodig had. In mijn dossier zie ik alle details staan. Welke verpleegkundige op welk tijdstip een handeling heeft uitgevoerd. Wat bepaalde waardes zijn en welke acties worden ondernomen. Ik mag dit uitgebreide verslag opvragen. Ik heb er vertrouwen in dat het mij enorm gaat helpen maar omdat ik het op dit moment nog niet heb, heeft het voor mij geen zin om de bevalling verder te bespreken.

Ik vertel over het litteken en mijn vragen en onzekerheden daarover en geef aan dat ik wil dat ze even kijkt. Ook de stolsels komen ter sprake en ze zegt dat er dan even een inwendige echo gemaakt moet worden. Ik schrik van het woordje ‘inwendig’. Dat is het laatste waar ik op zit te wachten nu alles nog zo zeer doet maar ik begrijp dat het moet.

Ik neem plaats in de stoel en de onderzoekslamp gaat aan. Ze pakt er een spiegel bij en vraagt mij mee te kijken en aan te geven wat er nog zo zeer doet en wat ik vreemd vind. Voor het eerst kan ik mezelf nu heel goed zien. Dat wil zeggen in (te) goede verlichting en zonder dat ik zelf met mijn handen loop te klooien. Ze spreid mijn schaamlippen. Ik schrik. Het ziet er erger uit dan ik dacht en eerder heb gezien. Ik voel mezelf wit wegtrekken en ik word zelfs een beetje misselijk. Het is een groot litteken wat vanaf de opening schuin naar beneden richting bil loopt. Het is stug en voelt gek maar niet zozeer het probleem. Er zit ook een klein litteken wat naar de rechterkant loopt. Zij weet te vertellen dat ik daar iets ben uitgescheurd. Wist ik niet. Fijn, ook dat nog. Daar waar het normaal glad en vlak was bij de opening zie ik nu bobbels en littekens. Beide voelt erg gevoelig en volgens de gyneacoloog ook nog wel erg rood en geïrriteerd. Toch ziet het trauma er volgens haar goed uit. Het woord alleen al; trauma. Ze probeert mij gerust te stellen door te zeggen dat het nooit meer wordt zoals voor heen en dat zo’n knip nou eenmaal heel veel invloed heeft op je lijf. ‘Dit is echt nog best wel mooi’. Best wel. Hm. Ik ben nog altijd onder de indruk en word met de minuut angstiger voor die inwendige echo. Die hobbels en bobbels lijken te zijn ontstaan door het hechten van het maagdenvlies. Iets waarvan ik het bestaan wel wist maar ik heb nooit geweten waar dat dan precies zou moeten zitten. Ik heb wel eens gehoord dat ze in bepaalde geloven het maagdenvlies weer laten herstellen maar als dit het resultaat is zou ik het niet aanraden. Laten we zeggen dat het nu overduidelijk is dat daar iets is gebeurt.

Er is niets meer aan te doen. Soms kunnen ze stukjes wegbranden als het teveel pijnklachten geeft en er overtollig huid is ontstaan. Dat is volgens de gyneacoloog niet het geval. Godzijdank want de pijn nam toe bij het horen van die mogelijkheid. ‘Laten wij maar even in de baarmoeder gaan kijken’. De stoel wordt wat gekanteld en ik zie het inwendige echo apparaat. Het valt mij op dat die veel smaller is dan het apparaat dat werd gebruikt tijdens alle echo’s in ons fertiliteitstraject. Door de toenemende spanning flap ik er uit ‘oh. Het is een instapmodelletje’. Ik zie de gyneacoloog opkijken en ze zegt niets. Ik kan op dat moment wel door de grond zakken. Yvon, wanneer leer je nou eens wanneer je écht je mond moet houden.

Ik probeer zo goed mogelijk te ontspannen. Iets wat natuurlijk niet lukt als je weet dat het pijn gaat doen. Alleen dat gefriemel van haar vingers was al niet fijn. Het is ook een mentaal ding, nu ik weet dat het er erger en pijnlijk uit ziet dan ik al dacht. Het echoapparaat wordt ingebracht en ik probeer goed door te ademen. Ik moet zeggen dat ik erger had verwacht. Het is zeer onprettig maar pijnlijk is een te groot woord. De baarmoeder heeft een mooi formaat en volgens haar is er niets meer achtergebleven. Ik zou vanaf dat moment dan ook geen stolsels meer mogen verliezen. Iets wat ook niet meer gebeurt.

Na een aantal dagen krijg ik het uitgebreide verslag opgestuurd. Er staan termen in die ik even moet googelen maar nadat ik het meerdere keren heb gelezen weet ik (weer) hoe mijn bevalling is verlopen. Ik vind het prettig om in alle rust zelf de antwoorden te kunnen vinden op mijn vragen. Het is fijn de bevestiging op papier terug te zien dat het écht heel pittig was. Dat ik inderdaad continu in weeën stormen zat en dat de paniek gegrond was. Ik kan mijn gevoelens en gedachten weer koppelen aan de gebeurtenissen en het plaatje is compleet. Samen met vriend loop ik alles nog eens door en kunnen we onze verhalen samenvoegen. Bijna twee maanden na mijn bevalling heb ik mijn verhaal op papier kunnen zetten en jullie hebben daardoor mijn bevallingsverhaal al kunnen lezen. Het voelde goed om het op papier te zetten. Het voelt zelfs een beetje als afsluiting.

Uiteindelijk heb ik tot ruim tien weken na mijn bevalling bloed verloren. Ik heb nog net niet de vlag uitgehangen toen het eindelijk over was. Waarschijnlijk zat er ook een doorbraakbloeding/menstruatie tussen want soms verloor ik even een dag of twee niets en dan weer wel. Omdat ik aan het einde buiten infectiegevaar was heb ik zelfs weer tampons gebruikt. Een momentje wel hoor. Wat kan een vrouw blij zijn als dat vrijwel pijnloos verloopt. En zo krijg ik langzaam weer een beetje het vertrouwen terug dat het hopelijk ooit weer kan functioneren als eerst. Het ziet er anders uit maar het scheelt dat mijn vriend geen onderzoekslamp meeneemt naar bed en ik ook nooit de ambitie heb gehad om in de Playboy te staan, want zo’n carrière kan ik wel vergeten. Ik moet (leren) accepteren dat het is wat het is. Het wordt met de tijd minder zichtbaar en soepeler maar er is een hoop gebeurt wat niet meer is terug te draaien. Hopelijk ben ik over een tijdje helemaal pijnvrij en dan vind ik het vast wel prima. Denk ik.

Veel liefs,

Yvonne Louise