Yvonne Louise de kraamweek scaled - Het Moederschap, door Yvonne Louise - De Kraamweek

Lieve Louise, beter bekend als de tweede blogger voor ‘vol verwachting’ zal om de zoveel weken verder schrijven als gastblogger in haar nieuwe rubriek; ‘Het moederschap’. Yvonne Louise – zoals ze geheel heet – is sinds mei moeder, na een succesvol medisch traject en schrijft over haar leven als nieuwbakken ouder. Vandaag vertelt ze over de eerste dagen in het ziekenhuis, de kraamweek en alle ongemakken, spanningen en emoties die daarbij komen kijken. Lees je mee?

Yvonne Louise heeft dus eerder geschreven, in de rubriek ‘vol verwachting’. Als je haar eerdere verhalen wil lezen dan kan je hier klikken. Eline heeft met liefde dat stokje overgenomen en haar verhalen kan je hier bekijken. Yvonne Louise is zelf ook te volgen op Instagram en laat daar vaak haar avonturen met Cas en vriend zien. Haar laatste verhaal was het bevallingsverhaal, mocht je die nog niet hebben gelezen, wellicht goed om te doen voordat je in dit verhaal duikt.

De kraamweek

De afgelopen tijd schreef ik over jaren fertiliteitstraject, mijn zwangerschap en in mijn vorige blog over mijn bevalling. Vandaag vertel ik over het ontslag in het ziekenhuis, onze thuiskomst en de kraamweek.

Ik lig in het ziekenhuisbed met mijn zoon in een klein bedje naast mij. Het is dinsdagochtend 19 mei 2020. Gisteravond laat is onze zoon Cas geboren. Ik heb de hele nacht geen oog dicht gedaan. Ik heb veel pijn en de adrenaline raast nog door mijn lijf. In de vroege ochtend vraag ik de verpleging om een ontbijtje, want ik bast van de honger. Ik word eerst naar het toilet geholpen want ik heb sinds de bevalling nog niet geplast. Ik voel geen aandrang maar na al die uren en bekers limonade zou ik vast wel moeten plassen. Het doet zeer om op het toilet te gaan zitten. Mijn billen worden in deze houding automatisch wat van elkaar getrokken, iets wat ik nooit eerder heb opgemerkt, en op deze manier komt er nog meer spanning te staan op de aambeien en hechtingen van de knip. Ik zet een beetje kracht en langzaam komt er wat urine. ‘Lukt het? Ben je klaar?’ word er aan de andere kant van de deur gevraagd. Ik weet het niet, ik denk het. Er komt in ieder geval niets meer.

Weer terug in bed app ik met mijn vriend. Hij moest net na de bevalling naar huis i.v.m. Corona. Ik heb hem in de nacht nog wat foto’s gestuurd maar, gelukkig voor hem, heeft hij wel gewoon geslapen. Hij zegt dat hij gaat douchen en ontbijten en dan met de fiets naar het ziekenhuis toe komt. Ik heb inmiddels ontbijt gekregen en er komt een verpleegster voor onze controles. Ik vind het een hork van een vrouw. Haar dienst is net begonnen maar ze doet alsof ze de trein moet halen. Ik kan amper op of neer maar dat maakt haar kennelijk niet uit. Ze is hardhandig en onvriendelijk. Zo gauw als ze kwam is ze ook weer weg. Ze blijkt mijn nachtkastje een meter verder te hebben gezet en zo kan ik niet bij mijn eten en drinken. En na de controles van Cas heeft ze het bedje gedraaid en ver van mij weggezet. Ik kan hem niet zien want hij ligt met zijn hoofd de andere kant op en ik kan hem ook niet pakken. Met veel moeite trek ik mezelf omhoog en hang ik uit mijn bed om alles weer binnen handbereik te zetten. De trut.

Een andere verpleegster komt met een flesje en laat mij voor het eerst huid op huid liggen met mijn zoon. Wat een mooi en bijzonder moment. Tegen half 9/9 uur is mijn vriend weer terug in het ziekenhuis. Wij zijn weer samen, als gezin. Niet veel later komt de kinderarts voor een tweede controle. Alles lijkt goed en wij worden ontslagen. Ik bel mijn vader om te vragen of hij mij en Cas wil komen ophalen met de auto (mijn vriend gaat weer op de fiets naar huis) en ik bel kraamzorg zodat er iemand naar ons huis kan komen.

Met de Maxi-Cosi op schoot zit ik in de rolstoel en rijd mijn vriend ons het ziekenhuis uit. Ik slik even. Toen wij hier zo’n kleine 30 uur geleden aankwamen wisten wij dat wij het ziekenhuis met z’n drietjes zouden verlaten en nu is dat moment. Mijn vader staat te wachten naast mijn auto. Wij hebben al geruime tijd geen fysiek contact vanwege Corona. Het is heel vreemd dat hij nu op een afstandje moet kijken naar zijn kleinzoon. Ook een felicitatie is ongemakkelijk. Ik wil graag knuffelen maar dat kan niet. Wij zitten met een mondkapje op naast elkaar in de auto. Wat is dat benauwd zeg. Ik word helemaal niet lekker, maar misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik zo’n twaalf uur geleden ben bevallen.

In de auto word ik gebeld dat de kraamverzorgster later komt. Wij zullen dus zo’n anderhalf uur alleen thuis zijn. Of we dat gaan redden. Uh.. ik denk het wel. Op de valreep vraag ik nog even hoeveel voeding ik moet geven want ik heb geen idee. Als wij thuis zijn ga ik meteen in bed liggen. Rechtop staan of zitten doet zeer en dus lig ik liever plat. Na een tijdje komt kraamverzorgster L. Ze helpt ons opstarten en geeft informatie over de belangrijkste dingen. Het is een jonge, gezellige meid waar wij direct een klik mee hebben. Daarna gaat twee keer de bel. Eerst mijn ouders met cadeaus en daarna mijn tante. L. geeft aan dat ze het geen probleem vind als ze even snel op afstand gaan kijken. Dat is al een cadeautje op zich. Zichtbaar ontroert kunnen zij Cas even bewonderen.

Ik voel nog steeds geen aandrang om te plassen. Alleen de druk op mijn onderbuik neemt na uren toe en dan denk ik oh ja, laat ik maar eens gaan. De eerste keer plassen deed ik nog met een bidon in mijn handen. Een tip van L. Zo kan ik wat water op de wond spuiten en zou de urine niet zo prikken. Ik kom er al meteen achter dat ik dit teveel gedoe vind. Het water spuit er niet goed tegenaan en loopt vooral over mijn hand heen. Het branden valt ook best wel mee dus ik doe wel zonder. Mijn darmen komen ook weer op gang en als ik voel dat ik moet ben ik toch wel erg huiverig. Bang voor de pijn. Ik zet geen kracht maar laat het er op eigen houtje uitglijden. De druk op aambeien en wond verhoogd. Ook door het zitten. En dus ga ik half staan. Het zal er wel niet uit zien en mogelijk niet de beste manier zijn maar het doet zo wel iets minder pijn. Zo verlost. Hoewel de tranen in mijn ogen sprongen, heb ik ook dit maar mooi weer overleefd.

Aan het eind van de middag wil ik graag nog even douchen nu L. er nog is. Alles doet zo’n zeer daar beneden. Ik durf ook niet met een washandje te wrijven. Heb geen idee of ik iets beschadig en ik opnieuw bang voor pijn. Ik dep wat en ik richt de douchekop er maar op zodat het schoon wordt gespoeld. De middag is omgevlogen. Voor wij het weten is het al avond en is L. vertrokken. Wij maken heel culinair wat broodjes met knakworsten want energie om te koken heb ik echt niet. En dan staan mijn schoonouders met een mega grote teddybeer op de stoep. Ook zij kijken even op afstand naar hun kleinzoon.

Met Cas gaat het goed. Hij is rustig, tevreden en slaapt veel. Zijn temperatuur is mooi stabiel. Drinken gaat nog niet zo goed, hij heeft de afgelopen uren voedingen overgeslagen. Wij bieden wel aan maar hij wil niet. Hij moet echt nog even op gang komen maar zo tegen de avond en nacht lijkt hij al wat meer te beseffen wat de bedoeling is. Cas ligt in de box in de woonkamer en wij staan er naast. Ineens rollen de tranen over mijn wangen. Wat onwerkelijk, wat prachtig. Hoe vaak heb ik wel niet naar de box gekeken en gedacht hoe het zou zijn als hij er in lag. En nu is het zo ver. Hier ligt onze zoon. Wat een wonder. Wat een geschenk. Wij geven elkaar een knuffel en een kus.

Tegen 22:00 uur gaan wij naar bed. Cas is wat jengelig en wij weten niet zo goed wat er is. Tsja daar sta je dan als kersverse ouders met een baby in je armen. Wij lopen wat rond, we sussen en wij knuffelen wat. Ik vermoed dat hij honger heeft en zo krijgt hij nog een flesje. Die drinkt hij helemaal leeg en ondertussen leg ik een gedragen t-shirt van mezelf in zijn bedje voor de geur. Wij kiezen er bewust voor om hem direct in een eigen bedje op zijn eigen kamer te laten slapen. Ik ben een slechte slaper, word van ieder geluidje wakker en ik moet echt mijn rust pakken. Het was nog even de vraag of ik het zou kunnen als het daadwerkelijk zo ver is, maar het voelt goed zo. Hij gaat direct ontspannen liggen en valt in slaap. Mijn vriend stelt voor de hele nacht op zich te nemen. Ik heb tenslotte zo’n 42 uur geen slaap gehad. Toch ga ik er wel een paar keer uit als Cas huilt. Ik laat mijn vriend het werk doen maar het lukt niet om te blijven liggen. Het is tenslotte wel mijn zoon die huilt. Hij meld zich netjes om de 3-4 uur voor een flesje en gaat steeds beter drinken.

Het is 20 mei. Cas is nu twee dagen oud. Het is de eerste hele dag thuis. Kraamzorg staat om 09:00 uur voor de deur. Mijn vriend heeft een afspraak bij de gemeente om onze zoon aan te geven en ik bestel de geboortekaartjes. Ik ben gedoucht en heb mij aangekleed. Beetje mascara op, zoals altijd. Het kost mij een hoop energie maar dit helpt mij uiteindelijk om mij toch iets beter te voelen. Ik doe mezelf er geen plezier mee om in pyjama te lopen. De verloskundige komt langs en zegt absoluut niet gedacht te hebben mij zo aan te treffen na het lezen van het bevalverslag. Ik merk dat ik het wegwuif en bagatelliseer, iets wat ik vaak doe. In de middag hangen wij samen slingers en ballonnen op en maken wij de geboorte bekend op Social media. Meteen worden wij overspoeld met lieve berichten. Wat ontzettend leuk!

Na zes uur kraamhulp staan wij er weer alleen voor. En het is 19 uur wanneer wij ons beseffen dat wij nog niet hebben gegeten. Opnieuw geen tijd en energie en dus bestellen wij wat. Ik begin in te kakken. Ik krijg steeds meer pijn en ik ben verschrikkelijk moe. Ik heb vandaag teveel gedaan. Tijdens het intakegesprek van kraamzorg hebben wij aangegeven dat ik met mijn fibromyalgie snel over mijn grenzen heen ga. Dat ik nogal eigenwijs ben en dingen bagatelliseer. Dat wij iemand nodig hebben die alles uit handen neemt en die een beetje moedert. Mij in de gaten houd en verplicht rust geeft. Dat is vandaag niet echt gebeurt en ik besef mij dat ik mezelf in bescherming moet nemen. Ik heb genoeg zelfkennis om te weten dat er iets moet veranderen anders gaat het vandaag of morgen helemaal mis.

Het is ook heel lastig dat wij de eerste dagen kraamzorg hebben voor maar zes uur per dag en de laatste dagen komt er iemand anders die voor acht uur komt. L. had al aangegeven dat dit niet handig was van het planbureau. In het begin heb je juist meer hulp en tijd nodig. Wij hebben er de eerste dag niet echt iets van gezegd want wij waren al lang blij dat er iemand is, maar nu beseffen wij ons dat dit alles behalve praktisch is. Wat zullen wij doen? Ik weet dat het verstandig is om met kraamzorg te bellen en dit voor te leggen maar ik voel mij rot. L. is een paar uur terug nietsvermoedend weggegaan en mogelijk zien wij haar niet meer. Ik had haar graag tekst en uitleg willen geven maar als wij haar morgen weer laten komen is er weer een kostbare dag verloren gegaan. Ik besluit toch te bellen en kraamzorg reageert super goed. De kraamverzorgster die later die week voor acht uur zou komen zal de volgende dag al beginnen. Dit lucht op maar het knaagt toch een beetje dat wij van L. geen fatsoenlijk afscheid hebben kunnen nemen. Nu moet ik er eerlijk bij zeggen dat ik via kraamzorg vast met haar in contact had kunnen komen maar dat kwam op dat moment totaal niet in mij op. Overigens heb ik inmiddels wel contact met haar gehad. Ze is mij gaan volgen op Instagram en zo hebben wij alles toch netjes kunnen bespreken en afsluiten. Dat is voor ons allebei goed.

De volgende ochtend staat kraamverzorgster K. op de stoep. Een heel ander typ. Ze zit al 25 jaar in het vak en straalt rust en iets moederlijks uit. Ook met haar hebben wij direct een klik. Wij bespreken samen wat wij graag willen en nodig hebben en ze gaat aan de slag. Tijdens de controles ziet ze mijn hechtingen en aambeien. ‘Oeh ik snap wel dat jij hier heel veel last van hebt’. Ze vind de wond er heel mooi uit zien en vraagt of ik durf te kijken. Met een spiegeltje kijk ik mee terwijl ze uitleg geeft. Het ziet er een stuk beter uit dan dat het voelt maar het is heel gek om jezelf zo gehavend te zien. Ik kon mij er ook geen voorstelling van maken. Ik zie nu pas in welke richting er is geknipt. En ik zie een lange wond vol met hechtingen. Ze maakt van appelstroop een soort kompres wat in de vriezer gaat. Dit kan ik gebruiken voor een beetje verlichting. Ook geeft ze de tip om Curanol tabletten en – zalf te gaan gebruiken. Volgens haar hét wondermiddel tegen aambeien en ik stuur mijn moeder dan ook meteen op pad.

Cas mag voor het eerst in bad en wat een feest. Dit zijn van die allereerste keren waar ik zo naar uit heb gekeken. Hij vind het heerlijk. Is heel wakker en kijkt met grote ogen om zich heen. Mijn vriend voelt zich de hele dag al niet zo lekker. Hij heeft buikkrampen en is aan de diarree. Vermoedelijk spanning die er nu uitkomt. De bevalling en alles moeten aanschouwen is bij hem ook niet in de koude kleren gaan zitten. Met een fruithapje en wat drinken word ik naar bed gestuurd. Heerlijk, dit had ik nodig en nu kan ik mij er ook volledig aan overgeven. Tegen de tijd dat ik naar beneden kom is het avondeten zo goed als klaar. Ik hoef het straks alleen nog maar even op te warmen.

Als K. naar huis is bespreken wij samen de bevalling. Allebei hebben wij grote gaten in ons geheugen. Ik kan voor het eerst goed uitleggen hoe ik mij voelde en hoe ik het heb ervaren. Ik heb met name veel frustratie over het feit dat ik voor mijn gevoel niet gezien en gehoord werd. Mijn vriend vertelt over de machteloosheid en hoe heftig het was dat al die mensen in de kamer kwamen, ik brak en stopte met persen. Het was pittig, voor ons beide. Samen kijken wij naar de beelden die zijn gefilmd tijdens de bevalling. Het is mooi, confronterend maar het geeft mij ook een ander beeld. Het is gek om mezelf terug te zien in de weeën stormen, maar het geeft wel antwoorden. Waarom er niet (eerder) is ingegrepen en waarom er niet met mij gecommuniceerd werd. Ik snap het ietsje beter want ik zie op de beelden een vrouw heel rustig in bed liggen en de weeën goed wegzuchten. Van de buitenkant is absoluut niet te zien dat ik het daar zo zwaar heb. Iets wat ik mij gewoon niet voor kon stellen. Er dwarrelen wat tranen over mijn wangen. Het helpt om dit te kunnen (in)zien. De komende dagen zullen wij nog veel vaker (moeten) praten over de bevalling en alle gebeurtenissen. Het is goed als verwerkingen. Ik hoop dat de informatie uiteindelijk terug gaat komen want een hele hoop niet (meer) weten, vind ik heel naar. Het lijkt ook al heel lang geleden wat absoluut niet het geval is.

In de avond beginnen mijn borsten pijn te doen. En dit verergerd in de nacht. Ik kan niet meer op mijn zij liggen. Mijn borsten zijn warm en staan op knappen. Ik zweet mij kapot. Het guts letterlijk van mijn lijf af. In bed liggen slabbetjes en spuugdoekjes voor Cas maar ook een handdoek voor mij om het zweet in mijn nek en rondom mijn borsten weg te vegen. Ook heb ik een drukkend gevoel op mijn borstkast. Ik ben zelfs een beetje benauwd. Als ik opsta zie ik dat mijn borsten de afgelopen nacht mega zijn gegroeid. Wat een meloenen! Ik wil net onder de douche stappen als K. komt. Ik roep haar meteen naar boven want de melk loopt inmiddels uit mijn tepels. Sta ik daar, op de ovenloop in enkel een ziekenhuisbroekje met twee kraamverbanden over elkaar en lekkende tieten. Ik wil, kan en mag geen borstvoeding geven en dus adviseert ze mij om vanaf nu te gaan douchen en slapen met bh aan. Ze pakt ook meteen wat cups uit het kraampakket en stuurt mijn vriend naar de supermarkt voor witte kool. Een halfuur later ligt Cas in mijn armen, heb ik een bh aan met cups die de melk opvangen en stopt K. twee grote gekneusde witte kool bladen in mijn bh. Het verzacht meteen en geeft een verkoelend effect. Dat zo iets simpels zo’n verschil kan maken. Dit in combinatie met paracetamol helpt mij deze dagen door.

De Curanol heeft snel effect. De aambeien zijn al flink geslonken. De ergste spanning is er vanaf en ik kan ietsje beter zitten. Voor het avondeten dek ik dan ook weer eens de tafel. Zodra het eten op is ga ik direct weer staan. Zo, dat heeft lang genoeg geduurd. Wij kletsen wat waarna mijn vriend voor het eerst met Cas onder de douche gaat. Opnieuw een bijzonder moment. Zo intiem. Ik smelt bij het zien van mijn twee grote liefdes. In bed praten wij nog wat. Het voelt voor het eerst weer een beetje normaal. Er zat ritme in de dag, ik word iets minder geleefd en ik heb iets meer rust in mijn hoofd. Deze dag geeft een goed beeld van hoe de rest van ons leven er uit gaat zien en ik ben tevreden, gelukkig en dankbaar. Hier kan ik vast wel aan wennen.

Het is dag zes van kraamzorg. De een na laatste dag dat K. bij ons is. Cas is morgen precies een week oud. Hij zit nog maar 38 gram onder zijn geboortegewicht. Hij mag van de verloskundige en van Kraamzorg vijf uurtjes tussen de voedingen hebben in de nacht maar daar is hij nog niet aan toe. Wij zetten na iedere voeding zelf de wekker vijf uur later, voor het geval dat, maar hij meld zich steeds na 3/3,5 uur. Dat is prima. Wij zijn al lang blij dat hij goed drinkt en daarna direct weer in slaap valt. Je hoort hem dan pas weer bij de volgende voeding. Wij hebben dus zeker wel gebroken nachten maar het valt mij tot nu toe reuze mee.

Van K. mogen wij voor het eerst naar buiten maar het regent de hele dag. Zul je net zien. Op haar advies gaan wij Cas vanaf nu iedere middag een slaapje laten doen in zijn eigen bedje. Dat gaat eigenlijk meteen wel goed. En wanneer hij dan slaapt, ga ik ook (verplicht) op bed liggen. Ik ben een slechte slaper. Hoe vermoeid ik ook ben, overdag kan ik nooit slapen en zo ook niet in de kraamweek. Dat geeft niet. Dit is even mijn momentje van rust. Ik merk dat het goed is voor mijn lijf maar ook voor mijn geest. Even uitschakelen, of nou ja meer in de pauze- en wachtstand.
Ik heb zin om het leven weer op te pakken zonder kraamhulp. Alles verloopt goed en wij hebben er vertrouwen in dat wij het goed (alleen) kunnen. Hoewel wij verwend worden en wij bijna niet door hebben dat K. in huis is, wil ik graag weer terug naar een iets normalere situatie. Samen een eigen ritme, weg en manier vinden.

Op de laatste dag kraamzorg is het dan eindelijk zo ver. Het zonnetje schijnt en het is droog. Cas krijgt een jasje aan en wij verlaten ons huis. Wij lopen als twee zeer trotse ouders achter de kinderwagen. Om de zoveel meter wisselen wij want dan heeft de ander er wel lang genoeg achter gelopen. Nu ik zo even buiten loop merk ik pas dat normaal lopen nog niet echt lukt. Dit komt mede door de mega proppen kraamverband maar ook door de hechtingen en pijn in mijn lijf. Ik heb het idee dat ik met grote O-benen loop. De zwaartekracht slaat heel snel toe. Er ontstaat een mega druk op mijn bekkenbodem, net alsof er weer een groot hoofd tegenaan duwt die er uit moet. De wandeling is dan ook niet lang. Wij zijn alleen even van en naar de brievenbus gelopen om de geboortekaartjes op de bus te doen.

Aan het eind van de middag nemen wij afscheid van K. Wij zwaaien haar uit en ploffen op de bank. Wij staan er alleen voor. Mijn vriend heeft nog tweeën halve week vrij. Hij heeft vakantie opgenomen na zijn vijf dagen werkverlof en dankzij de feestdagen (Hemelvaart en Pinksteren) hebben wij nog een paar dagen langer met elkaar. Dat is heel fijn want hoewel het iedere dag een beetje beter met mij gaat, ben ik er nog lang niet. Ik moet de tijd hebben om te herstellen. En nu kunnen wij in alle rust de draad weer een beetje oppakken, Cas leren kennen en van elkaar genieten. Het was een bijzondere tijd die ik voor altijd zal koesteren maar ik heb zin in de rest van ons leven.

Liefs,

Yvonne Louise