naomifoto3 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #32 - Samantha

Vandaag het verhaal van Samantha, die na een ongeluk te horen kreeg dat de kans op kinderen krijgen erg klein was. In de jaren die volgde gingen de gesprekken dan ook over adoptie, een natuurlijke zwangerschap behoorde niet tot de mogelijkheden werd gedacht. En toen kwam er toch een plusje op staafje, zo’n maand na haar huwelijk. Met 38 weken, waarvan 32 weken met behoorlijke misselijkheid, en een ruggenprik, kwam de prachtige Naomi ter wereld. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Samantha

Na een ongeluk op mijn 21e werd ik niet meer ongesteld. Al vrij snel kreeg ik te horen dat de spoedoperatie en het littekenweefsel in mijn buik de kans op een zwangerschap erg klein maakten. Op dat moment had ik geen kinderwens. In de jaren daarop hebben mijn man en ik het meerdere keren gehad over adoptie. Het natuurlijk zwanger worden was in mijn gedachte geen echte optie.

Na onze bruiloft besloten we te stoppen met de pil. We zouden wel zien wat er zou gebeuren. We konden altijd nog voor adoptie gaan. Mijn schok was dan ook enorm toen ik 4 weken later een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Wat nu?

Vanuit de huisarts werd ik doorverwezen naar de gynaecoloog. Ik was zwanger, maar had het kindje ook ruimte om te groeien of zat het littekenweefsel in de weg? Ik kreeg een super gynaecoloog die mij snel op mijn gemak stelde en aangaf dat er geen enkele beperking was. Wel maakte zij zich zorgen om iets anders. Ik heb namelijk een DNA-afwijking waardoor medicatie niet aanslaat. Wat te doen bij een keizersnee of wanneer er pijnstillers of weeënopwekkers nodig waren? In het ziekenhuis kwamen ze er niet uit en uiteindelijk werd ik door de anesthesist weggestuurd met de opmerking “dan moet het maar een makkelijke bevalling worden”.

Mijn zwangerschap verliep voorspoedig op 32 weken misselijkheid en weinig kunnen eten na. Maar ach, dat bleek uiteindelijk goed voor de lijn en mijn kindje groeide voorspoedig. Met 38 weken ging ik naar de verloskundige voor een controle. Ik gaf aan dat ik er helemaal klaar mee was. Ik had een deal gesloten met mijn kindje dat als zij 7 maart geboren zou worden, dat zij dan mooie schoenen zou krijgen. Als zij enigszins op haar moeder zou lijken, moest dat lukken. Het was al 8 maart ondertussen en nog steeds niets. Mijn verloskundige lachte en zei doodleuk ‘dan bel je vanavond maar dat de bevalling is begonnen.’

Om 18.00 die avond wil ik mijn schoenen aantrekken en voelde dat ik vocht verloor. Scheldend zei ik tegen mijn man dat ik zo dik was dat ik niet eens mijn schoenen kon aantrekken zonder te moeten plassen. Dit was van korte duur, want nog geen 5 seconden later kwam de rest van het vruchtwater. Mijn vliezen waren gebroken. Ik volledig in paniek en mijn man was blij op en neer aan het rennen en riep steeds maar dat zijn kleine meisje eindelijk geboren zou worden.

De rest van de avond verliep rustig. Geen weeën en om 22.00 uur besloot ik te gaan slapen. Om 01.00 werd ik wakker met weeën die elke 4/5 minuten kwamen en 1 minuut duurden. Ik heb mijn man wakker gemaakt en de verloskundige werd gebeld. De weeën waren prima te houden en ik grapte nog dat we dus voor de middag ons kindje zouden hebben.

Helaas om 3 uur zat ik nog steeds maar op 1 centimeter ontsluiting. Kort daarna begon een echte weeënstorm. De weeën volgden elkaar op zonder pauze en waren zeer heftig. Om 6 uur kwam de verloskundige weer en ik was ervan overtuigd dat we toch wel op zo’n 6 centimeter moesten zitten. Weer een teleurstelling. We zaten pas op 2 centimeter. Mijn kindje zat te diep ingedaald waardoor er teveel druk stond. De ontsluiting vorderde maar niet. Ik kreeg de keuze: nu naar het ziekenhuis voor een ruggenprik of nog 3 uur wachten. Ik koos voor wachten. Ik wist immers niet hoe ik zou reageren op medicatie.

Achteraf een grote fout om te wachten. De weeën werden nog heftiger en waren niet meer te houden. Mijn man heeft 8 uur lang gemasseerd en zijn duim was er helemaal blauw van. Om 9 uur nog steeds 2 centimeter ontsluiting. We moesten iets doen. Op naar het ziekenhuis? Prima, maar ik wilde me niet aankleden. Mijn verloskundige vond het wel een goed idee dat ik nog iets van een badjas aandeed. Goed idee aangezien iedereen in de buurt naar zijn werk vertrok.

Naomifoto2 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #32 - Samantha

In het ziekenhuis aangekomen duurde het nog ruim 2 uur voordat de ruggenprik gezet werd. In praten had ik geen zin meer, ook de opmerking dat ik moest blijven doorademen viel niet in goede aarde. Adem lekker zelf door. Eindelijk het moment dat ik naar de anesthesie gereden werd. Voordat de prik gezet werd, kreeg ik nog de vraag: ‘ben je op de hoogte en ga je akkoord met alle risico’s?’ Dat was ik zeker niet, maar dit moest niet langer duren, dus ik riep maar ja. De prik werd gezet. O,jee hij werkte niet. De dosering werd meerdere keren opgehoord. Uiteindelijk begon ik wat verlichting te voelen. Wat een opluchting, nog een iets hogere dossering werkte en ik werd niet ziek! Ik kon voor het eerst in 9 uur weer rustig ademen. De ontsluiting vorderde netjes 1 centimeter per uur.

Om 19.30 uur bleek dat de laatste 2 centimeters niet meer wilden. Er werden weeënopwekkers gegeven, maar deze sloegen dus niet aan. Wat nu? De verloskundige gaf aan nog 1 keer te mogen verhogen en dat we anders een keizersnee moesten gaan doen. O jee, paniek! Ik wil en kan geen operatie meer aan. De laatste dosis sloeg gelukkig wel aan en om 20.00 eindelijk volledige ontsluiting! Nu het persen nog. De ruggenprik werd uitgezet en de weeën waren er meteen goed. Dit ging wel een uur duren hoorde ik, maar dat was ik niet meer van plan. Het was genoeg geweest en met een kleine 20 minuten was ons meisje Naomi er!

Mijn man stond dolverliefd naar dat kleine meisje te kijken. Nadat ik te horen had gekregen dat zowel ik als mijn kindje in orde waren, kon ik ook van het moment genieten. Viel het me mee? Absoluut niet, maar het heeft me wel laten zien dat er gelukkig altijd een oplossing is als je bevalling niet verloopt volgens het boekje. 2 dagen later dan de afspraak, maar die schoenen leken mij dik verdiend. Inmiddels bijna 6 maanden later is er al een heus schoenenkastje ontstaan.

Bedankt voor je verhaal Samantha en ik wens jullie heel veel geluk met de prachtige Naomi.

Liefs,

Elise Joanne