Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #30 - Inge

Vandaag het verhaal van Inge, die op de laatste dag van vorig jaar beviel van haar zoontje Seppe. Inge liep al sinds december rond met baarmoeder die vruchtwater lekte wat tevens voor een zeer hoge bloeddruk zorgde. Seppe zijn hoofdje blokkeerde gelukkig, vrij letterlijk, de uitgang en de artsen hebben geprobeerd om de bevalling zo lang mogelijk uit te stellen. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Inge

Bevallingsverhaal

Sinterklaas 2016: ik was op dat moment iets meer dan 33 weken zwanger van ons eerste kindje, en tot dan toe was ik door de gehele zwangerschap gefietst. Heerlijk: zwanger zijn. We waren net klaar met het maken van de doopsuiker, de babykamer was klaar, de geboortekaartjes uitgekozen. Nu was het enkel nog aftellen naar midden januari.

Op die bewuste dag ging ik naar het toilet en merkte iets ‘vreemds’. Ik was er niet gerust op, en belde de gynaecoloog. ‘Ga maar even langs de verloskamer om alles te laten controleren’, was haar advies. Zo gezegd, zo gedaan. We stapten de auto in, en reden richting ziekenhuis. We deden er allebei nogal lacherig over, ‘het zal wel in orde zijn en binnen een uurtje staan we terug thuis’, dachten we. Eens aangekomen op de verlosafdeling checkten ze m’n bloeddruk en de hartslag van de baby. Alles was OK.

We waren er allebei gerust in, en zagen het positief in. Toen kwam er echter een vroedvrouw op de kamer die zei dat ze ging checken of ik geen vruchtwater was verloren. Want als dat het geval was, zou de bevalling niet meer lang op zich laten wachten.

Ze deed haar ding daar beneden en zei ons dat ze terug langs zou komen van zodra ze meer nieuws had. Een tiental minuutjes later was ze er weer. ‘Mevrouw, ik heb slecht nieuws. U hebt inderdaad vruchtwater verloren en zal waarschijnlijk binnen nu en enkele dagen bevallen.’ Op dat moment was het alsof m’n wereld instortte: ik was nog geen 34 weken zwanger, en was er mentaal ook nog helemaal niet klaar voor om een kind op de wereld te gaan zetten. En hoe moest dat dan nadien? Een couveusekindje brengt toch altijd meer zorgen en stress met zich mee dan een voldragen zwangerschap. Ik begon hysterisch te huilen, en smeekte m’n vriend om me niet alleen te laten.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #30 - Inge

Om de bevalling nog zo lang mogelijk uit te stellen, werd er besloten om longrijping te geven aan de kleine en me op te nemen. Tot 34 weken zwangerschap zijn de longetjes namelijk nog niet helemaal ontwikkeld, dus de spuiten met longrijping moesten ervoor zorgen dat de uk zelfstandig zou kunnen ademen als hij op dat moment geboren zou worden.

Die hele avond ging als in een waas aan me voorbij en ik was dan ook uitgeteld tegen dat ik op een eigen kamer lag. M’n vriend was nog gauw naar huis gereden, om daar in allerijl een vluchttas in te pakken (dat had ik nog helemaal niet gedaan), en kwam nadien terug naar het ziekenhuis. Onnodig om te zeggen dat er van slapen die nacht niet veel in huis kwam.

De volgende morgen (1 dag voor de mijlpaal van 34 weken) kwam mijn eigen gynaecoloog langs (wat was ik opgelucht om haar te zien!) om een update te geven. Blijkbaar had ik al 1cm ontsluiting en dus vruchtwaterverlies, waardoor iedereen er van uit ging dat de bevalling snel zou gebeuren. Ik kreeg weeënremmers toegediend, en mocht mijn bed niet uit. Om de zoveel uur werd ook mijn bloeddruk gemeten (de waarden waren through the roof) en er werd besloten om medicatie te geven om hem weer op zijn gewone peil te krijgen. De uren kropen voorbij en er gebeurde voor de rest niets. De kleine bewoog nog goed, ik voelde me prima en kon de hele wereld aan.

Hetzelfde riedeltje herhaalde zich de volgende dag. Tegen het weekend was ik de 34 weken-grens gepasseerd, en liep ik bij wijze van spreken de muren op van verveling. Ik had immers geen last van m’n hoge bloeddruk en de baby was nog heel actief. Het enige wat we konden doen was wachten en nog wat langer wachten.

Gelukkig kwam mijn gynaecoloog langs en zij stelde voor dat ik naar huis mocht, onder 2 strikte voorwaarden: blijven plat liggen en iedere dag terug komen naar het ziekenhuis voor een controle aan de monitor en een bloeddruk check. Hallelujah, wat was ik blij. Ik had zelf het idee dat ik nog rustig kon aanmodderen tot aan de uitgerekende datum in januari en voelde me kiplekker. Eenmaal thuis installeerde ik me op de bank met genoeg leesvoer, series en andere typische vrouwendingen.

Vanaf die dag bracht m’n vriend me plichtsgetrouw elke dag naar het ziekenhuis en elke dag gingen we ook weer opgelucht naar huis: m’n bloeddruk was nog steeds te hoog (ondanks het opdrijven van de medicatie ), maar de baby voelde zich duidelijk goed, en de bevalling kwam ook niet spontaan op gang. Dus gingen we vrolijk door. Op de duur kenden we bijna iedere vroedvrouw bij naam, en maakten we steeds een praatje. Wat niemand had verwacht, gebeurde: de 35-weken grens ging voorbij, en de 36-weken ook. We grapten nog tegen elkaar dat het dan zeker wel een kerstkindje zou worden. Maar nee, ook dat werd het niet.

Intussen waren we aanbeland in de donkere dagen tussen Kerst en Nieuwjaar. Mijn gynaecoloog kwam nog eens langs en vertelde dat ze de bevalling op 29 december zou gaan inleiden mits ik voor die datum niet spontaan zou bevallen. Op 28 december was mijn bloeddruk echter ineens op miraculeuze wijze weer gezakt, waardoor er geen reden meer was om de bevalling de dag nadien op te wekken. ‘5 januari: dat wordt de nieuwe datum waarop we gaan inleiden’, werd er samen beslist. Mentaal was dit een rare periode: we keken telkens uit naar een nieuwe datum, en steeds werden we dan toch net geen ouders. Maar goed: 5 januari it is. We hadden nu dan toch echt een concrete datum waarop wij ten laatste ouders zouden worden en het zou de laatste jaarwisseling worden onder ons tweetjes.

Op 30 december gingen we gewoontegetrouw weer op controle, er van uitgaand dat we snel weer thuis zouden zijn. De baby was nog volop aan het bewegen, en de vroedvrouw controleerde m’n bloeddruk. ‘Mevrouw, vandaag zijn de waarden echt extreem hoog, nog hoger dan gisteren. Ik leg dit voor aan de gynaecoloog van wacht.’ Na een hele poos wachten, kwam deze gynaecoloog me doodleuk en ook ietwat bot melden dat ze de bevalling gingen inleiden, en wel nu! Mijn hoge bloeddruk vormde een gevaar voor mezelf en de baby, dus langer wachten was medisch niet verantwoord. Ik werd naar een aparte kamer op de verloseenheid gebracht en moest een pil slikken om de bevalling in gang te zetten. Enkele uren later moest ik er een tweede slikken. Er gebeurde echter helemaal niets.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #30 - Inge

De avond viel, en ik moest de nacht doorbrengen op het verloskwartier. M’n vriend zou gaan slapen op onze kamer op de materniteit. De volgende morgen om 6u kwamen ze een infuus steken om de boel wat te versnellen. Het werd op de laagste stand gezet. M’n vriend en ik fantaseerden er op los en keken wat tv. Rond 10u werd de dosis opgedreven. Nog steeds had ik nergens last van, en kon ik nog lachen. Rond 13u kwam de vroedvrouw nog eens langs en verhoogde de dosis nog een keer, het infuus stond nu op de hoogste stand. Ik wandelde (lees: schuifelde) wat door de gang om me bezig te houden, praatte wat met m’n vriend enz. Rond half 2 kwam de vroedvrouw vragen of ik nog niets voelde. Nee, nog helemaal niets.

Aangezien we intussen 24u verder waren, werd er besloten om m’n vliezen te breken. Dit vond ik niet zo’n aangenaam gevoel, het was alsof ik leegliep. Rond half 3 kreeg ik ineens een pijnscheut in m’n rug. Jongens, wat was me dat. Ik wist niet hoe ik moest gaan liggen op bed om de pijn op te vangen. De rugweeën werden steeds erger. De vroedvrouw werd erbij gehaald, verdict: 3cm ontsluiting. Ik had al van in het begin aangegeven graag pijnstilling te willen, dus herhaalde dit tegen haar. De anesthesist werd opgebeld, maar tot hij er was, moest ik het even volhouden zonder verdoving. De weeën werden steeds erger en ik gilde tegen de vroedvrouw dat ik NU een epidurale verdoving wilde. ‘Helaas, mevrouw, het is te laat, u heeft 8cm ontsluiting op een half uur tijd’. ‘Wat? Moet ik dit echt gaan doen op eigen houtje, zonder verdoving?’.

Even later werd ik met volledige ontsluiting naar de arbeidskamer gereden. Ik was al volledig bekaf van het opvangen van de rugweeën en de daadwerkelijke bevalling moest nog beginnen. Bij iedere wee perste ik met alles wat ik in me had. Gelukkig bleef de vroedvrouw super kalm en loodste ze me erdoor. ‘Komaan, je doet het goed, je bent er bijna’. Ik bleef meepersen, maar had het idee dat we geen steek vooruit gingen. Ook m’n vriend zei dat we er bijna waren. Naar mijn idee lag ik al een uur op die tafel, zonder vooruitgang. ‘Ik kan dit niet, ik krijg dit kind er nooit uit!’, ‘Drinken! NU!’, zijn maar een paar dingen die ik heb uitgekraamd. Gelukkig kwam er een tweede vroedvrouw me water brengen, maar believe me: drinken uit een glas is niet handig tijdens een bevalling. Een bekertje met een rietje was geen overbodige luxe geweest, bedacht ik me op dat moment haha.

Ik werd moe, en hoorde in de kamer naast me een vrouw binnen gaan en even later babygehuil. Jongens, waarom gaat het daar zo goed vooruit, en duurt het hier eeuwen? Intussen waren we anderhalf uur verder, en nog steeds geen baby in zicht. Bleek dat ons mannetje klem zat achter m’n schaambeen en dat het een sterrenkijkertje was. Hallo, ben ik hier al de hele tijd aan het persen voor niks? De gynaecoloog werd erbij gehaald en er werd besloten om de vacuümpomp te gebruiken. De vroedvrouw lag intussen op mijn buik mee te duwen. ‘Oh deze pomp zuigt precies niet meer vacuüm’, hoorde ik ineens de gynaecoloog doodleuk zeggen, ‘we moeten op zoek naar een andere’.

De weeën volgden elkaar nog steeds op snel tempo op, en uiteindelijk met behulp van een goede pomp, de vroedvrouw die bovenop me lag en ik die nog 1 keer alles gaf wat ik in me had, werd om 17.02 ons zoontje Seppe geboren. Wat een ontlading, hij werd op m’n buik gelegd en we hadden dan eindelijk ons mannetje in ons midden. Hij werd nagekeken en helemaal gezond bevonden. 31 december wordt vanaf nu een extra feestelijke dag!

Bedankt voor je verhaal Inge!

Liefs,

Elise Joanne

Wegens Inge haar privacy zijn de foto van Shutterstock en niet van haarzelf.