2BF55413 513E 412C A7E9 26BDD76D6466 1024x768 - Goede voorbereiding: Bevallingsverhaal van Birte, de verloskundige!

Jarenlang kwam de rubriek ‘goede voorbereiding’ online, waarin tientallen vrouwen hun bevallingsverhaal deden. Birte, als verloskundige, heeft een aantal keer haar verhaal in die hoedanigheid gedeeld. Nu is ze zelf bevallen van een zoontje, Faas. En zij deelt haar verhaal vandaag, echt heel leuk! Hielp het haar werk bij haar eigen bevalling?

Mocht je Birte haar verhalen over haar werk als verloskundige willen lezen, dan kan je hier klikken. Aanraders!

Birte is werkzaam bij praktijk Nuvola, vandaag deelt ze haar eigen bevallingsverhaal.

Goede voorbereiding: Bevallingsverhaal van Birte, de verloskundige!

Het is 2016. Ik ben twee jaar verloskundige en heb veel bevallingen mogen begeleiden. Honderden kinderen – en natuurlijk de moeders – geboren zien worden. En dan gaat het langzaam toch ook echt bij jezelf kriebelen. In juni 2016 hakken wij de knoop door, wij willen graag ouders worden, wij gaan voor een kindje. Spannend! Ondanks mijn beroep voelt het als onbekend terrein. Onwennig. Zenuwachtig koop ik een potje foliumzuur en de pil gaat de prullenbak in.

Dat ik helemaal niks heb aan al mijn ervaring merken we al bij de allereerste stap; het zwanger worden. Tientallen negatieve testen en een hoop tranen verder zitten we in 2017 bij de fertiliteitspoli. De stille wens is een diepgeworteld verlangen geworden. Er volgen 13 maanden waarin ik Clomid slik, maar het mag niet baten. De combinatie met mijn werk ervaar ik als steeds een beetje moeilijker.

Maar in juni 2018 volgt een hormoonkuur met injecties. Vier weken later hebben we op het Spaanse eiland Fuerteventura die langverwachte positieve test in handen. Ik kan het niet geloven. Ik ben zwanger! Ofwel, ‘embarazada’, zoals de Spaanse positieve test het noemt. We kopen symbolisch op een marktje naast ons hotel een baby shirtje om het onze ouders te vertellen; een lelijk beige exemplaar met een hagedis erop.

Mijn zwangerschap verloopt goed! Ik ben wel tot ruim 20 weken erg misselijk maar ik kan ontzettend van het zwanger zijn genieten. Ik zat op een enorme roze wolk. Af en toe spiek ik tijdens mijn echospreekuur eventjes in mijn eigen buik. Een groot voordeel van mijn werkplek! Tijdens de zwangerschap ben ik onder begeleiding bij onze eigen verloskundigenpraktijk. Wat is dit bijzonder, op controle bij je collega’s.

Mijn verlof breekt aan en ik geniet heerlijk van de rust. Ik vertoef hele dagen op de bank met ‘Desperate Housewives’. Tot de dag dat ik 39 weken en 4 dagen zwanger ben. De baby beweegt nauwelijks meer. Ik luister zelf naar het hartje (boinkboinkboink… pfff.. die doet het nog!) en bel mijn collega. Ik word naar het ziekenhuis gestuurd voor een hartfilmpje en echo. Alles ziet er goed uit en mag weer terug naar huis. De baby blijft de hele dag verdacht rustig… stilte voor de storm?

De nacht erna word ik, zoals elke nacht, wakker om te plassen. Het is 01.30 uur. Ik schuifel slaperig naar het toilet en kruip daarna vlug weer onder de warme dekens. Ik draai me om en schrik me een ongeluk. Ik verlies… iets warms? Een bizarre gewaarwording vind ik het. Wild schud ik mijn man Thijs wakker en hij knipt het lichtje aan. Samen inspecteren we het beddengoed: ik ben ruim helder vocht verloren. Mijn vliezen zijn gebroken! Wat enorm spannend! Ik krijg een zenuwachtige lachbui en vertrek snel weer naar het toilet om mezelf wat te verschonen terwijl Thijs het bed verschoont.

Op het toilet verlies ik opnieuw veel vruchtwater en krijg ik meteen een krampende pijn in mijn onderbuik. “Oh volgens mij heb ik een wee!” jubel ik naar Thijs. “Het is echt begonnen.” Ik ril van de spanning maar kan ook niet stoppen met mijn gegiechel. Drie minuten later, terwijl ik me uitkleed om even te gaan douchen, volgt de volgende wee. Iets intenser, maar oh, wat vind ik het allemaal grappig.

Eenmaal onder het warme water krijg ik opnieuw kramp. Het lachen vergaat me. Verdomme, dit doet pijn! Ik probeer de pijn weg te zuchten, zoals ik ontelbare keren heb voorgedaan. Dit gaat redelijk. Ongeveer een kwartier later kom ik onder de douche vandaan en zit er bijna geen pauze meer tussen de weeën. Ik zak door mijn knieen voor het bad en krijg ze niet meer goed weg gezucht. Wat is dit? Dit bouwt toch altijd rustig op bij mijn cliënten? Zit ik me nou zo aan te stellen? Gedachten schieten door mijn hoofd terwijl ik een beetje paniekerig blijf puffen. Ongeveer 40 minuten na de eerste wee breng ik moeizaam “Bel Lilianne” uit. “Maar je hebt nog geen uur weeën?” zegt Thijs. “BEL!” “Oke, oke ik ga bellen”.

Een kwartier later stapt ze bij ons binnen. Ze voelt op dat moment echt als mijn reddende engel. Ondanks de aanzwellende pijn voel ik hoe bijzonder het is dat mijn eigen collega mijn bevalling kan begeleiden. We luisteren naar het hartje en een inwendig onderzoek volgt. 2 centimeter ontsluiting. Ik voel een lichte teleurstelling. Ik heb weinig pauze en de weeën zijn bijna te sterk om te behappen. Stiekem had ik, ondanks dat ik nog niet zo lang bezig ben, op iets meer gehoopt. Maar als Lilianne me helpt met wegzuchten krijg ik meer controle terug. We spreken af twee uur thuis af te wachten, dan kunnen we daarna waarschijnlijk naar het ziekenhuis, want daar wil ik graag bevallen. Nadat we de belinstructies hebben doorgenomen vertrekt Lilianne weer.

Het uur daarna lig ik op mijn linkerzijde in bed. Ik probeer uit alle macht de weeën weg te zuchten. Elke keer als ik wil denken ‘ik kan dit niet’ spoelt een nieuwe golf van pijn mijn gedachten weg. Thijs houdt mijn hand vast. Als na een uur een ander gevoel erbij komt, komt de paniek weer een beetje terug. Wat is dit? Het brandt! Is dit persdrang? Nee… ik heb nog geen twee uur weeën. Dat zou te snel zijn.

Dan voel ik hoe ik bloed verlies. De volgende wee komt, heel mijn lichaam duwt naar beneden. Een overweldigend gevoel en ik kreun hard. Jawel! Dit is persdrang! Ik vertel Thijs opnieuw dat hij moet bellen, hoor “persdrang” op de achtergrond, en probeer met stijf dichtgeknepen ogen mijn lichaam de baas te blijven.

Voor ik het weet stapt Lilianne opnieuw de kamer in. Ze toucheert en zegt “Ja hoor, het is helemaal echt!” “Hè..?” weet ik uit te brengen. “Je hebt volledige ontsluiting! We blijven thuis!”. Onze slaapkamer wordt omgetoverd tot verloskamer en andere collega Emma komt erbij.

Ergens vind ik het spannend om thuis te blijven. Ik zie erg op tegen de uitdrijving en benoem dit ook. Ze weten me gerust te stellen. Als alles klaar staat mag ik proberen wat mee te duwen met de wee.

In mijn werk benoemen veel mensen de uitdrijving als fijn. Je hoeft de pijn niet meer te ondergaan, maar je kan meewerken. Je kan iets doen. Ik zei dit ook altijd tegen mijn cliënten tijdens de bevalling.

De uitdrijving fijn? Echt niet! Wanneer ik mijn lijf zijn werk laat doen voel ik een enorme brandende pijn van onderen. “Nee! Nee dit doet pijn! Ik doe het niet, ik durf niet! Ik kan niet!” roep ik. “Wat zeg je nu zelf altijd tegen je cliënten, Birte?” vraagt Lilianne. “Door de pijn heen persen” piep ik met tegenzin. “Nou, doe dat dan!”

Het lukt me de knop om te zetten en doe wat ze zegt. Ik voel hoe mijn lichaam het overneemt. Ik hoor Emma al snel zeggen dat ze haartjes ziet en vervolgens dat het hoofdje staat. Ik lijk de pijn niet meer te voelen en ervaar een soort rust. Het is stil op de kamer, alleen een zachte aanmoediging van mijn collega’s is hoorbaar.

Goede voorbereiding: Bevallingsverhaal van Birte, de verloskundige!

Het is 7 maart 2019, 05.17 uur. Ik voel een lijfje uit mij glibberen. Mijn handen reiken als vanzelf naar beneden en ik mag – eindelijk- mijn baby aanpakken. Ons zoontje Faas is geboren! Hij huilt meteen de longen uit zijn lijf. Hij heeft een flink blauw gestuwd gezichtje, maar dat trekt vanzelf bij. Ik hou hem stevig vast, om nooit meer los te laten.

En ik kan weer lachen. Wat was dit heftig, maar ook ontzettend gaaf! De placenta dreigt te blijven zitten maar na een flinke duw op mijn buik – au! – wordt deze ook geboren.

Ik krijg enkele hechtingen en daarna kan ik Faas voor het eerst aanleggen. Ook een bijzonder moment. Faas wordt nagekeken (alles erop en eraan, 3670 gram, schoon aan de haak!) en ik mag met knikkende knietjes gaan douchen. Ik heb me nog nooit zo gelukkig en voldaan gevoeld.

Ik besef goed dat ik enorm veel geluk heb gehad met zo’n mooie en snelle bevalling. Al met al heeft de ontsluitingsfase 2,5 uur geduurd en heb ik 12 minuten geperst. Ik kijk er met een enorm goed gevoel op terug. Natuurlijk, de pijn was hels en bijna niet te behappen. Maar ik had een erg fijn en vertrouwd team en achteraf ben ik blij dat Faas lekker thuis geboren is. Veilig bij ons in bed.

Wat was het een avontuur. Van wens tot baby. Een lange, slopende aanloop. Twee jaar heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Een droom van een zwangerschap volgde. Met tot slot een cadeautje van een bevalling.

Een wolk van een baby. Onze Faas. Hij is het allemaal veel meer dan waard geweest.

Liefs,

Birte

Bedankt voor het delen Birte, het was een genot om te lezen! En ook fijn om te horen dat ik niet de enige ben die de uitdrijving werkelijk de meest verschrikkelijke fase van een bevalling vind, iets met gedeelde smart!