PicturePeople 10 van 12 1024x683 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #50 - Larissa

Net een jaar een relatie, nog maar twintig jaar oud en student verpleegkundige. Larissa en Ruben waren er klaar voor en in 2016 hadden ze een positieve zwangerschapstest in handen. Haar omgeving had zo haar twijfels, zij absoluut niet! Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Je kan hier de andere gepubliceerde bevallingsverhalen lezen. En natuurlijk mijn eigen bevallingsverhaal van Fos en van Hazel.

Het verhaal van Larissa

Het is maart 2016 en ik stop met de pil. Student verpleegkundige, 20 jaar oud, net samenwonend met mijn vriend Ruben en pas een jaar een relatie. Hoezo stoppen met de pil? Ruben en ik waren het erover eens dat we beide graag een kindje zouden willen, als dit ons gegund was uiteraard. Op 30 juli 2016 was het zover, ik had een positieve test in handen. Vanaf dat moment begon ons avontuur, blijdschap en trots wisselen elkaar af maar geen idee wat ons te wachten stond.

Toen ik in maart aan wat vriendinnen vertelde dat ik de pil in de prullenbak had gegooid hadden ze zo hun twijfels. Van mijn kinderwens had ik nooit een geheim gemaakt, dat ik een jonge moeder zou worden had hen dan ook niks verbaast. Maar 20 jaar, nog studerend en pas een jaar samen met mijn vriend? Dat was iets wat zij niet hadden verwacht. De enorme frustratie en verdriet elke maand dat ik een negatieve test in handen had werd dan ook niet door iedereen begrepen, zoveel haast hadden we toch niet? Maar toen het (eindelijk) zover was in juli, was het ongeloof nog veel groter.

Medestudenten, leraren, cliënten op stage, iedereen had zijn woordje klaar. Mensen namen zeker geen blad voor de mond. Mijn situatie nodigde mensen uit om even flink te oordelen. De opmerking “Het is zeker een ongelukje.” zorgt er bij mij nog steeds voor dat al m’n haren recht overeind gaan staan. Vreselijk, hoe durfde mensen zonder ook maar enig idee te hebben mijn zo gewenste (en geplande) zwangerschap een ongelukje te noemen. En ook al zou een zwangerschap een ongelukje zijn als je het al zo wilt noemen, slik deze woorden dan alsjeblieft even in. Die woorden heb ik maanden horen galmen in mijn hoofd. Tot ik op een gegeven moment op het punt kwam dat ik maar zei dat het een ongelukje was, daar vond ik simpelweg meer rust bij.

Ik was gezegend met een goede en makkelijke zwangerschap. Ik ging naar school, studeerde en haalde goede cijfers. Ook al was naar school gaan zeker geen feestje! Mensen verrekte hun nek om mij na te kijken, te wijzen en te smoezen. Gelukkig zat met 32 weken zwangerschap de schoolperiode erop. Iedereen ging op stage en vanaf nu kon mijn zwangerschapsverlof beginnen.

IMG 0530 1024x911 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #50 - Larissa

Aan het begin van mijn verlof verveelde ik mij elke dag, de hele dag. We waren net verhuisd en ik kende eigenlijk nog niemand. Mijn familie en vrienden woonden minimaal een halfuur bij mij vandaan. Ik heb mij zeker eenzaam gevoeld in die periode en kon dagen piekeren over hoe mijn toekomst eruit ging zien. De twijfel sloeg soms toe, had ik misschien toch langer moeten wachten? Was dit nou wel het juiste moment?

De weken verstreken en inmiddels was het 10 april, de uitgerekende datum. Het was verdacht rustig in mijn buik. Normaal heb ik een kleine druktemaker in mijn buik die ik de hele dag door wel voelde rommelen, maar vandaag niet. Zo nu en dan voelde in een voet even heen en weer gaan, maar erg bewegelijk was hij deze dag niet. Die avond ben ik toch wat onrustig gaan slapen, zou alles wel goed zijn met hem? De volgende ochtend stond een controle bij de verloskundige gepland. Snel slapen en de volgende ochtend snel naar de verloskundige.

Die nacht werd ik om 5.30 uur wakker, ik voelde me gek maar kon het niet gelijk plaatsen. Rommelende darmen, pijnlijk lage rug en wat krampjes op zijn tijd. Ik lag wat te woelen in bed en kon absoluut niet meer slapen. Als ik had geweten wat er volgde had ik dit maar beter wel kunnen doen. Om 6.00 pakte ik toch maar eens de weeëntimer-app erbij want dit voelde toch anders dan al die harde buiken van de afgelopen weken. Al gauw zag ik dat dit in een behoorlijk ritme kwam, er zat zo’n vijf minuten tussen en de krampen duurde toen pas een seconde of 30. Oké, dit zou wel eens het begin kunnen zijn! Met de nodige kriebels van de zenuwen en spanning in mijn buik maakte ik om 7.00 uur Ruben toch maar wakker. Toen besloten we dat hij maar beter niet naar zijn werk kon gaan en mij 09:00 zou vergezellen naar de verloskundige.

Daar zaten we in de wachtkamer bij de verloskundige. Dit was gelukkig gewoon bij ons beneden in de flat, (ideaal!) want erg comfortabel voelde ik mij niet. De krampen bleven komen en gaan, soms had ik vijftien minuten nergens last van en zo konden ze mij opeens in een rap tempo overvallen. De verloskundige voelde of ik wellicht al wat ontsluiting had. Helaas; helemaal niks, wat een domper. Ze dacht dat dit nog niet het echte werk was en stuurde ons naar huis, ik moest maar even lekker in bad gaan en dan zouden de oefenweeën volgens haar wel weer afnemen. Zo geschiedde, op naar boven en in bad!

Inmiddels was het 9.30 uur en lig ik in bad, nog steeds dezelfde krampen die kwamen opzetten in golven. Na een halfuur in bad te hebben gelegen terwijl de krampen niet waren afgenomen klom ik er maar eens uit. Wat beweging leek mij goed om de boel extra in beweging te krijgen dus hup naar buiten voor een rondje lopen met de hond. Al puffend en steunend kwam ik weer boven. Ik trok mijn makkelijke kleren aan en maakte het mezelf zo comfortabel mogelijk. De uren tikte langzaam weg en de weeën hielde aan. Het enige wat ik dacht; ‘zie je wel, dit zijn geen oefenweeën! Ik ga gewoon vandaag bevallen!’.

Inmiddels was het 16.00 uur en al die uren werden de weeën steeds een beetje sterker en kwamen steeds sneller op elkaar. Om 18.00 uur liet ik Ruben de verloskundige bellen nadat ik al twee uur lang regelmatige weeën had. Een klein uurtje later kwam de verloskundige met haar stagiaire binnen stappen. De spanning viel van mijn schouders toen ik zag welke verloskundige er binnenstapte, met haar had ik een hele fijne klik. Ze hielpen me op bed om daar mijn ontsluiting te controleren. De stagiaire deed dit de eerste keer. Het was duidelijk te voelen dat ze nog wel wat moest leren.. Toen ik dacht dat het ergste was gebeurd vertelde de verloskundige met een vriendelijke glimlach graag nog even te willen controleren of wat de stagiaire had gevoeld juist was. En toen bleek dat ik na al die uren pas op een centimetertje over vier zat. Bah, dat viel even rauw op mijn dak! Ik had na al die uren wel even iets meer verwacht. Om me beter te kunnen ontspannen werd ik onder de douche gezet, rond een uur of tien zouden ze beide terugkomen om te bepalen wat de progressie is.

Om 21.00 hield ik het niet meer van de pijn, ik wist niet waar ik het zoeken moest. Alles deed me zeer, mijn buik, rug en mijn benen. Ik kon maar geen comfortabele houding vinden. De douche maakte het nog enigszins dragelijk maar inmiddels had ik het ook best koud gekregen. Er was namelijk geen druppel warm water meer over in de boiler en hij warmt behoorlijk traag op. Het voelde als uren voordat het eindelijk 22.00 uur was, opnieuw werd eerst door de stagiaire en daarna de verloskundige de ontsluiting gemeten. Deze keer 7 á 8 centimeter, hoera! Ik voelde weer energie en kon er weer even tegenaan. De verloskundige gaf aan dat het vaak wel snel ging de laatste centimeters en dat het mooi volgens ‘het boekje’ ging; ongeveer een centimeter per uur. Ze moesten nog even weg langs een andere bevallende dame maar de kraamzorg werd wel alvast gebeld. Ik wilde namelijk graag een thuisbevalling en zo kon de kraamverzorgster de verloskundige assisteren.

Inmiddels was het al ver voorbij middernacht en werd het 12 april, zou dit dan de dag zijn dat onze zoon wordt geboren? Toen ik om een uur of drie persweeën kreeg, leek het toch snel te gaan gebeuren. De verloskundige werd opgetrommeld en zette haar spullen klaar voor de bevalling. Tot die tijd werd mij opgedragen de weeën nog weg te puffen. Ik mocht niet toegeven aan de enorme persdrang die ik voelde. Mijn hele lijf wilde wel en het voelde dus zo tegenstijdig niet te kunnen toegeven aan deze drang. Toen alles klaar stond werd mijn ontsluiting voor de zekerheid nog gecontroleerd. Er werd wat gesmoesd en ik voelde dat er iets niet in orde was. Ik bleek nog steeds maar acht centimeter ontsluiting te hebben. In de afgelopen vijf uur was er daar beneden helemaal niks veranderd. De kleine jongen bleek er niet helemaal goed voor te liggen. Hij keek naar voren, hierdoor lag hij met zijn voorhoofd tegen de uitgang aan in plaats van met zijn achterhoofd. Er kwam vermoedelijk te weinig druk op de baarmoedermond waardoor de centimeters staakte.  De weeën gaven mij geen pauze meer en ik wist niks anders uit te brengen dan; ‘Ik kan dit niet meer!’.

SAM 1430 1024x683 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #50 - Larissa

De verloskundige besloot mijn vliezen te breken. Het duurde allemaal wat te lang en ze wilde zeker weten dat het allemaal wel goed ging met de kleine daarbinnen. Zijn hartslag bleef al die tijd stabiel en ook was het vruchtwater helder, een opluchting. Inmiddels was het 05.00 uur geworden en nog steeds geen vordering in mijn ontsluiting ondanks dat ik al twee uur lang hevige persweeën moest wegpuffen. Zodoende werd de knoop doorgehakt; we moesten naar het ziekenhuis vanwege niet vorderende ontsluiting. Het werd dus niet de thuisbevalling waar ik zo op had gehoopt. Ik marcheerde over de gang en vloog de straat over de auto in. Het enige wat mij geruststelde was de wetenschap dat dit ritje maar vijf minuutjes zou duren. In alle eerlijkheid leken die paar minuten wel úren te duren! Eenmaal daar was er geen rolstoel te bekennen dus besloten we in marcheerpas de ziekenhuisgangen door te lopen op naar de verloskamers.

Op bed heb ik van alles uitgekraamd maar stoppen met persen lukte mij absoluut niet meer. De hobbels en bobbels van de autorit hadden ervoor gezorgd dat ik inmiddels volledig ontsluiting had en vanaf toen ging het snel. Om 05.48 uur na nog geen 5 persweeën werd onze kerngezonde zoon Mayson Dex geboren op 12 april 2017 na een zwangerschapsduur van 40 weken en 2 dagen. Zo’n 24 uur vanaf het eerste moment dat ik voelde dat de bevalling zou beginnen had ik hem eindelijk in mijn armen, wat een magisch en onbeschrijfelijk moment! Mijn hart vulde zich onmiddellijk met pure liefde en blijdschap. Er kwam ook een stukje angst bij kijken, ik moest nu namelijk mijn kindje delen met de grote wijde wereld en ik kon hem niet meer voor mijzelf houden, veilig in de buik.

Onze inmiddels stoere peuter doet het geweldig en ik kan niet anders dan trots zijn op dit heerlijke jochie. De keuze die ik had gemaakt samen met Ruben om op jonge leeftijd ouders te willen worden was het beste wat ik ooit had kunnen doen. Het heeft mijn leven zoveel mooier gemaakt. Inmiddels hebben wij een dochter erbij gekregen én ben ik een trotse afgestudeerde verpleegkundige.  

Bedankt voor het delen van je verhaal Larissa!

Liefs,

Elise Joanne