zwartwit 1024x969 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #48 - Yvonne

Met heel veel plezier ga ik verder met de rubriek ‘goede voorbereiding’ waarin lezers hun bevallingsverhalen delen. Geweldig dat hier weer animo voor is! Het is een prachtige aanvulling op mijn site en ik hoop dat jullie hier net zo van genieten als en vandaag publiceer ik het verhaal van Yvonne. Na een lang medisch traject mochten zij drie jaar geleden hun zoon welkom heten.

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Je kan hier de andere gepubliceerde bevallingsverhalen lezen. En natuurlijk mijn eigen bevallingsverhaal van Fos en van Hazel.

Het verhaal van Yvonne.

Inmiddels al bijna drie jaar geleden kwam ons eerste kindje ter wereld. Na een medisch traject van hormonen slikken, inspuiten en vele ziekenhuisbezoeken hadden wij eindelijk een positieve test in handen. Het genieten kon beginnen. Ondanks dat ik me al die tijd goed voelde bleek mijn schoonmoeder ernstig ziek te zijn en volgden er maanden van zorgen en stress. We probeerden zo bewust mogelijk naar ons eerste kindje toe te leven omdat het al zoveel moeite had gekost om zwanger te worden maar het ging voornamelijk op de automatische piloot. Ons kindje groeide goed door en dus waren er andere dingen om ons druk om te maken. In deze periode hebben leven en dood ons leven totaal overhoopgehaald. Omdat we wisten dat zij de geboorte niet zou gaan meemaken hebben wij een pretecho gepland zodat ze haar eerste kleinkind toch kon zien. Hier heeft ze haar laatste krachten voor opgespaard want drie weken later overleed ze.

Twee dagen voor mijn uitgerekende datum moest ik nog voor controle en alles was prima. De verloskundige vroeg nog of ik het al ‘zat’ was en eventueel ingeleid wilde worden als de bevalling zelf niet op gang kwam, voor de afspraak een week later. Omdat ik me nog erg goed voelde en ook nog genoot van alle bewegingen in mijn buik, vond ik dat onzin zolang het kindje het goed deed. Ik hoopte dat moeder natuur haar gang zou gaan en dat ik zonder pijnstilling en andere toeters en bellen kon bevallen.

En twee dagen ma mijn uitgerekende datum was dit ook het geval. Ondanks dat ik zelf, naïef genoeg ook nog dacht ‘griep’ te krijgen, begonnen heel voorzichtig de weeën.  Ik voelde me wat raar, niet heel fit en dacht dus ziek te worden. Ik ging gewoon zoals elke dag met mijn vriend mee naar de zaak om nog wat klusjes af te maken. Rustig aan werkte ik in de ochtend nog wat klusjes af, want ja het kon nu nog. Tussendoor bleef ik maar tegen mijn vriend zeggen dat ik bang was ziek te worden, en dat daar totaal niet op zat te wachten zo vlak voor de bevalling. Halverwege de middag vond mijn vriend het wel welletjes en vond dat ik naar huis moest om daar op de bank te kruipen en lekker uit te rusten. Dus zogezegd kroop ik thuis op de bank, terwijl mijn vriend nog weg moest voor het werk. Na ongeveer een uur vond ik het wel genoeg en besloot ik maar vast eten te koken, want ach dan hoefde dat straks niet meer. Omdat ik daarna de rust ook niet echt kon vinden besloot ik rond 17.00 maar onder de douche te gaan. Dan zou ik me vast beter voelen en kon ik daarna lekker uitrusten op de bank. Niets was minder waar want toen ik onder de douche vandaan kwam voelde ik me alleen maar slechter. En ook viel het me op dat moment op dat het ‘zieke’ gevoel in vlagen kwam. Eindelijk viel het kwartje: De weeën zijn begonnen! Ik besloot te gaan timen hoeveel tijd er tussen de weeën zat. Ze waren erg onregelmatig en nog erg goed te doen. Geen reden voor paniek, maar ik vroeg me wel af wanneer ik de verloskundige zou moeten bellen.

Mijn vriend stuurde tussendoor regelmatig berichtjes met de vraag of het nog goed ging. Ik kon het nog prima handelen en besloot om 19.00 uur de verloskundige te bellen.  Om 20.30 uur had ze overdracht en omdat het allemaal niet heel ernstig klonk en ik zelf nog in staat was om te bellen stelde ze voor om daarop te wachten. Dan kon de volgende het vanaf het ‘begin’ doen. ‘Mocht het in de tussentijd niet gaan, kan je altijd bellen’. Ik was gerustgesteld en vond het prima om te wachten. Om 20.30 belde de verloskundige op om even te horen hoe het nu ging. Dit konden best voorweeën zijn en zolang ze niet om 2/3 minuten kwamen kon ik het rustig aankijken. Ondertussen moest ik maar proberen om wat te slapen. Nou ik kan je vertellen: slapen en weeën gaan niet echt samen. Dus dan de hond nog maar even uitlaten dacht ik. Ik kan je vertellen dat dat ook niet echt een goede combinatie was. Het werd een heel kort rondje. Zo tegen een uurtje of 23.00 kwam mijn vriend weer thuis en werden de weeën heftiger. Nu kon mijn vriend de tijd even bijhouden.  Ze duurden nu ongeveer een minuut en kwamen zo om de 2/3 minuten. Tegen 01.00 vroeg ik me af wanneer ik de verloskundige weer mocht bellen. ‘Daar zijn ze voor ’zei mijn vriend, ‘dus je kan altijd even vragen’. Gelukkig zou ze meteen langs komen en binnen een kwartier zat ze bij ons in de huiskamer. Meteen zakten de weeën af. Ik baalde vreselijk want ik had haar voor niks laten komen, dacht ik. Volgens haar gebeurt dat wel vaker en ze bleef dan ook even rustig zitten praten. Ze stelde me erg gerust en na een minuut of 10 kwamen de weeën weer terug. Een beetje ongemakkijk ging ik met de billen bloot voor het onderzoek. Ik had twee centimeter ontsluiting. ‘Ik kom om 06.00 uur wel terug en mocht er in de tussentijd iets zijn of als je toch pijnstilling wil dan moet je gelijk bellen’. Het was inmiddels tegen 02.00 uur dus dat duurde nog wel even! Ook had ze verteld dat je ongeveer een centimeter ontsluiting per uur hebt, dus ik had nog wel 8 uren te gaan.

Mijn vriend moest van mij maar wat proberen te slapen op de bank terwijl ik in de tussentijd de weeën probeerde weg te puffen. Hij kon toch niets doen. Om de tijd te doden controleerde ik nog even of alles op het lijstje van de’ vluchttas’ was afgevinkt en ging ik zo goed en zo kwaad als het ging nog even onder de douche in de hoop de pijn wat te verlichten.  De uren leken voorbij te kruipen. De vermoeidheid en pijn begonnen soms hun tol te eisen en ik denk dat ik twee keer genoemd heb toch pijnstilling te willen. Ik had mijn vriend van tevoren goed duidelijk gemaakt dat als ik er tijdens de weeën wel om zou vragen, hij mij eerst drie keer moest vragen of ik het zeker wist. Ik wilde niet achteraf spijt krijgen als ik toch pijnstilling had gekregen. Dus op die twee momenten heeft hij dat dan ook gedaan en zodra de wee afzakte, was ik alweer van mening veranderd.

Stipt 06.00 uur was de verloskundige terug en na onderzoek bleek ik al op ach centimeter ontsluiting te zitten! De tas mocht in de auto want we konden richting het ziekenhuis. Zes maanden eerder gingen wij op dezelfde verdieping rechtsaf naar mijn schoonmoeder, en nu moesten we linksaf naar de verloskamers. Ondanks dat ik daar op dat moment niet echt bij stil stond, was dit voor mijn vriend vreselijk verdrietig en dubbel.

Eenmaal in de verloskamer werden mijn vliezen doorgeprikt, terwijl er nog een bad werd gevuld om de weeën nog wat te verlichten. Ik dacht dat dat erg fijn zou zijn, maar al snel gingen mijn weeën over in persweeën en voelde het bad heel onzeker. Ik kon me niet makkelijk vasthouden en er zat geen antislip in, ik gleed alle kanten op.  Vervolgens mocht ik op de baarkruk en voorzichtig mee drukken. Er hing een klok vlak voor mijn neus, en na elke perswee werd mijn oog daar naartoe getrokken. Het was al 8.15uur, ik was al een uur aan het persen en voor mijn gevoel gebeurde er helemaal niets. De verloskundige stelde voor om op het bed verder te gaan, zodat ze het laatste stukje ook goed kon meekijken. Als ik had geweten hoe fijn dat voelde, had ik dat gelijk gedaan. Ik kon nu een beetje ontspannen tussen de weeën door en even achteroverleunen. De klok tikte rustig door en tegen 09.00 uur vroeg ik me af hoe lang het persen mocht duren. Ik was immers al 24 uur in touw en vreselijk moe! Omdat het 2 uren mag duren zat ik al bijna op het randje. Na de bemoedigende woorden van de verloskundige en de kraamverzorgster (die ook ergens tussendoor binnengeglipt is) ging ik nog meer voor, want ik moest en zou het zelf doen! En alsof mijn lichaam ineens begreep dat het nu moest gebeuren, werd ineens het hoofdje geboren. Ik mocht het kindje zelf aanpakken en op mijn buik leggen, heel bijzonder! Na een fijne, mooie en lange bevalling van bijna 24 uur is op 22 maart 2017 onze zoon geboren met een prachtig gewicht van 3515 gram.

Mijn vriend heeft mij al die tijd voorzien van slokjes water en gedept met natte washandjes. Omdat hij nogal huiverig is voor ziekenhuizen wilde hij de navelstreng niet doorknippen, maar heb ik dat zelf gedaan. Heel bijzonder!

Dank voor je verhaal Yvonne!

Liefs,

Elise Joanne