Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #47 - Amy

Het bevallingsverhaal van Elin, de dochter van Amy kwam als zestiende exemplaar in deze rubriek online. Nu is Amy weer bevallen van de tweede en zij heeft opnieuw haar verhaal voor ons op papier willen zetten. Ontzettend leuk! Elin kwam ter wereld in februari 2016 en in januari 2018 kwam Jade ter wereld. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik voor de tweede keer het woord aan Amy.

Zwanger!

Vlak na Elins eerste verjaardag hebben we het samen over de wens voor een tweede kindje. Durven we het aan? Gaan we voor een tweede? De wens is er zeker, maar is dit het juiste moment? Het eerste jaar met Elin was niet makkelijk en nog steeds zijn er geregeld gebroken nachten. Eigenlijk willen we ook verhuizen, maar we willen ook weer niet dat er te veel leeftijdsverschil tussen de kinderen zit. En we moeten natuurlijk nog maar afwachten of een tweede ons gegeven is. We besluiten nog even niks, maar twee maanden later voelt het opeens voor ons allebei als ‘het moment’. Pas een ruime maand later komen wij erachter dat ik al 5 weken zwanger ben en dat wij dus het grote geluk hadden dat poging één meteen raak was.  Ik heb nog wel een bloeding gehad (wat ik aanzag voor menstruatie), dus echt juichen doen we nog niet. Gelukkig zien we een paar weekjes later een keurig kloppend hartje. Verder merk ik ook aan alles dat ik zwanger ben; deze keer gaan de kwaaltjes mijn huisje niet voorbij helaas.

Schrik

Net op het moment dat ik me iets beter begin te voelen en we het nieuws aan steeds meer mensen hebben verteld krijg ik met 12 weken en 1 dag een mega heftige bloeding. We bezoeken de verloskundige en zei ziet nog steeds een kloppend hartje en een levendig kindje. Maar ook een onverklaarbaar ‘iets’ in mijn baarmoeder wat lijkt op een bloedstolsel of vleesboom. We worden doorverwezen naar het ziekenhuis waar een uur later opnieuw wordt vastgesteld dat er met het kindje niks aan de hand lijkt maar dat er wel ‘iets’ aan mijn placenta vast zit wat er niet hoort. Er kan niks aan gedaan worden en rust is het advies. Het is afwachten wat dat ‘iets’ gaat doen. Mocht het loslaten is de kans groot dat het mijn placenta mee naar buiten neemt en er een miskraam ontstaat.

Een spannende tijd breekt aan. Gelukkig stopt het bloeden snel en zien we twee weken later opnieuw een prachtig actief kindje en is het onverklaarbare ding geslonken. Het blijkt een beetje vaag en afwachten, maar het lijkt met een sisser af te lopen.

Verloop

Ondertussen hebben we een huis gekocht waar we de sleutel van zullen krijgen als ik 28 weken zwanger ben. Echt genieten lukt door alle commotie en verhuisstress niet.

Het is wel bijzonder om bij 19 weken zwangerschap te horen te krijgen dat we een tweede dochter verwachten. Ik had mezelf altijd als jongensmama gezien en na 1 dochter verwachtte ik toch echt wel een keer een jongen, maar niet dus…. Ik word een meisjesmama!

Elin is heel lief voor mijn buik; helpt met insmeren en geeft er ontelbaar veel kusjes op, zo mooi!

Heftig

We zijn druk met klussen, althans mijn man en familie en vrienden, als ik met 30 weken zwangerschap steeds vaker slecht slaap van enorme harde buiken die lang aanhouden en soms weg gepuft moeten worden. Ons meisje licht in stuit en dat, in combinatie met drukte en stress, zorgt er waarschijnlijk voor dat mijn baarmoeder behoorlijk vaak samentrekt. Het is niet meer te doen; ik slaap amper en moet uiteindelijk besluiten te stoppen met werken. Het gaat langzaam iets beter en met 34 weken zwangerschap betrekken we ons nieuwe huis die gelukkig helemaal af is. Ons meisje is ook uit de stuit gedraaid en dat scheelt enorm. Ik besluit nog even te proberen te genieten van het meisje in mijn buik, want dat is tot nu toe nog niet echt gelukt.

Helaas komen we er met 36,5 week achter dat ons meisje opnieuw in stuit is gaan liggen en omdat ik over 4 dagen thuis zou mogen bevallen wordt een afspraak in het ziekenhuis gemaakt voor een draaipoging. Pfff, ook dat nog! Hele scenario’s van stuitbevalling, keizersnede en complicaties passeren mijn gedachten en worden in het ziekenhuis ook tot in detail besproken. Zo’n draaipoging is niet niks begrijp ik ook al snel. Met 36 weken en 6 dagen moete we ons melden. De baby wordt gecheckt middels een hartfilmpje; er worden echo’s gemaakt om alles in beeld te brengen; ik krijg een infuus met een soort weeënremmers die mijn baarmoeder moet laten ontspannen, wat een circus aan mijn lijf. De draaipoging zelf stelt uiteindelijk niet veel voor; het doet 2 tellen ontzettend veel pijn, maar het lukt gelukkig heel snel om haar te draaien. Haar hoofdje ligt meteen goed diep in mijn bekken, dus de kans dat ze terugdraait is klein.

Wanneer?

En dan ben ik 37 weken zwanger en begint het wachten. Ik mag thuis bevallen en wil dat ook heel graag. Bij Elin ging het snel, dus ik ben best een beetje bang voor hoe het nu zal gaan. Is mijn man op tijd thuis? Kan ik Elin op tijd bij oma krijgen? Er volgen opnieuw weken met veel harde buiken, hele slechte nachten, ik zit er helemaal doorheen. Ik bel geregeld de verloskundige en die is ook al twee keer thuis geweest om mij te checken. Maar ons meisje blijft zitten waar ze zit.

Als ik 39 weken en 6 dagen zwanger ben zie ik het niet meer zitten. Ik ben zo moe, ik denk dat ik een bevalling straks helemaal niet aan kan. Daarbij vraag ik me af of ik de weeën wel zal herkennen, want de harde buiken van de afgelopen weken waren al zo heftig, maar toch steeds vals alarm.

Mijn moeder komt die dag bij me om voor Elin te zorgen zodat ik wat rust kan nemen. De verloskundige komt ook. Ze stelt me gerust en geeft aan dat ik het echt wel herken als het zover is. Ze vraagt mijn moeder of Elin met haar mee naar huis kan en sommeert mij mijn man te bellen, zodat ik niet alleen ben. Ik moet rust gaan nemen, zowel voor lijf als voor mijn geest. Even geen gepieker; de zorg voor Elin even loslaten; ontspannen en rusten. Die middag doe ik helemaal niets; een beetje slapen, wat tv kijken. Best lekker maar ik baal ook dat ook die rust weer niets doet; de harde buiken zetten niet door.

We besluiten bij mijn moeder en Elin te gaan eten en na het eten besluiten we dat Elin daar blijft slapen, zodat wij hopelijk een goede lange  nacht kunnen gaan slapen, zonder er voor Elin uit te hoeven.

Ja hoor!

We hebben een rustige avond samen en gaan rond 22.00 uur naar boven. Als ik om 22.15 in bed stap beginnen weer de harde buiken; ik baal als een stekker. Niet weer! Ik wil slapen!

Maar een kwartier later kan ik niet meer normaal liggen en moet ik de harde buiken echt weg zuchten. Ik vraag mijn man te gaan timen. De samentrekkingen duren 2 minuten! En er zit maar 1,5 minuut tussen. Dit is niet te doen. Een tochtje naar het toilet wordt door 3 weeën onderbroken. ‘Lief?! Bel de verloskundige! Misschien is het weer vals alarm, maar dit is wel echt mega heftig’.

De verloskundige arriveert iets voor middernacht en besluit mij even te observeren. Ik hang over de yogabal en op die manier lukt het om de weeën weg te zuchten. Na een kwartier besluit te verloskundige te toucheren.

‘Uh, Amy? Jij vraagt je af of het vals alarm is? Je hebt 6 centimeter ontsluiting! Wow, blijkbaar heeft het loslaten van Elin er voor gezorgd dat mijn lijf en geest nu de rust hebben om dit meisje op de wereld te zetten. Geen zorgen of Elin op tijd bij  oma kan zijn; ze is er al. En mijn man is ook gewoon bij me.

Al heel snel krijg ik persdrang…. Man, man, man wat is dit heftig. Ik hang op handen en knieën op bed en moet de druk wegzuchten. De kraamzorg wordt gebeld en Kevin maakt de kruiken klaar. De verloskundige haalt de baarkruk uit de auto en zet alle andere spullen klaar. Ik zucht in mijn eentje de weeën weg. Dat vind ik fijn, maar ik wil niet alleen zijn. Dus als de verloskundige even naar de gang wil lopen terwijl mijn man ook al beneden is, roep ik: ‘kom terug’!

Ik word  aangemoedigd om te blijven zuchten en rustig door mijn neus te ademen, maar het is bijna niet meer te doen.

Bijna!

Om 1.10 besluit de verloskundige  mijn vliezen te breken en mag ik op de baarkruk gaan zitten. Ik heb volledige ontsluiting en besef tussendoor opeens hoe allemachtig snel dit is gegaan. 3 uur geleden baalde ik nog van een harde buik en nu mag ik al gaan persen! De kraamverzorgster komt binnen en ik pers om 1.17 uur voor het eerst.

Dit keer is het persen veel heftiger dan bij Elins bevalling. Het doet mij meteen mega veel pijn en ik heb veel meer persweeën achter elkaar. Het lukt me niet altijd goed om de persweeën effectief te gebruiken en moet er echt even inkomen. Toch gaat het heel snel.

Na 22 minuten wordt, op de uitgerekende datum; 27 januari 2018, onze lieve Jade geboren.

Wauw! Een prachtig popje die helemaal niet op haar zus lijkt, wat bijzonder! Ze doet het meteen super. Alle vermoeidheid en ellende is meteen vergeten, wat is het prachtig om dit voor tweede keer mee te maken. We zijn helemaal verliefd en het voelt fantastisch om nu mama te zijn van twee mooie meisjes. Met de geboorte van de placenta komt ook het onverklaarbare ‘iets’ mee naar buiten. Een vreemd stolsel. Even wordt gedacht dat het een tweelingzwangerschap geweest kan zijn, waarvan 1 vruchtje het niet gered heeft, maar uiteindelijk blijkt het toch niet meer dan een bloedstolsel te zijn geweest.

Helaas blijk ik wel weer flink te zijn ingescheurd en moet ik weer met de ambulance naar het ziekenhuis. Gelukkig gaat dat allemaal voorspoedig en komen we een paar uur later weer met Jade thuis. De borstvoeding gaat meteen goed en wij genieten.

Ontroerd

Om 9.00 uur komt Elin met oma thuis. Het is niet te beschrijven hoe ontzettend emotioneel, prachtig en bijzonder de eerste ontmoeting tussen de zusjes is.

We hebben Jade in haar babynestje bij ons op bed gelegd. Elin klimt op het bed en ziet eerst alleen mij en vraagt naar de baby waarbij ze naar mijn buik wijst. We vertellen dat de baby eruit is en dan ziet ze haar zusje liggen. De blik in haar ogen is onbeschrijfelijk. Ze is meteen compleet verliefd en dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd. Onze twee lieve meisjes reageren zo goed op elkaar. Jade krijgt meer kusjes van Elin dan wie dan ook en Elin krijgt de allermeeste lachjes van Jade.

Ups en downs

Veel sneller dan na de geboorte van Elin krijg ik ook nu behoorlijk last van mijn hormonen, gevoelens en emoties. Het feit dat Jade verborden reflux blijkt te hebben en amper slaapt helpt niet echt mee.

Gelukkig kan ik alles wel beter voor mezelf plaatsen door de ervaring die ik heb en kan ik er goed over praten.

Het zal er wel bij horen…. De eerste tijd met een baby is gewoon ongelooflijk heftig, maar man wat is het ook ontzettend mooi en wat ben ik trots op onze meiden! En stiekem ook wel op mezelf. Een heftige zwangerschap, zware laatste loodjes, maar toch een kneitersnelle bevalling met een prachtig meisje als resultaat.

De eerste maanden waren/zijn heftig, maar misschien zorgt juist die intensiteit, alle struggles en ellende  er wel voor dat de band die ik met mijn meisjes heb nog duizend keer sterker is dan wat dan ook!

Bedankt dat je nog een keer je verhaal wilde delen Amy, maar dan nu van en over Jade! Veel geluk samen <3

Liefs,

Elise Joanne