Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #46 - Jodi

Jodi vond het wel best, ze had al een spruit rondlopen en besloot haar dagen – met genoeg helpende handen – uit te zitten tot de tweede Uk zich aan wilde dienen. Het liefste geen inleiding voor haar, maar kijken waar het schip zal stranden. En die stranden toe zij net de uitgerekende datum voorbij was. In een paar uur beviel ze uiteindelijk van prachtige Pip! Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Jodi van Liefthuis

De dagen kropen voorbij, ondertussen was ik 40 weken en 1 dag in verwachting en ik zat nog potdicht had de verloskundige me verteld. Mijn lichaam had het de laatste weken van de zwangerschap zwaar te verduren gehad.
Ik deed niet veel meer dan afwachten, appen met vriendinnen en op de bank liggen. Een sporadisch uitje duurde nooit langer dan een uurtje.

Ik mocht er al een paar weken voor kiezen om ingeleid te worden, maar wat zag ik daar tegenop. Weeënstormen, inknippen, niet vorderende ontsluiting en ruggenprikken, ik had het allemaal voorbij horen komen. Ik nam de pijn die ik had voor lief, ik had mega veel hulp voor onze spruit (toen 2 jaar en 3 maanden) en ik zat mijn dagen wel uit.

Woensdag.. 40 + 1 weken zwanger…na een controle bij mijn verloskundige moest ik naar het ziekenhuis in verband met een hogere bloeddruk. Nog niet zorgelijk, maar wel even ter controle, vooral omdat ik al overrijp was op dat moment. Na twee dagen aan de CTG, werd de keuze mij uit handen genomen, want de gynaecoloog besloot dat ik ingeleid moest worden. Als het al niet zo was, dan schoot mijn bloeddruk ter plekke omhoog bij dit nieuws. Niet met mijn eigen verloskundige, toch ingeleid, ballonnetjes, medisch geval. Allemaal dingen die ik niet wilde, maar ik had er weinig meer over te zeggen. Alles had ik met de verloskundigen besproken, zij wisten hoe mijn vorige bevalling was verlopen en wat ik wel en niet wilde.

De verloskundige uit het ziekenhuis besloot op vrijdag een ballonnetje te plaatsen en op zaterdag in te leiden. Kleine broer kreeg dus nog twee dagen om het zelf te regelen, maar als ik me slechter zou voelen moest ik meteen bellen. Ik ging wandelen, ik wilde het proberen zelf op gang te brengen….maar helaas….of toch???

Donderdag op vrijdag nacht…‘Is er iemand wakker???’ Appte ik naar vriendinnen…Het was 4 uur ‘s nachts. ‘Ik heb bloedverlies…wat moet ik doen???’ Ik was even naar de wc gegaan en ineens ontdekte ik het bloed. Het logische advies (toch bedankt meiden, want ik kon het toen niet bedenken) was, het ziekenhuis bellen en ze wilden me graag zien. YES het was begonnen, dacht ik, ik ga bevallen…

5 uur later zaten we weer in de auto terug naar huis…helaas nog steeds met een lege maxi cosi. De bevalling was nog niet begonnen… Ze gaf aan dat mijn baarmoedermond wel wat verweekt was, maar er was nog geen echte actie te bekennen. Als ik wilde dan hoefde ik die dag niet terug te komen voor een ballonnetje, maar dan zouden we op zaterdag kijken of ze mijn vliezen konden breken en anders alsnog een ballonnetje plaatsen. Nog een kans dus…

Die dag ging ik bewegen als een malle, voor zover ik kan met mijn bekkenproblemen. Ik slaap nog even, ik stofzuig en we doen een mini wandelingetje door het park.

Alles om het op gang te brengen, ik hou de hele dag een soort kramp achtig weeïg gevoel om de 10 minuten tot een kwartier, maar in de avond trekt alles weg. Wat een domper. Het kwam nu pas echt binnen; ik ging morgen ingeleid worden, het was mijn lichaam niet gelukt om het zelf te regelen.

Zaterdag 9:30..Na een rustige nacht zijn we in het ziekenhuis. Ik dacht in de ochtend nog wat voorweeën te voelen, maar vanaf het moment dat ik over de drempel van het ziekenhuis stap is het rustig in mijn buik. Ik word aan alle snoeren en kabels aangesloten en ingeplugd in de computer. Nog steeds geen wee te bekennen…

Een vriendin van mij zal bij de bevalling zijn om foto’s te maken, maar op dat moment vind ik het ook heel fijn dat ze gewoon even mee kan sparren. Grapjes maken, kletsen, zenuwachtig zijn, verwachtingen uitspreken en stiekem ook wat angsten.

11:30.. Geen echte weeën te herkennen op de monitor. De verloskundige komt zich voorstellen en ik bespreek vooraf wat dingen die ik belangrijk vind. Ik ben mijn eigen verloskundige meteen vergeten, ik voel me hier op mijn gemak, ik word gehoord. Heel fijn…

Ik ga even voelen of je ontsluiting hebt en of we je vliezen kunnen breken.’ Broek uit, op bed, benen wijd en diep in en uit ademen. ‘Je hebt 4 centimeter ontsluiting, dus we gaan je vliezen breken’. WAAAAAT??? Hoe kan dit? Hoe kom ik ineens aan 4 cm? Mijn verbazing gaat meteen over in de realiteit en ik word ineens heel zenuwachtig, want nu gaat het echt gebeuren.

Ik zie het ‘ding’ in me verdwijnen en voel een warme plas tussen mijn benen. In overleg met de verloskundige mag ik 2 uur wachten voor we starten met weeën opwekkers in plaats van 1 uur, heel fijn, ze denkt echt mee. Mijn gevoel zegt ergens dat het nu wel goed komt…

12:15…Er zijn een paar eerste weeën voorbij gekomen. Nog goed te doen, even zuchten en weer door. Ik kan nog kletsen en ga nog een paar keer naar de wc. Ook lunchen we nog met zijn drieën en blijven verbaasd over de wonderbaarlijke 4 cm die ik sinds gisteren, zonder al teveel moeite, bij elkaar verzameld heb.

13:20…De weeën zetten door, ik hoop zo dat ik geen opwekkers hoef. De verloskundige komt even voelen hoe alles er voor staat down under. 6 cm ontsluiting, 1 cm per uur, dat gaat netjes.

13:30..‘Het kan nu niet lang meer duren voor het echt begint, je hebt een bevalhoofd’ zegt die vriendin. Ik lach er nog half om en besluit nog 1 keer te gaan plassen. Op het moment dat ik op sta heb ik meteen spijt, want ineens breekt er een wee los. Ik grijp mijn lief vast en zucht uit alle macht een verschrikkelijke wee weg. Ik ben een beetje boos en vervloek alle vrouwen die zeiden dat staand bevallen fijn is….ik geloof er niks van, want wat een pijn, dit overleef ik staand niet.

Een wc bezoekje en twee weeën verder en ik zit volledig in mijn bevalroes, ik was in mezelf gekeerd en maar half bij, die vriendin had gelijk. Ik moet flink zuchten en puffen bij iedere wee. De verpleegkundige vraagt me nog of dit al wel nodig is, want anders moet ik het nog niet doen. Wat??? Dit meent ze niet, dacht ik nog, ik kom ze anders niet door. Achteraf snap ik haar, want ik was pas een uur echt serieus bezig en zij had nog niet door dat het al zo snel ging.

Mijn weeën kwamen om de 3 tot 4 minuten en duurde ongeveer een minuut. Mega fijn dus, voor zover bevallen fijn kan zijn, want ik kon echt even bijkomen tussendoor. Ik lag zo stil mogelijk want bij een beweging werd er iedere keer een wee getriggerd. Ik kwam ze puffend, zuchtend, tenen wiebelend en af en toe vloekend door.

14:00.. Ik besloot op mijn zij te gaan liggen, dat vond ik bij de spruit heel fijn, maar op het moment dat ik er lig heb ik al spijt. Jeetje, wat worden die weeën ineens heftig. Ik voel zelfs al een beetje pers drang opkomen. Voor mijn gevoel ben ik 10 minuten geleden nog getoucheerd en ik moest nog 4 cm dus dit mag nog niet. Mijn lichaam neemt het over en uit het diepste van mijn buik komt een oer grom naar boven.

De verpleegkundige laat mijn hand los en gaat spullen klaarleggen. Dat is een goed teken, denk ik. Ook piept ze een andere verloskundige op, want degene die ik gesproken had was nog met een andere bevalling bezig. Een klein uur nadat ik 6 cm had heb ik volledige ontsluiting. Hoe dan??? Zo snel ineens. Mijn lichaam had het dus toch goed. Die persdrang was niet voor niks, die brombeer liet zich niet voor niks horen.

14:25.. Oooow f*ck (excuse my language)…nu moet ik persen. Tijdens mijn vorige bevalling had ik hier zoveel moeite mee. Dit kon ik niet en hier heb ik 1,5 uur over gedaan. Ik kan dit niet, ik kan dit niet, ik kan dit niet, dit is eng….Nadat dit even door mijn hoofd schoot en mijn lichaam ook op slot ging (weg brombeer) wist mijn held, de verloskundige, de goede dingen te zeggen.

Ik besloot volledig naar haar te luisteren. Hap lucht, kin op borst, persen, ik probeerde hetzelfde te doen als tijdens die oerbrom. Ik kan het niet, het lukt me niet, er gebeurt niks… Kordaat en duidelijk gaf de verloskundige me aan dat ik het goed deed en dat hij al zakte. Ze had de woorden nog niet uitgesproken of ik voelde ineens zo goed wat ik moest doen. Ineens voelde het logisch. Ik voelde hem bijna letterlijk door het geboortekanaal zakken. Luisteren, luisteren, precies doen wat de verloskundige zegt.

Wachten op een wee, hap adem, kin op borst, hand van mijn lief knijpen, persen… persen persen…

De verloskundige besluit een knip te zetten, prima, helemaal goed. Jij bent mijn held dus doe maar wat je moet doen, wat nodig is.

Nog 1 wee’, zegt ze…Nog 1 wee??? Dat kan ik niet nu al??? Nog 1 wee… dat kan ik, hap lucht, kin op mijn borst, persen en ineens ontlading.. 14:45…’Hij is er, het is gelukt, het is gelukt, het is gelukt’, zeg ik door mijn tranen heen…

Zo intens gelukkig dat het persen nu zo goed verliep, vergeleken met de vorige keer. Stiekem zo trots en zo blij, zo’n ontlading…
Ondertussen het mooiste, knapste, glibberige, warme mannetje op mijn borst. Mijn mannetje…Onze Pip, vanuit mijn buik, in mijn armen, voor altijd in mijn hart..

Bedankt voor het delen Jodi!

Liefs,

Elise Joanne